Κυριακή, 1 Δεκεμβρίου 2019



 Αλλά μην ξεχνάτε, οτι η Θάτσερ έλεγε, επίσης, οτι "δεν υπάρχει κοινωνία" ("There's no society"). Σε αυτό ακολουθούσε την φιλελεύθερη δοξασία, σύμφωνα με την οποία δεν είναι η κοινωνία που έρχεται πρώτη, αλλά ένα άτομο, το οποίο δεν "εισέρχεται στην κοινωνία", παρά μόνον εάν εκεί βρεί κάποιο πλεονέκτημα. Ως εκ τούτου, το άτομο θεωρείται οτι προηγείται του κοινωνικού συνόλου, το οποίο δεν είναι παρά ένα απλό σύμπηγμα ατομικών βουλήσεων.
Αυτό είναι λοιπόν το ανθρωπολογικό θεμέλιο της φιλελεύθερης ιδεολογίας: η ιδέα οτι ο άνθρωπος δεν είναι πολιτικό και κοινωνικό ζώο, όπως υποστήριζε ο Αριστοτέλης, αλλά ένας Homo economicus, ένα όν μη άμεσα κοινωνικό, τελείως ανεξάρτητο από τους ομοίους του, κάτοχος υποκειμενικών δικαιωμάτων, σύμφυτων με την προσωπικότητά του, ένα άτομο του οποίου οι επιλογές πραγματοποιούνται λογικά, κατάντη του εαυτού του και που επιδιώκει, μονίμως, να μεγιστοποιεί το συμφέρον του, υιοθετώντας έτσι σε κάθε περίπτωση την συμπεριφορά του μεταπράτη της αγοράς. [...]
Ο φιλελευθερισμός δεν είναι η ιδεολογία της ελευθερίας, αλλά η ιδεολογία που θέτει την ελευθερία στην υπηρεσία του μοναχικού ατόμου, θεωρώντας την ως απελευθέρωση από ό,τι υπερβαίνει το άτομο. Όμως, δεν υπάρχει πολιτική του ατόμου. [...]
Αλίμονο, δεν είναι μόνο για τη λέξη που οι φιλελεύθεροι δυσπιστούν! Στην ουσία, ενοχλούνται από τον ίδιον τον λαό, ειδικά όταν αυτός ο τελευταίος επιδιώκει να είναι πολιτικά παρών αφ' εαυτού.  Γι' αυτό, αν το εκλογικό σώμα πάρει μία απολύτως δημοκρατική απόφαση, αλλά παραβιάζοντας μία σειρά από φιλελεύθερες αρχές, οι φιλελεύθεροι δεν θα την δεχτούν, θέτοντας έτσι την άσκηση της δημοκρατίας υπό όρους.[...]
Ο λαϊκισμός είναι ένα τυπικό φαινόμενο των εποχών μετάβασης. Ασκεί έναν ρόλο κυρίως καθαίρεσης, δηλαδή συμβάλλει πρωτίστως στην "αποδέσμευση". Βγάζει έξω από το πολιτικό πεδίο κόμματα και κινήματα απαρχαιωμένα, έχοντας γίνει προηγουμένως το αντικείμενο ενός τσουνάμι γενικευμένης δυσπιστίας. Δείχνει οτι η εποχή της φιλελεύθερης δημοκρατίας φθάνει στο τέλος της και αρχίζει σύντομα μία άλλη εποχή. [...]
Είναι ένα μεγάλο παράδοξο το οτι ο φιλελεύθερος καπιταλισμός στάθηκε αποτελεσματικότερος από τον σοβιετικό κομμουνισμό στην εξάπλωση του πρακτικού υλισμού σε παγκόσμια κλίμακα!
Αλαίν ντε Μπενουά 

Αποσπάσματα από την κοινή συνέντευξη του Αλαίν ντε Μπενουά και του Αλέν Μίνκ που παραχωρήθηκε στους Αλεξάντρ Ντεβεκιό και Ετιέν Καμπιόν και δημοσιεύθηκε στο Figaro Magazine στις  28 Φεβρουαρίου 2019. Στην ελληνική γλώσσα από το περιοδικό Άρδην, τεύχος 116, Αύγουστος - Οκτώβριος 2019.

Κυριακή, 10 Νοεμβρίου 2019




Περί των ηρώων, δηλαδή περί της υποδοχής τους και περί της εμφανίσεώς τους.  Αυτό που αποκαλώ ηρωολατρεία και το Ηρωικό στις ανθρώπινες υποθέσεις. Είναι πλέον εμφανές ότι το θέμα αυτό είναι τεράστιο και ότι αξίζει μίας αρκετά διαφορετικής αντιμετωπίσεως από αυτήν που αναμένεται να δείξουμε προς το παρόν. Ένα τεράστιο θέμα. Όντως, απεριόριστο. Πλατύ, όπως η ίδια η Παγκόσμια Ιστορία. Διότι, όπως το εκλαμβάνω, η Παγκόσμια Ιστορία, η ιστορία του τι πέτυχε ο άνθρωπος στο κόσμο τούτον είναι στην βάση της η Ιστορία των Μεγάλων Ανδρών, οι οποίοι έδρασαν εδώ. Ήταν ηγέτες ανθρώπων αυτοί οι μεγάλοι. Τα υποδείγματα, τα πρότυπα και κατά μία ευρεία έννοια οι δημιουργοί όσων η μεγάλη μάζα των ανθρώπων επινόησε ή πέτυχε τέλοσπαντων. Όλα όσα βλέπουμε στον κόσμο να στέκονται τέλεια είναι κανονικά το εξωτερικό υλικό αποτέλεσμα, η πρακτική πραγματοποίηση και η ενσάρκωσις των Σκέψεων που κατοικούσαν στους απεσταλμένους στον κόσμο αυτόν Μεγάλους Άνδρες: η ψυχή της ιστορίας ολόκληρου του κόσμου μπορεί να θεωρηθεί ότι ήταν η ιστορία αυτών. 
Thomas Carlyle, Ήρωες και Ηρωολατρεία

Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2019


Πάντα ένιωθα ότι τέτοια σημάδια φυσικής ατομικότητας, όπως μια διογκωμένη κοιλιά (σημάδι πνευματικής νοσηρότητας) ή ένα επίπεδο στήθος με πλευρά να προεξέχουν (σημάδι μιας υπερβολικά νευρικής ευαισθησίας) ήταν υπερβολικά άσχημα και δεν μπορούσα να περιγράψω την έκπληξή μου,  όταν ανακάλυψα,  ότι υπήρχαν άνθρωποι που αγαπούσαν τέτοια σημάδια. Αυτά θα μπορούσαν να φαίνονται σε  μένα μόνον ως  πράξεις αποτρόπαιης απερισκεψίας, σαν ο κύριός τους  να εκθέτει το πνευματικό αιδοίο του στο εξωτερικό του σώματός του. Αντιπροσώπευαν έναν τύπο ναρκισσισμού, τον οποίον ποτέ δεν θα μπορούσα να συγχωρήσω.
                                       Yukio Mishima, Ήλιος και Ατσάλι

