Σάββατο, 3 Οκτωβρίου 2015



Η ανάγνωση κατασκοπικών διηγημάτων, οι μνήμες από την Αντίσταση και άλλες ειδικές υπηρεσίες, οι ιστορίες με συνωμότες, Γκωλλικούς και άλλους, καθιστούν  τους «εθνικόφρονες» δέσμιους  μίας ατμόσφαιρας επίμονων φαντασιώσεων.  Ένας γύρος μπρίτζ με έναν απόστρατο στρατηγό, με ένα μέλος του κοινοβουλίου ή με έναν έφεδρο λοχία   μετατρέπεται σε  μία σκοτεινή και ισχυρή συνωμοσία.  Εάν στρατολογήσουν το πολύ δέκα μαθητές Γυμνασίου, θεωρούν τους εαυτούς τους Μουσολίνι.  Εάν υπερηφανεύονται ότι διοικούν μία ομάδα πέντε χιλιάδων οργανωμένων ανδρών, σημαίνει ότι μετά βίας διαθέτουν ένα ετερόκλητο πλήθος μερικών εκατοντάδων. Εάν κατά τύχη λάβουν επιστολή από κάποιον  στρατιωτικό οργανισμό, επιδεικνύουν τον φάκελο με συνωμοτικό τρόπο, με αναστεναγμούς και σιωπηρούς  οιωνούς με υπαινιγμούς . Είναι υπέρμαχοι της ενότητος και μόνον πικρόχολες μομφές έχουν  εναντίον του σεκταρισμού των αγωνιστών, οι οποίοι αρνούνται  να τους πάρουν στα σοβαρά. Οι ίδιοι «εθνικόφρονες», σε μία περίοδο αυθεντικής μυστικότητας, συλλαμβάνονται βάσει καταλόγων με διευθύνσεις και με έγγραφα, και αρχίζουν να μιλάν αμέσως μόλις οι αστυνομικοί υψώσουν την φωνή τους. 

Dominique Venner, Προς μία θετική κριτική (1962)