Όταν ήμουν αγόρι, ένας μικρός παριζιάνος που μεγάλωνε στις μέρες του αερίου και της διανομής, ο πατέρας μου με έστειλε να πάρω λίγο αέρα στην ύπαιθρο, όπου με φρόντιζε ένα ηλικιωμένο ζευγάρι. Ο σύζυγος ήταν κηπουρός, ασχολούταν με διάφορα, ανάμεσα σε καρότα και σειρές μπιγκόνιες. Ο παλιόφιλος αυτός ήταν γλυκός και ευγενικός, ακόμη και προς τους εχθρούς του τα σαλιγκάρια. Όταν η σύζυγός του ήταν εκεί γύρω, δεν θα άνοιγε το στόμα του, θα σκεφτόσουν ότι του είχε κόψει την γλώσσα του,  και ίσως, επίσης, και κάτι άλλο. Δεν του επιτρεπόταν καν να πάει με τους φίλους του στο μπιστρό. Ήμουν ο έμπιστός του, ο μόνος άνθρωπος, νομίζω, που όντως είχε πραγματικά ενδιαφέρον για την ιστορία του. Μου είχε αφηγηθεί για μία περίοδο, πως πριν από πολύ καιρό, όταν ήταν άνδρας. Διήρκεσε τέσσερα τρομερά και εξαιρετικά χρόνια, από το 1914 έως το 1918. Μπορεί να ήταν λίγο απλός, αλλά είχε ένα αιχμηρό μάτι και ένα σταθερό χέρι. Ένας αξιωματικός είχε παρατηρήσει το ταλέντο του τύπου και τον έκανε έναν  ελεύθερο σκοπευτή, το οποίο ήταν προνόμιο. Οπλισμένος με το Lebel του, πυροβολούσε τον εχθρό σε κομμάτια με πάθος και ακρίβεια, χωρίς μίσος ή τύψεις. Ελεύθερος να επιλέξει τον στόχο και τις ώρες του, απαλλαγμένος από τις περισσότερες αγγαρείες, ήταν κάποιος. Πυροβόλησε αξιωματικούς με επωμίδες, με γαλόνια και γκρίζες στολές . Ανέφερε κάποιους απίθανους αριθμούς, πιθανότατα φουσκωμένους στο φλύαρο κεφάλι του μετά από τριάντα χρόνια μοναχικών στοχασμών.

Χάρη σε αυτόν, ανακάλυψα μια συγκλονιστική αλήθεια: ότι η ζωή ενός ανθρώπου δεν αποτελείται από τα άθλια χρόνια που σύρονται από την κούνια ως τον τάφο, αλλά από λίγες, σπάνιες, εκθαμβωτικές λάμψεις ενός κεραυνού. Αυτά είναι τα μόνα που αξίζουν να ονομάζονται ζωή. Οι στιγμές που οφείλουμε στον πόλεμο, την αγάπη, την περιπέτεια, την μυστικιστική έκσταση ή την δημιουργία. Σε αυτόν, ο πόλεμος είχε γενναιόδωρα δωρίσει τέσσερα χρόνια ζωής, ένα υπερβολικό προνόμιο σε σύγκριση με όλα τα δίποδα,  που πηγαίνουν στους τάφους τους χωρίς να έχουν ζήσει ποτέ.

Dominique Venner, «Le cœur rebelle»

«Εξάρτηση» δεν είναι μία έννοια, με την οποίαν μπορούμε να κατανοήσουμε τις σχέσεις μεταξύ των μεγάλων. Οι μικροί, όμως, εξαρτώνται πάντα από τους μεγάλους. Είναι «μικροί» ακριβώς επειδή νομίζουν, ότι είναι ανεξάρτητοι. Ο μεγάλος διανοούμενος είναι αυτός, ο οποίος μπορεί να ακούσει, ποιο είναι το μέγιστο στην δουλειά άλλων «μεγάλων» και ο οποίος μπορεί να το μεταμορφώσει  κατά αυθεντικό τρόπο.

                                                Martin Heidegger, Nietzsche

Τι ήθελαν οι κομμουνιστές; Ήθελαν να δημιουργήσουν έναν νέο άνθρωπο, έναν λογικό και παγκόσμιο άνθρωπο, απελευθερωμένο από  δεσμά των ριζών, της φύσεως και του πολιτισμού. Ήθελαν την εξαφάνιση των απτών, διαφοροποιημένων ανθρώπων, των ανθρώπων της παλαιάς Ευρώπης, πολλαπλών και τραγικών.

Και η αμερικανική Δύση, τι ήθελε;  Το ίδιο πράγμα, η μόνη διαφορά ήταν στις μεθόδους  που εφαρμόσθηκαν. Το αμερικανικό σύστημα θεωρεί την παγκοσμιοποιημένη αγορά  ως τον πρωτεύοντα παράγοντα της οικονομικής λογικής και αλλαγής.

Dominique Venner

Λύκοι κρύβονται στο γκρίζο κοπάδι – χαρακτήρες, δηλαδή, που γνωρίζουν τι είναι ελευθερία. Οι λύκοι αυτοί, επίσης, δεν είναι μόνον δυνατοί για τον εαυτό τους. Υπάρχει και ο κίνδυνος ένα όμορφο πρωί να μεταδώσουν τα χαρακτηριστικά τους στις μάζες, ώστε το κοπάδι να μεταμορφωθεί σε αγέλη. Αυτός είναι ο εφιάλτης του αφέντη.

Ernst Juenger, Der Waldgang

Πρόοδος είναι η αδικία που διαπράττει κάθε γενεά έναντι των  προκατόχων της.

Emile M. Cioran

Αντί να βρίσκεται στο έλεος  άγριων θηρίων, σεισμών, κατολισθήσεων και κατακλυσμών, ο σύγχρονος άνθρωπος μαστίζεται από τις στοιχειακές δυνάμεις της δικής του ψυχής.  Αυτή είναι η Κοσμική Δύναμη, η οποία ευρέως υπερβαίνει όλες τις άλλες δυνάμεις στην γή. Η εποχή του Διαφωτισμού, η οποία απογύμνωσε την φύση και τους ανθρώπινους θεσμούς από τους θεούς, αγνόησε τον Θεό του Τρόμου, που κατοικεί στην ανθρώπινη ψυχή.

Carl Jung