ΠΕΤΡΟΣ ΩΡΟΛΟΓΑΣ: (Ο ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ ΚΑΙ) ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ https://storiacontroversa.blogspot.com/2018/11/blog-post_20.html


Ήταν ακόμα πολύ νωρίς για να επιτύχη ο Δραγούμης τη γενική πολιτικοκοινωνική θεώρηση, να φτάση σε συμπεράσματα σαφή και να καθορίση τη μορφή της Ελληνικής Πολιτείας. Ατελής η πείρα του κι' ο πνευματικός του εφοδιασμός δεν παρουσίαζε πληρότητα. Παράλληλα τον πίεζεν η ανάγκη για σύντονη δράση και δεν έχανε ποτέ την παρουσία του συγκεκριμένου και αμέσου σκοπού του αγώνος, ώστε να απασχολήται ειδικώτερα με θεω­ρητικές αναζητήσεις.
Αλλ' ακριβώς η ανάγκη για τη σύντονη δράση προσέκρουε στην ανάγκη για τη διευκόλυνση της δράσεως, για την οργάνωση και την ανάπτυξη της. Κι' επήγασεν η πεποίθηση ότι με το αντιπροσωπευτικό σύστημα, το κοινο­βούλιο και τη δουλική προσήλωση στους τύπους, οι γεν­ναίες επιδιώξεις, οι μεγάλες πραγματοποιήσεις, είναι ανέφικτες.
Αντικρύζοντας τα εμπόδια και την αδράνεια ο Δραγούμης, αισθάνθηκεν ότι πρέπει να επιβληθή νέο σύστημα που να εξυπηρετή δίχως χρονοτριβή τις σκοπιμότητες, τις απαιτήσεις της τρέχουσας ώρας, και να μην αναχαιτίζον­ται οι ενέργειες, από καμμιά παρέμβαση αναρμόδιων και από κανένα γράμμα νεκρό.
— «Δεν συγχωρώ στον πατέρα μου το ότι προσκολ­λήθηκε στους συνταγματικούς τύπους».
Η Βουλή, η συνταγματική ορθοδοξία, η θεοποίηση των τύπων περιορίζουν την εθνική δραστηριότητα. Η όλη κοι­νοβουλευτική λειτουργία παρεμποδίζει την ανάπτυξη των πρωτοβουλιών. Έχει δημιουργηθεί ένας πολιτικός δασκα­λισμός, που δεν επιτρέπει την άμεση αντιμετώπιση των προβλημάτων. Η κοινοβουλευτική σχολαστικότητα απασχολείται με ζητήματα ακατανόητης ευθιξίας, με ζύγισμα δυνάμεων κομματικών και μέτρημα ψήφων. Αναφαίνεται, κάθε τόσο, η τυφλή θέληση των πολλών, για να εκμηδενίση μίαν απόφαση. Σπάνουν οι γενικές γραμμές της πολι­τικής, με το εναλλασσόμενο της κομματικής προσπάθειας.
Ο Δραγούμης έγινεν αντικοινοβουλευτικός στη Μακεδονία.
Αυτό που ζητεί να καταστρέψη, δεν ξέρει με τι μόνιμο και σταθερό να το αντικαταστήση, χαρακτηριστικό δε είναι το πως ταλαντεύεται απάνω στην εναγώνιά του έρευνα. Έχει πεισθεί ότι πρέπει να πέσουν οι φραγμοί, ότι δεν χρειάζεται να ζητήται. η γνώμη του πλήθους, σε προβλήματα που ξεπερνούν τη μάθηση του και την πείρα του, θέλει να ιδρυθή μια εταιρία στην Αθήνα με σκοπό «να βγάζη βουλευτές που να σκέφτονται αλλιώς από τους κοινούς (που να σκέφτονται για τη Μακεδονία)».
—«"Ας βγαίνουν βουλευτές, για να μην τύχη και θυμώση ο λαός αν του αφαιρέσουμε την ψήφο. Μα οι βουλευτές ας μην κοιτάζουν τα εθνικά ζητήματα. Ας κοιτάζουν τα επαρχιακά. Τα εθνικά τα κοιτάζουν εκεί­νοι που δεν έχουν να συλλογισθούν ούτε κοινοτικά, ούτε επαρχιακά".
Έτσι, από το 1903, ο Δραγούμης προσπαθεί να βρη έναν τύπο διακυβερνήσεως. Αρχική του σκέψη θα ήταν ν' αφαιρεθή από το λαό η ψήφος, που είναι άχρηστη και κάποτε τόσον επικίνδυνη. Αλλ' η αντικοινοβουλευτική του επαναστατικότητα δε φτάνει ίσαμε το σημείο ν' αποτολμήση καθαρά μια τέτοια δήλωση. Από την επίδραση τoυ περιβάλλοντος, κρατάει ακόμα ίσως κάτι από την πρόληψη των «λαϊκών ελευθεριών» και του φάνηκεν αρ­κετό να τις περιορίση στα έσχατα.
Ο λαός έχει ανάγκη να βρίσκεται σε απασχόληση. Οι εκλογές είναι οι μεγάλες γιορτές της δημοκρατίας, το Πάσχα της. Έχει συνηθίσει να βγάζη βουλευτές δικούς του εκλεκτούς, επαγγελματίες της πολιτικής για να τον εξυπηρετούν στα τοπικά και τα ατομικά ζητήματα. Κι' αν υπάρχει όμως τέτοια βουλή πρέπει να είναι ολότελα περιωρισμένη η αποστολή της. Ν' αποτελήται από πράκτορες επαρχιακούς, να μείνη στο φυσικό προορισμό της, να φτάνη ως εκεί που της επιτρέπουν οι δυνατότητες της, να μην είναι «σώμα κυρίαρχον», αλλ' άθροισμα αντιπροσώ­πων περιφερειακών και να μη δικαιούται να επεμβαίνη στον καθορισμό των μεγάλων κατευθύνσεων του Έθνους.
Από την πρώτη του εμφάνιση ο Δραγούμης εκδηλώ­νεται αντικοινοβουλευτικός. Αποκρούει το σύστημα και περιφρονεί την κοινοβουλευτική αριστοκρατία που βγάζουν στην επιφάνεια οι κάλπες.
Από την πρώτη του εμφάνιση εκδηλώνεται επίσης αντιδημοκρατικός, όχι μόνο διότι συγγενεύουν οι δυό έννοιες, όχι μόνον διότι δεν ανέχεται το ισοπέδωμα και ζητεί μια -διαφορετική τοποθέτηση και ικανοποίη­ση των αξιών, αλλά και διότι διαπιστώνει ότι ο λαός είναι αντιδημοκρατικός βαθύτατα. Αισθάνεται την ανάγκη της υποταγής σε ωρισμένα ξεχωριστά πρόσωπα, δεν παρα­δέχεται την έννοια της ισότητας, η επιβολή των ικανών γίνεται δίχως συζήτηση και παίρνει συχνά τις διαστάσεις μιας τυφλής προσωπολατρείας. 
Ο Έλλην βρίσκεται σε με­γαλύτερη άνεση μέσα σε μια κατάσταση πειθαρχίας, όταν καθοδηγείται από τους ικανούς και προτιμά να κινήται και να κατευθύνεται από πρόσωπα κι' όχι από ψυχρές ιδέες.
Όσο κι' αν η κοινοβουλευτική του αγωγή τον έκαμεν ευερέθιστο και φαινομενικά ανυπόταχτο, προτιμά να υποτάσσεται σε πρόσωπα Ισχυρά και να πιστεύη.
— «Στην εκκλησία της Αλεξανδρείας είχαν κλείσει, την πορτοπούλα που είναι στα κάγκελα και ο κόσμος σπρώχνονταν και ταράσσονταν. Ήρθε τρεχάτος ένας από μέσα και πήγε στην πορτοπούλα και την άνοιξε. Ο πρόξενος του είπε : — Τΐ κάνεις ;» Κι' εκείνος απήντησεν : 
— Ο πρόεδρος διέταξε».... Δηλαδή της κοινότη­τος ο πρόεδρος. Αυτός είναι ο Βασιλιάς, ο κοτζάμπα­σης ο προεστώς. Όλοι τον υπακούουν και δεν αντιλέγουν. Οι Έλληνες είμαστε ολιγαρχικοί κι' όχι δημοκρατικοί και όμως συχνά χανόμαστε από τα λόγια και δεν καταλαβαίνομε πως δεν είμαστε δημοκρατικοί. Ο πρόεδρος είναι ένας από μηχανής Θεός , είναι μια δύναμη ανώτερη , είναι μεγαλύτερος από τους άλλους ανθρώπους και δεν τον έβγαλεν η καθολική ψηφοφορία, αλλ' η αξία του".
Αντικοινοβουλευτικός, αντιδημοκρατικός, αντικομματικός ο Δραγούμης, κατανοεί από την πρώτη στιγμή, ότι οι θεσμοί και τα καθεστώτα δεν είναι σκοποί για τα Έθνη, άλλα μέσα και όπλα. Και διαισθάνεται ότι για την Ελλάδα χρειάζεται ένα καθεστώς καινούριο , πιο ελαστικό , πιο εξυπηρετικό των αναγκών της εποχής που να διευκολύνη τη δράση αντί να τη σταματά με τα μύρια εμπόδια. 
Στο Δεδέαγατς έχει τον καιρό να σκεφθή πλατύτερα. Μελετά τον κοινοβουλευτισμό όχι πια στενά μέσα στα ελ­ληνικά πλαίσια, άλλα σαν γενική αντίληψη του κόσμου. Μελετά τις επιδράσεις που μας έρχονται από τη Δύση, τις «νέες ιδέες» και βρίσκει ότι οι νέες ιδέες επιβουλεύονται το Έθνος περισσότερο από τους γύρω εχθρούς.
Φανερώθηκαν με τα κηρύγματα της γαλλικής Επα­ναστάσεως, απλώθηκαν με τη Δημοκρατία, αποτελούν το πνευματικό περιεχόμενο του «σύγχρονου πολιτισμού», του ρεπουμπλικανικού και σοσιαλιστικού. Και ο πολιτισμός αυτός μας έρχεται ύπουλος, μαλακός, καταπραϋντικός, γιο­μάτος χλιαρότητα, «με τη φιλανθρωπία του» με την αλλη­λοβοήθεια του, με τον κοινοβουλευτισμό του, με το ισοπέδωμά του και μας κάνει όλους τους ανθρώπους ίσους με τους μικρότερους».
Οι «νέες ιδέες» εξυπηρετούν την μετριότητα και τυποποιούν τον πολίτη στην άκρα νομιμοφροσύνη του. Καταρ­ρίπτουν την ισχυρή μονάδα, την αξία, ανεβάζουν το ανώ­νυμο πλήθος κι' αναγνωρίζουν την παντοδυναμίαν του Αριθμού. Παράλληλα απομονώνουν το άτομο και το στρέφουν κατά του συνόλου. Ιδιαίτερα, στην καμπή εκείνη της ιστορίας του Ελληνισμού, που το Έθνος είχεν ανάγκη από ένταση, ανάταση και ενότητα, ο Δραγού­μης κατανόησεν ότι πρέπει να χτυπηθούν οι νέες ιδέες, οι επίβουλες και χαυνωτικές, να πολεμηθούν οι επιδράσεις της Δημοκρατίας και του Σοσιαλισμού.
Δεν κατώρθωοε, βέβαια, να καθορίση για την Ελλάδα το κατάλληλο σύ­στημα, το ολοκληρωμένο, που να βασίζεται απάνω σε αρ­χές θεωρητικές και να ξεπερνά την εξυπηρέτηση των παρωδικών σκοπιμοτήτων. Έδωκε μόνον. ένα τύπο διακυβερνήσεως με Βουλή περιωρισμένης δικαιοδοσίας, Δεν κατέστρωσε τις βάσεις του νέου συστήματος, που έπρεπε ν' αντικαταστήση το παλιό. Περιωρίσθηκε, την εποχή εκείνη σ' έναν αγώνα για το ξέσπασμα των εθνικών δυνάμεων και την ανάδειξη των ισχυρών ατόμων, έναν αγώνα, που φαντάζει κάποτε σαν αυτοσκοπός. Κι' εκδηλώθηκεν ανεπιφύλακτα εχθρός του κοινοβουλευτισμού του δημοκρατικού πνεύματος και των κομμάτων. 
Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του γνώρισμα είναι ένας πληθωρισμός ζωτικότητας, μια ανάγκη δράσεως, άγρια θέληση, για ν' αναταράξη και ν' ανυψώση τον κοιμώμενο Ελληνισμό, η προσπάθεια του να χυθή, να διαλύση την ύπαρξή του μέσα στον Ελληνισμό, για να τον καλλιτερέψη και ν' αναβαπτισθή κι' ο ίδιος στην εθνική κολυμβήθρα να βγη καλλίτερος, υψωμένος, σ' ένα επίπεδο ανώτερης ζωής.
Αλλά και ο αποκλειστικός άνθρωπος της δράσεως, κινούμενος από ενστικτώδεις παρορμήσεις, δεν είναι. Εξακολουθητικά τον τυραννούν η εναγώνια σκέψη, ο προορισμός του, ο ατομικός του ρόλος, η οδύνη που έρχεται από την αδυναμία της αυτοϊκανοποιήσεως, η έννοια του χρόνου.
Κι' ή φράση του δε φτάνει ποτέ στην τελική μορφή, όπου βρίσκει την εύκολη λύτρωση του ο λογοτέχνης ασπαίρει, είναι δοχείο των κινήσεων της ψυχής του και των ορμών, είναι μια επέκταση δραστηριότητας.
Δεν παίρνει για σκοπό της ζωής του την τελειωμένη μορφή. Σκοπός της ζωής του, κύριος, βασικός, είναι ο πό­λεμος του υπερήφανου και Ισχυρού , που βδελυσσεται με όλες τις φρικιάσεις της επιδερμίδας του, κάθε τι μικρό και δόλιο. Που ζητεί κυριαρχώντας απάνω στο 'Έθνος, να μεταδώση σ' αυτό την ευγένεια και τη σκληρότητα.
Περισσότερο από κάθε εξήγηση χαρακτηρίζει τη στάση του Δραγούμη, τη θέση του και νοοτροπία του, κατά την αποστολική, μάλιστα, εκείνη περίοδο της ζωής του, η ακόλουθη περικοπή.
— «Η Μακεδονία είναι τόπος Αληθινής ζωής, όχι ψεύτικης, όπως αι Αθήναι. Οι Έλληνες, είτε αξιωματικοί, είτε άλλοι, που στην Αθήνα κοποοσκυλιάζουν.—-και κανένα κίνδυνο δεν έχουν από κανένα - πήγαν στη Μακεδονία να βοηθήσουν τους Μακεδόνες και βρέθηκαν ριγμένοι σε άλλον κόσμο, σε κόσμο επικίνδυνο, σε κόσμο αλύπητο, περιτριγυρισμένον από γκρεμούς, από βάραθρα, από τριβόλους και παγίδες, από Βουλγάρους, από στοιχειά και από αίματα, κόσμον ζωής αληθινής. Πρέπει ν' ακονίσουν το μυαλό τους. τα πόδια τους, τα χέ­ρια τους, να ξεσκουριάσουν τα όπλα τους, να είναι αδιά­κοπα ξυπνητοί και έτοιμοι για πόλεμο. Ειδεμή χάνονται, ειδεμή πεθαίνουν, από αλύπητο χέρι Βουλγάρων ή Τούρ­κων. Ο θάνατος είναι αλήθεια, δεν είναι λόγια, σαν τα γυμνάσια στα Παραπήγματα, τα γραφεία του υπουργείου των Στρατιωτικών και η πλατεία του Συντάγματος, με τα τραπεζάκια του Ζαχαράτου, Ζαβορίτη κ. λ. π. όπου κανείς δεν πεθαίνει παρά από συγκοπή. Οι αξιωματικοί αυτοί, oι ψεύτικοι άνθρωποι, έγιναν άνδρες αληθινοί, έγιναν αληθινοί άνθρωποι. Όσοι πήγαν στη Μακεδονία ελευθερώθηκαν από την ψευτιά, που φέρνει την παρα­λυσία και τη νάρκη».
Ο Δραγούμης εκίνησε το Έθνος, όσον ολίγοι, Ύστε­ρα από την ταπείνωση του 97 αισθάνθηκεν ότι είναι μόνος ανάμεσα σ' έναν κόσμον ηττημένων. Κινούμενος από την αλληλεγγύη τη φυλετική κι' από την υποχρέωση του δυνατού να επιβάλη τη θέληση του, είπεν εν τη καρδία αυτού, ότι το σκόρπιο και άβουλο πλήθος των ηττημένων, θα το μεταβάλη σε λαό νικητών.(Από το βιβλίο Ίων Δραγούμης ,σελ 13-18, Θεσσαλονίκη 1938)


Η δύναμη της ελληνικής πόλεως επί του λαού της βασίζεται στο γεγονός, ότι έχει εγκολπωθεί το ελληνικό πνεύμα στην ολότητά του. Έξω από την πόλιν δεν υπάρχει ζωή. Μόνον εντός αυτής  υφίσταται πνευματική ύπαρξη. Μόνον εντός αυτής  υπάρχει ελευθερία (η οποία για τους Έλληνες δεν είναι ποτέ ελευθερία από το κράτος, αλλά μάλλον πάντα ελευθερία έναντι του κράτους, ποτέ αστική ελευθερία, αλλά μάλλον πάντα πολιτική ελευθερία). Η πόλις είναι το πλέον μη αστικό  είδος κράτους, διότι αποτελεί το κράτος στην καθαρότερη ουσία του. Η παντοδυναμία,  με την οποία περιβάλλει τους κατοίκους της,  είναι απεριόριστη. Το ότι μπορεί να απαιτεί οποιαδήποτε θυσία στον πόλεμο θεωρείται δεδομένo, αφού με τον θάνατό του ο πολίτης της πόλεως απλώς επιστρέφει τα έξοδα της ανατροφής του. Αλλά η πόλις απαιτεί και λαμβάνει τον ίδιο βαθμό θυσίας και σε κάθε στιγμή ειρήνης. Δεν είναι μόνον κράτος, αλλά και εκκλησία. Δεν υπάρχει διαφυγή από αυτό, συμπεριλαμβανομένης της φυγής στην  θρησκεία. Όλη η πνευματική δραστηριότητα, όλη η τέχνη και η επιστήμη, όλες οι ικανότητες και όλες οι αρετές πραγματοποιούνται εντός  και χάριν της πόλεως. Τα έργα ποιήσεως, ιστοριογραφίας, τέχνης, μουσικής δεν ανήκουν στη σφαίρα της ατομικής ικανοποίησης ή της ελεύθερης έρευνας - είναι μια υπηρεσία προς την πόλιν, η οποία εκτελείται για λογαριασμό της ή καθορίζεται από τους κανόνες της. Και η τόλμη, την οποία η αθηναϊκή δημοκρατία είναι ικανή να ανυψώσει τον Λαό σε μια κυρίαρχη θέση στο κράτος δικαιολογείται από αυτή την πεποίθηση: ότι ο άνθρωπος είναι ένα απολύτως πολιτικό όν, κυριαρχούμενο από το κράτος, και ότι ο νόμος του κράτους διαπερνά δυναμικά όλους τους  πολίτες του.
                                     Hans Freyer

Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2018


Από το ιστολόγιο ΕΥΡΩΠΗ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ

https://storiacontroversa.blogspot.com/2018/09/nicola-bombaci-o-jacques-doriot-kai-to.html

NICOLA BOMBACCI: O JACQUES DORIOT KAI TO KINHMA TOY

(Συνομιλία με ένα "Ντοριοτιστή").

Αυτές τις τελευταίες ημέρες είχα τη χαρά να συναντηθώ με ένα Γάλλο φίλο , ένθερμο υποστηρικτή του Jacques Doriot. Ο άνθρωπος αυτός που σ΄ολόκληρη τη ζωή  είχε αποφύγει να ενταχθεί  σε κάποιο πολιτικό κόμμα - τώρα νοιώθει υπερήφανος που είναι    από τα πρώτα  μέλη του Γαλλικού Λαϊκού Κόμματος (P.P.F), του κόμματος που ίδρυσε ο Doriot — παλιός ηγέτης των κομμουνιστών στη Γαλλία , την επομένη ακριβώς των εκλογών που έφεραν στη Γαλλία, το "Λαϊκό μέτωπο" στην εξουσία. 
Οι γαλλικές εφημερίδες, τα ίδια τα άρθρα  που εμφανίστηκαν στον Ιταλικό τύπο έχουν ήδη καταδείξει  τη σπουδαιότητα και το ενδιαφέρον αυτού του "Ντοριοτιστικού" κόμματος. Οι προσωπικές μου αναμνήσεις από το Doriot- μ' έβαλαν σε πειρασμό  να ζητήσω από το φίλο κάποιες διευκρινήσεις σχετικά με το κίνημα και με τον αρχηγό του. 
Είμαι βέβαιος πως οι αναγνώστες μας θα ήθελαν  να πληροφορηθούν το περιεχόμενο της συνομιλίας με αυτόν το «ντοριοτιστή» .
— Τί έχει να προτείνει λοιπόν ο Doriot με το  P. P. F. ;
—Πριν απ΄οτιδήποτε άλλο , τη συντριβή   του Κομμουνισμού του οποίου ο Jacques Doriot είναι ο πλέον  μανιώδης πολέμιος  στη χώρα μας , εκεί όπου οι « moscoutaires" μετρούν πέρα από αυτόν και πολλούς άλλους ακόμα αποφασισμένους αντιπάλους .
—Πώς όμως εξηγείτε αυτή τη μεταστροφή του  Doriot, τον οποίο έτυχε να γνωρίσω στη Μόσχα  σαν ένα από τους πλέον δραστήριους  αρχηγούς, από τους πιο ενθουσιώδες υποστηρικτές  του κομμουνισμού στη Γαλλία;
—Θα μπορούσα να σας απαντήσω απλά : γιατί ο Jacques Doriot  « ξανάγινε » Γάλλος, όπως και εσείς ο ίδιος ξαναγίνατε Ιταλός. Η μεταστροφή  του  Doriot — η μάλλον για να χρησιμοποιήσω ένα καταλληλότερο όρο  —- ο καινούριος πολιτικός προσανατολισμός του, βρίσκει την εξήγησή του  σε δύο λέξεις : ευθύτητα και ευθυκρισία. (rettitudine e buon senso). Ευθύτητα, γιατί,  από τη στιγμή που αναγνώρισε το λάθος του , δεν επιχείρησε να συμβιβαστεί με τη συνείδησή του . Ευθυκρισία, λαϊκή και Γαλλική , που αναγεννιέται διαρκώς, μέσα από  τα  ιδανικά που οι κυνικές ψευτιές ψευτοπροφητών, ισοπέδωσαν.
Ο Jacques Doriot, ήταν πραγματικός κομμουνιστής  με όλη την ειλικρίνεια και τη ορμή της νεότητάς του στο όνομα της κοινωνικής δικαιοσύνης  και  της ανθρώπινης αδελφότητας. Σήμερα είναι αντικομουνιστής με την αδιαλλαξία του ιδεαλιστή , του οποίου η καλή πίστη εξαπατήθηκε με τρόπο ανέντιμο  , και ο οποίος δεν θέλει  να βλέπει κανένα να παγιδεύεται με τρόπο τόσο μισητό στο όνομα δήθεν της κοινωνικής προόδου και της ευημερίας της χώρας΄ αντικομμουνιστής είναι  με όλη τη δύναμη της  τραχείας ευθυκρισίας ενός ανθρώπου του λαού , μιας ευθυκρισίας που ωρίμασε  μέσα από τη μελέτη και την εμπειρία , κάνοντας χρήση (τώρα που άνοιξαν τα μάτια του) μιας διεισδυτικής θεώρησης   των γεγονότων και των πραγμάτων . Τα γεγονότα τώρα δεν μπορούν να διαψευστούν, αυτή την ώρα  στην ΕΣΣΔ κάτω από τη σημαία του Μαρξισμού  και της ίδιας της δύναμης των πραγμάτων, αναπτύχθηκε αυτός ο υπερκαπιταλισμός του Κράτους που ο Duce σας έχει καταγγείλει σε μια πρόσφατη ομιλία του.
Το Κράτος αφέντης  ενάντια στο οποίο δεν μπορεί να αντισταθεί  καμία σοβαρή προσφυγή σε μια ανώτερη  εξουσία , υλοποιεί τη πλέον τρομακτική  απόπειρα να καθυποτάξει ένα λαό, κάτι που ποτέ κανένας  ασιάτης  δυνάστης δε τόλμησε  να ονειρευτεί.
Και κάτω από το πρόσχημα της ΙΙΙ Διεθνούς  ξεκινούσε  η ανοικοδόμηση ενός ισχυρού στρατιωτικού και ιμπεριαλιστικού Κράτους περισσότερο άπληστου και ανήσυχου  που δεν είχε υπάρξει ποτέ  στην Αγία Ρωσία των Τσάρων . Δίχως αμφιβολία αυτή η διπλή διαπίστωση πρέπει να στάθηκε   — για το  Jacues Doriot μια πικρή απογοήτευση ' όμως αυτός δεν είναι άνθρωπος που συγκαλύπτει  τη πανουργία  με τη χρήση βολικών επιχειρημάτων. Δεν μπορούσε συνειδητά , να γίνει ζηλωτής ενός βάρβαρου ιμπεριαλισμού , του οποίου αυτός ο ίδιος είχε αφαιρέσει το προσωπείο.
Δεν μπορούσε πάνω από όλα να αναγνωρίσει πλέον στους Μαρξιστές  της Μόσχας την ικανότητα να διευθύνουν  το παγκόσμιο κοινωνικό κίνημα' ύστερα από μια εικοσάχρονη εμπειρία στη διάρκεια της οποίας οι κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες του ρωσικού προλεταριάτου παρέμεναν απείρως κατώτερες εκείνων του γαλλικού, το οποίο στο μεταξύ επιχειρεί με τρόπο νόμιμο μια παραπέρα ηθική και υλική καλυτέρευσή του.
Είναι λοιπόν παράλογο να θέλει κανείς να μετατρέψει  σε συγκοινωνούντα δοχεία τη Γαλλία με την ΕΣΣΔ.Το δικό μας προλεταριάτο και η Εθνική μας οικονομία θα είχαν μόνο να χάσουν χωρίς να κερδίσουν το παραμικρό. 

Σε διεθνές επίπεδο, θα ήταν μια εξίσωση προς τα κάτω. Από αυτήν ακριβώς τη πεποίθηση γεννιέται μία από τις βασικές αρχές του P.P.F: " Αν θέλετε να υπερασπιστείτε τους εαυτούς σας σαν εργάτες, σαν αγρότες υπερασπιστείτε τους πρώτα σα Γάλλους." 

-Τίποτα πιο λογικό. Κατά τα άλλα πρόκειται για μια αρχή που ο Μουσολίνι έχει εφαρμόσει και σε μας , στα πλαίσια της ιταλικής προοπτικής. Μια χώρα δεν είναι πραγματικά ισχυρή,  εάν όλοι οι πολίτες, πέρα από κάθε κοινωνική τάξη, δεν συνειδητοποιούν πως οφείλουν να υπερασπισθούν κάτι συγκεκριμένο . 

— Πολύ σωστά. Αυτός ακριβώς είναι ο τρόπος σκέψης μας στο P. P. F. 

—Με λίγα λόγια , η προοπτική υπεράσπισης των κατακτήσεων του γαλλικού προλεταριάτου και η παραπέρα βελτίωσή τους είναι σύμφωνα με σας , ένας από τους καθοριστικούς παράγοντες της εξελικτικής πορείας του Jacques Doriot ; 
—Αναμφισβήτητα ναι.Παλαίμαχος της εργασίας παρέμεινε πιστός στις προσδοκίες του περιβάλλοντος του. Ζωντανό παράδειγμα - και το ίδιο ισχύει για πολλούς από τους συναδέλφους του, παλαίμαχοι της εργασίας όπως αυτός- της ικανότητας των ανθρώπων της τάξης του να ανυψωθούν μέσα από τη μελέτη και τη δύναμη της θέληση στις ανώτατες πολιτικές και κοινωνικές αντιλήψεις και να προσφέρουν εκείνο το καθοριστικό στοιχείο που δεν είναι άλλο από τη λαϊκή ευθυκρισία ουσιαστικά η δράση του Jacques Doriot καθοδηγείται από τη σταθερή απόφαση να ενισχύσει το ένα υπέρ του άλλου, το εθνικό αίσθημα και τη κοινωνική πρόοδο.
— Μου λέγατε πριν ότι το γαλλικό προλεταριάτο φιλοδοξεί να διασφαλίσει με τρόπο νόμιμο την υλική και ηθική βελτίωση της κατάστασής του : αυτό το «νόμιμο» με κάνει να πιστεύω ότι, πέρα από το να δοθούν ελπίδες και για άλλες βελτιώσεις υπέρ της εργατικής τάξης, το PPF δεν θα πρέπει να νοιώσει καθόλου άνετα συγκρουόμενο με το Λαϊκό Μέτωπο της κυβέρνησης σε ότι αφορά το κοινωνικό τομέα, από τη στιγμή που έχουν ήδη εξαγγελθεί πολλές παροχές υπέρ του γαλλικού προλεταριάτου. 

— Είναι αναμφισβήτητο ότι, αρχικά, η πολιτική του Blum υπέρ του γαλλικού προλεταριάτου, κατάφερε να κερδίσει μεγάλες συμπάθειες των εργατών στην κυβέρνησή του. Αυτό είναι ανθρώπινο, και ήταν αναπόφευκτο. Αλλά δεν έχει ακόμα λεχθεί η τελευταία λέξη . Η αύξηση του κόστους ζωής που ήδη προκαλείται από τις απλουστευτικές μεταρρυθμίσεις, που δεν εντάσσονται στο πλαίσιο της γενικής οικονομίας, αρχίζει να καθιστά αυτά τα πλεονεκτήματα αυταπάτες,. Επιπλέον, αναμένεται ότι ορισμένες βιομηχανίες, δίνοντας δείγματα της μέγιστης ευθυκρισίας , δεν θα είναι σε θέση να απορροφήσουν στα γενικά τους έξοδα , την οικονομική επιβάρυνση που προκύπτει από την εφαρμογή των συμφωνιών του Ξενοδοχείου Matignon.
— Δίχως αμφιβολία, οι βιομηχανίες μας όλες δεν εντάσσονται σε αυτήν την περίπτωση, όμως, δυστυχώς, εξακολουθούν να είναι πολυάριθμες, αυτές που, λόγω των δυσκολιών στις οποίες θα βρεθούν, θα προκαλέσουν καταστροφικές συνέπειες στο τομέα της ανεργίας και της κατεστραμμένης εθνικής οικονομίας. 
Φυσικά, η Γαλλία εξακολουθεί να πατά αρκετά καλά τα πόδια της στη γη για να μπορεί να αντέξει τις συνέπειες της αποκαλούμενης «εμπειρίας Blum», αλλά σίγουρα θα ήταν προτιμότερο να είχε αντιμετωπίσει παρόμοια εμπειρία κάτω από άλλες συνθήκες.
— Αν έχω καταλάβει καλά , στο τομέα των κοινωνικών μεταρρυθμίσεων το PPF ασκεί  , στη Κυβέρνηση του Λαϊκού κόμματος,  
μια opposizione di principio ;
—  Μπορώ να σας πω, χωρίς δημαγωγική διάθεση ότι το PPF έχει ως στόχο να προχωρήσει πολύ περισσότερο, στο δρόμο των κοινωνικών μεταρρυθμίσεων , από ό, τι ο κ Blum, και ακόμη παραπέρα από ό, τι ο ίδιος ο Μπλουμ θα μπορούσε να προχωρήσει , χωρίς να βάζει τη Γαλλία σε σοβαρούς κινδύνους.
Αυτό που αντιπαραθέτει το P. P. F. στη σημερινή κυβέρνηση είναι πάνω από όλα ένα ζήτημα μεθόδου. Το ελάττωμα της κυβερνητικής μεθόδου είναι - πρέπει να ειπωθεί - ένα συνταγματικό ελάττωμα' ο Jacques Doriot και όλο το P.P.F μαζί του, πιστεύει ότι μόνο μια Εθνική κυβέρνηση που συνειδητοποιεί αυτές τις δύο ουσιαστικές συνθήκες που είναι λειτουργικές η μία για την άλλη: η εξουσία και η σταθερότητα, μπορούν να προωθήσουν έναν τολμηρό δρόμο στην πορεία των κοινωνικών μεταρρυθμίσεων. 

Μια όμως από τις πλέον επώδυνες συνέπειες του Συντάγματός μας είναι αναμφίβολα η μεγίστη συχνότητα με την οποία οι κυβερνήσεις αλληλοδιαδέχονται η μία την άλλη στην εξουσία. Κάτω από παρόμοιες συνθήκες αποσταθεροποίησης της εξουσίας η ομαλή διευθέτηση των κρατικών υποθέσεων καθίσταται ένα δίχως λύση πρόβλημα. Ο κοινοβουλευτικός έλεγχος καταντά ματαιοπονία  'οι πολιτικές "πελατείες" πολλαπλασιάζονται σε απίθανο βαθμό ' η εξουσία εξανεμίζεται και ότι απομένει ,όλο κι λιγότερο κάθε φορά , μεταφράζεται σε μια αποστειρωμένη ασθενή θέληση ή μια σοβαρά περιορισμένη σε μέγεθος θέληση μοιραία συνέπεια  του κομματικού παιχνιδιού.
Με το τρόπο αυτό, η Γαλλία κατέληξε σήμερα να έχει μια κυβέρνηση που δεν μπορεί να είναι ούτε ολοκληρωτικά Εθνική, ούτε ολοκληρωτικά κοινωνική , γιατί η τύχη της εξαρτάται από την υποστήριξη ενός δημαγωγικού κόμματος που λαμβάνει διαταγές από τη Μόσχα , του κομμουνιστικού κόμματος  και από τη συνδρομή ενός άλλου κόμματος που δεν είναι -για να είμαστε ακριβείς- παρά η αριστερή πλευρά ενός εγωιστικού όσο και ξεπερασμένου" συντηρητισμού" .Του Ριζοσπαστικού κόμματος.
Αυτή η κυβέρνηση είναι η μοιραία λογική συνέπεια ενός καθεστώτος το οποίο η Γαλλία δεν ένοιωσε την ανάγκη να αναχαιτίσει μέχρι σήμερα με τις ισχυρές εφεδρείες της και στις υγιείς παραδόσεις του κρατικού μηχανισμού. Τώρα  μόνο μια αλλαγή διεύθυνσης μπορεί να αποτρέψει την εκτός  ελέγχου  πορεία του προς το γκρεμό.
-Και αυτή την αλλαγή της διεύθυνσης πιστεύετε πως μπορεί να την επιτύχει ο Doriot;
— Και εσείς στα αλήθεια πιστεύετε πως αν διατηρούσα αμφιβολίες γι αυτό, θα τον ακολουθούσα;
-Πείτε μου λοιπόν προς πια κατεύθυνση θα γίνει αυτή η αλλαγή.
— Στην αναγκαία κατεύθυνση ώστε να διασφαλιστεί η σταθερότητα της εξουσίας " να εγκαθιδρυθεί η ιεραρχία , να βοηθήσουμε  ώστε η εθνική συμπαράσταση να μπορεί να επιβιώσει έξω από τις αφηρημένες ιδέες....
Αλλά όλα αυτά μόνο με μια λέξη μπορούν να χαρακτηριστούν : Φασισμός μήπως; 
Όμως ο δικός σας Ντούτσε δεν ήταν αυτός που είπε ότι ο Φασισμός δεν είναι είδος για εξαγωγή; Στη πραγματικότητα δεν υπάρχει ορθολογικό πνεύμα που να μη συγκλίνει στην ανάγκη ανανέωσης των παλαιών πολιτικών σχημάτων για να προσαρμοστούν στις παρούσες συνθήκες της οικονομικής και κοινωνικής ζωής μια αναπόφευκτη   προσπάθεια ανανέωσης που δίνει απάντηση στις κοινές ανάγκες όλων των χωρών προηγμένου πολιτισμού, καθώς επίσης και στις διάφορες "σχολές" που συγκλίνουν για να συναντηθούν σε αρκετά σημεία.
Αλλά είναι επίσης βέβαιο, ότι πέρα από τη γενική κατεύθυνση , οι εθνικές αναγκαιότητες παρουσιάζουν , από χώρα σε χώρα , αξιοσημείωτες διαφοροποιήσεις οι οποίες απαιτούν ειδικές λύσεις .'Όσες οι χώρες,τόσες και οι σχολές , στη πολιτική όπως και στη τέχνη , όπως στην Ιατρική και τη ,,,,χειρουργική. 
—Η εμπιστοσύνη σας στο Doriot και στην αποτελεσματικότητα του οργανισμού που έχει δημιουργήσει στη Γαλλία , επαληθεύεται κατά κάποιο τρόπο από τα γεγονότα, από τη σημερινή κατάσταση των πραγμάτων ; Ο Doriot έχει αξιόλογους συνεργάτες  στη χώρα;
Σ' αυτό θα σας απαντήσω αντιπαραθέτοντας αριθμούς. Το μήνα του Ιουνίου , τη στιγμή της ανόδου του Blum στην εξουσία , το Σοσιαλιστικό κόμμα διέθετε στη Γαλλία 130.000 εγγεγραμμένους, από τον Ιούνιο μέχρι το τα τέλη Σεπτεμβρίου δηλαδή στο κολοφώνα του θριάμβου του Leon Blum, το σοσιαλιστικό κόμμα αυξήθηκε κατά 40.000 μέλη. Την ίδια περίοδο ο Jacques Doriot δεχόταν στο P. P. F. που είχε σχηματιστεί πρόσφατα , περισσότερους από 100.000 ενεργούς οπαδούς, και από αυτούς τα 4/5 είναι μισθωτοί. εργάτες και υπάλληλοι , και οι υπόλοιποι μικροεπιχειρηματίες ή άτομα που ασκούσαν αστικά επαγγέλματα. Σήμερα οι εγγεγραμμένοι έχουν ξεπεράσει τις 150 .000.
 Είναι προφανώς σημαντικό, δεδομένου ότι η δύναμη ενός κόμματος δεν εκφράζεται  μόνο με το πλήθος  των στελεχών του , αλλά κυρίως με τη δράση του και τις συμπάθειες που αποκτά  στη χώρα .
Πολύ σωστά.
Και μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι αυτή η δράση του είναι έντονη. Όσο για τις επιπτώσεις της στις μάζες, αυτές είναι βαθιές και εκτεταμένες. Αυτό δεν σας το λέω σαν συνειδητός "ντοριοτιστής" αλλά ως αντικειμενικός παρατηρητής' τι χρειάζονται οι ψευδαισθήσεις  στην πολιτική; Περισσότεροι από 15.000 στελέχη μαχητές, αλλά και ένας ανυπολόγιστος αριθμός συμπαθούντων σε όλα τα σημεία, θα έλεγα σχεδόν σε όλα τα κόμματα. Είναι εύκολο να διαπιστώσει κανείς, ότι αν, για διάφορους λόγους - συναισθηματικούς λόγους κυρίως - πολλοί Γάλλοι παραμένουν κολλημένοι στους φιλελεύθερους πολιτικούς σχηματισμούς και τους ηγέτες τους, συμφωνούν, ωστόσο, ότι Doriot είναι ο ηγέτης εκείνος  , τον οποίο πρέπει τελικά να ακολουθήσουν την αποφασιστική στιγμή , αν θέλουν να ξεμπερδεύουν με το Κομμουνισμό.  Κι μια που αναφέρθηκα στο κομμουνισμό, θα σας πω ότι ο μεγαλύτερος αριθμός "ντοριοτιστών" βρίσκεται ακριβώς στις τάξεις των  κομμουνιστών.
- Πως αυτό το παράδοξο; 
-Υπάρχουν αρκετοί  "Ντοριοτιστές" που αγνοούν αυτό που είναι στη πραγματικότητα, επειδή αγνοούν την πραγματικότητα του κομμουνισμού. Είχα την ευκαιρία πριν από λίγες εβδομάδες να τεκμηριώσω όσα σας λέγω. Μίλησα με νέους, εργάτες και υπάλληλους οι οποίοι στις τελευταίες εκλογές "ψήφισαν ΄το κομμουνιστικό ψηφοδέλτιο " και που πίστευαν ότι ήταν καλής πίστης. Χρειάστηκε μόνο μισή ώρα φιλικής συνομιλίας γιατί μου πουν τελικά. "Αλλά τότε ... δεν είμαι κομμουνιστής! ». Όχι , δεν είναι κομμουνιστές όπως δεν ήσαν  και οι 22.000 πρώην κομμουνιστές που συσπειρώθηκαν κάτω από τις φτερούγες του P.P.F. Και υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες από αυτούς στη Γαλλία. Η Ηγεσία  του P.P.F. το γνωρίζει πολύ καλά, και εξηγεί και προσαρμόζει  την καλύτερη της δράση  στη γενική προπαγάνδα και, πάνω απ 'όλα, φροντίζει για την συνδικαλιστική  οργάνωση των μαχητών της : στους ελεγχόμενους από τους κομμουνιστές χώρους ορθώνονται σιγά σιγά  από παντού, οι "τομείς διαχείρισης" του PPF που αποτελούν, όπως μπορούμε να πούμε, την πανοπλία και τα σχήματα της δεύτερης Γαλλικής Επανάστασης.
— Μιλάτε για Επανάσταση;
—Και βέβαια ! Το "ντοριοτιστικό" κίνημα είναι ένα λαϊκό επαναστατικό κίνημα' αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει απαραίτητα να έρθει στην εξουσία με τη βία ή το αιματοκύλισμα. Η βία ως μέθοδο πάλης δεν εντάσσεται στο πρόγραμμα του, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν είναι πάντα έτοιμο να αντιταχθεί σθεναρά και αποφασιστικά στη βία των εχθρών του, και πιστέψτε με καλά ,ότι τη ημέρα που η βία θα κριθεί αναπόφευκτη, το P.P.F. δεν θα είναι μόνο του. 
Όταν ο Jacques Doriot δήλωσε ότι ήταν πρόθυμος να συμπαραταχθεί - στο βαθμό που θα ήταν δυνατό - με όλα τα αντικομμουνιστικά κόμματα , η δήλωση αυτή προκάλεσε μεγάλο ενδιαφέρον και σε άλλες πολιτικές οργανώσεις εθνικών αντικομμουνιστικών τάσεων. Αλλά έχουμε κάθε λόγο να ελπίζουμε ότι με παρούσα την αποφασιστική στάση των εθνικών κομμάτων, οι Γάλλοι κομμουνιστές - που, θεωρητικά πρεσβεύουν το δόγμα της καθολικής αδελφοσύνης, και στην πράξη σπέρνουν το μίσος μεταξύ των ανθρώπων της ίδιας χώρας, και τώρα ξαφνικά , κατόπιν εντολής του Στάλιν έγιναν βασιλικοί ακόλουθοι ενός φιλοπόλεμου όσο και ύποπτου κόμματος - θα σκεφτούν δύο φορές πριν δοκιμάσουν ένα πραξικόπημα που θα μπορούσε να είναι απλώς μια απεγνωσμένη προσπάθεια.
— Το κόμμα σας όμως, με ποιο τρόπο υπολογίζετε να φτάσει στην εξουσία; 
— Όσο αυτό είναι δυνατό, μέσα από το νόμιμο δρόμο. Με τι μέσα, με ποιο τρόπο , δεν είμαι σε θέση να σας πω, έχουμε όμως πλήρη εμπιστοσύνη στον αρχηγό μας και στους άμεσους συνεργάτες του που θα προσαρμόσουν τα αναγκαία από τις περιστάσεις μέτρα δράσης τα οποία και θα αναπτύξουν στη συνέχεια.
Ο χρόνος είναι με το μέρος μας. Κάθε ημέρα η αναίσχυντη διπλοπροσωπία των καθοδηγητών του αφαιρεί από το κομμουνιστικό κόμμα κάποια από τις αρχές του και απομακρύνει από αυτό, όσους αφέθηκαν να παρασυρθούν από τους υποκρινόμενους τους αποστόλους, πράκτορες του Στάλν. 
Κάθε θέση που χάνεται από το Κομμουνιστικό Κόμμα στη Γαλλία είναι μια θέση που κερδίζει το P.P.F. το οποίο , από την άλλη πλευρά, χτυπά, με την ίδια θέρμη, τον «στενό» συντηρητισμό στον οποίο έχουν προσκολληθεί με απόγνωση μεγάλοι νεόπλουτοι καπιταλιστές . Αλλά αυτοί πολύ σύντομα οφείλουν να αντιμετωπίσουν  τη λογική και να συνειδητοποιήσουν ότι πρέπει επίσης να υπερασπιστούν τον εαυτό τους πρώτα ως Γάλλοι΄' δηλαδή με ένα πιο συγκεκριμένο αίσθημα εθνικής αλληλεγγύης. Και όταν λέμε, εμείς στο P.P.F., ότι θα πρέπει να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας πρώτα σαν Γάλλοι , δεν περιοριζόμαστε μόνο στην υποχρέωση να υπερασπίσουμε  τη γη και την εργασία των συμπατριωτών μας ενάντια σε κάθε επίθεση που ενδεχόμενα επιχειρείται , άμεσα ή έμμεσα, από οποιοδήποτε ξένο. 
Υπερασπιζόμενοι πρώτα σαν Γάλλοι σημαίνει ότι υπερασπίζουμε τη πνευματική κληρονομιά της Γαλλίας από τη διείσδυση ενός νοσηρού εξωτισμού και ενός ατίθασου «metéquisme »' και ακόμη μαχόμαστε για την αποκατάσταση των ηθικών αξιών που δημιούργησαν τη δύναμη και το μεγαλείο της χώρας μας, και που με βάση τις οικογενειακές αρετές, αποκορυφώνουν το εθνικό συναίσθημα. 
Σημαίνει την αντίδραση ενάντια στο «laisser-aller», η το «laisser-faire» στα οποία, δυστυχώς, πολύ έχουμε εθιστεί σε αυτό το τελευταίο μισό αιώνα, στη Γαλλία, αντίδραση στην καταστροφή των καλύτερων προγονικών μας αρετών' αντίδραση ενάντια στην αλλοίωση αυτών των ιδιοτήτων από τη στιγμή που οι ξένοι δεν έχουν αφομοιωθεί η δεν μπορούν να αφομοιωθούν , στους οποίους η χώρα μας προσφέρει μια πολύ γενναιόδωρη φιλοξενία, και από την οποία σαν αντάλλαγμα δεν κερδίζει το παραμικρό'   είναι ακόμα η αντίδραση κυρίως κατά του υλισμού των κομμουνιστών, ιδίως ενάντια στο κυνισμό των ψευτοσυντηρητικών , του υλισμού και του κυνισμού σε  αγαστή συνεργασία,  για να καταστρέφουν , κάθε υψηλό ιδανικό  χωρίς το οποίο ένα έθνος χάνει όλη την ορμή του, όλο του το μεγαλείο. 
Όπως βλέπετε, το P.P.F. στο πρόγραμμα της εθνικής ανανέωσης δεν ξεχνά διανοούμενους και τους παιδαγωγούς , αλλά τους θέλει να είναι διανοούμενοι και παιδαγωγοί της καθαρής γαλλικής παράδοσης. 
Αποχαιρετώντας το φίλο , του ζητήσαμε να μας επιτρέψει τη δημοσίευση αυτής της συνομιλίας μας σαν μια πρόγευση , μια που έχουμε ήδη ζητήσει από το Jacques Doriot διευκρινήσεις περισσότερο αναλυτικές και υπεύθυνες σχετικά με κίνημά του , που κατά τη κρίση μας , εντάσσεται , τόσο στο πνεύμα όσο και στη πρακτική, στη καινούρια τάξη που δημιούργησε ο Μουσολίνι.

Παρασκευή, 1 Ιουνίου 2018



Μην μου λέγεις, ότι δεν επιθυμείς να μάχεσαι. Διότι, την στιγμή που μου λέγεις αυτό, μάχεσαι ήδη. Ούτε ότι δεν γνωρίζεις,  ποια πλευρά να διαλέξεις, διότι, ενώ λέγεις αυτό, ήδη επέλεξες πλευρά. Ούτε ότι επιθυμείς να παραμείνεις ουδέτερος, επειδή, ενώ σκέπτεσαι να είσαι τέτοιος, δεν είσαι πλέον. Ούτε ότι θέλεις να είσαι αδιάφορος, διότι θα γελάσω μαζί σου, καθώς προφέροντας αυτήν την λέξη, έχει επιλέξει το κόμμα σου. Μην κουράζεσαι αναζητώντας ασφάλεια έναντι των πιθανοτήτων ενός πολέμου, διότι κουράζεσαι ματαίως. Ο πόλεμος αυτός εκτείνεται όσο ο χώρος και επιμηκύνεται σε ολόκληρον τον χρόνο.
Juan Donoso Cortés