Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2020

 




Τράμπ, λόγω ελλείψεως κάτι καλύτερου


Του Alain de Benoist

Μετάφραση από τα Γαλλικά: Greg Johnson

Μετάφραση από τα Αγγλικά: Lohengrin

 

Πηγές:

https://www.alaindebenoist.com/2020/10/16/trump-faute-de-mieux/

counter-currents.com

 

Οι προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ πλησιάζουν γρήγορα. Προσωπικά, θέλετε να επανεκλεγεί  ο Donald Trump; Θα σας ευχαριστούσε μια δεύτερη θητεία αυτού του προέδρου, μόνον και μόνον για να δείτε την έκφραση στα  πρόσωπα των αντιπάλων του, Αμερικανών και Ευρωπαίων;

Alain de Benoist: Θα ήθελα την επανεκλογή του, αλλά ένεκα απουσίας εναλλακτικής, ένεκα ελλείψεως κάτι καλύτερου. Όπως γνωρίζετε, αυτός ο χαρακτήρας δεν με ενθουσιάζει τόσο πολύ. Δεν με ενοχλεί τόσο πολύ αυτό, για το οποίο αποδοκιμάζεται συνήθως (το στυλ του, η ωμότητά του, η χυδαιότητά του), γιατί, αντιθέτως, νομίζω ότι αυτό αρέσει σε πολλούς Αμερικανούς σε αυτόν, κάτι το οποίο αρνούμασθε να καταλάβουμε από αυτή την πλευρά του Ατλαντικού. Περισσότερο είναι το πρόγραμμά του που μου φαίνεται νεφελώδες, η εξωτερική πολιτική του είναι κατά τη γνώμη μου απεχθής, και ο άνθρωπος είναι ακατάλληλος να ηγηθεί αυτού που παραμένει (τουλάχιστον προσωρινώς) η ηγετική δύναμη του κόσμου. Υπάρχουν ουσιαστικά μόνον τρεις πραγματικοί αρχηγοί κρατών στον σημερινό κόσμο: ο Βλαντιμίρ Πούτιν, κληρονόμος της πρώην Ρωσικής Αυτοκρατορίας, ο  Σι Τζινπίνγκ, κληρονόμος της πρώην κινεζικής αυτοκρατορίας και ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο οποίος επιδιώκει να ανασυστήσει  την παλαιά Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ο Ντόναλντ Τραμπ μπορεί να έχει κάποια ποιοτικά χαρακτηριστικά. Γιατί, λοιπόν,  να τον υποστηρίξω; Διότι ο Joe Biden είναι εκατό φορές χειρότερος. Όχι εξαιτίας της άνοστης και βαρετής προσωπικότητός του, αλλά εξαιτίας όλων όσων αντιπροσωπεύει: το Κατεστημένο, το Βαθύ Κράτος, την υποταγή στην κυρίαρχη ιδεολογία, την φιλο-μεταναστευτική θέση, τον προοδευτισμό, τον  διεθνοποιημένο καπιταλισμό, την πολιτική ορθότητα, το Black Lives Matter, τα mainstream μέσα ενημερώσεως, εν συντομία , αυτήν την αποτρόπαια Νέα Τάξη, την οποίαν εκπροσώπησε η μάγισσα Χίλαρι Κλίντον πριν από τέσσερα χρόνια. Προκειμένου να σταματήσω  τον Τζό Μπάιντεν και την σύντροφό του Kamala Harris (η οποίος θα είχε σοβαρές  πιθανότητες να τον διαδεχθεί κατά την διάρκεια της τετραετίας του), θα ψήφιζα ακόμη και τον Μίκυ Μάους!

Έχει όμως ο Τράμπ πιθανότητες να κερδίσει;

Alain de Benoist: Έτσι πιστεύω. Έχω πει συχνά ότι πρέπει να κάνουμε διάκριση μεταξύ του ανδρός και του φαινομένου Ντόναλντ Τραμπ , το οποίο είναι πάνω απ 'όλα ένα λαϊκίστικο αντανακλαστικό αμφισβητήσεως οτιδήποτε εκπροσωπεί το Κατεστημένο. Ο Τραμπ είναι αμφισβητήσιμος, αλλά ο Τραμπισμός είναι ένα άλλο θέμα. Συνολικώς,  θα μπορούσαμε να το συγκρίνουμε με αυτό που αποκαλούμε εδώ «περιφερειακή Γαλλία». Οι Αμερικανοί είναι εξαιρετικά διαφορετικοί από τους Ευρωπαίους (πολύ περισσότερο από ό, τι πιστεύουν οι τελευταίοι), αλλά το βασικό μοτίβο είναι το ίδιο: οι λαϊκές  τάξεις εναντίον των παγκοσμιοποιημένων ελίτ, οι εγκατεστημένοι έναντι των μετακινούμενων , ο λαός εναντίον των πολιτών του κόσμου, η βάση εναντίον της κορυφής.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες σήμερα, αυτή η αντίθεση έχει κρυσταλλωθεί σε δύο μπλοκ που δεν μιλούν ούτε καν μεταξύ τους. Και στις δύο πλευρές, δεν θέλουν πλέον να κερδίσουν απλώς τις εκλογές, αλλά να καταστρέψουν τους αντιπάλους τους. Θέλετε έναν αποκαλυπτικό, ακόμη και εντυπωσιακό αριθμό; Το 15% των Ρεπουμπλικανών και το 20% των Δημοκρατών πιστεύουν ότι η Αμερική θα ήταν καλύτερη, εαν οι αντίπαλοί τους «πέθαιναν». Άνευ προηγουμένου. Η πολιτική έχει αλλάξει. Οι πολιτικοί στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν θέτουν πλέον υποψηφιότητα για το αξίωμα διαφημίζοντας τις δεξιότητές τους, αλλά ως γυναίκες, ως ομοφυλόφιλοι, ως Αφροαμερικανοί, ως Ισπανόφωνοι κ.λπ. Η πολιτική ταυτότητας, που τροφοδοτείται από την πολιτική ορθότητα, έχει αναλάβει τα πάντα. Αυτό σημαίνει ότι τα πολιτικά ζητήματα υποτάσσονται τώρα σε πολιτιστικά και ανθρωπολογικά ζητήματα.

Για τον λόγον αυτόν, σε αντίθεση με αυτό που συνέβαινε στο παρελθόν (όταν τα προγράμματα των Ρεπουμπλικανών και των Δημοκρατικών θα μπορούσαν να φανούν λίγο πολύ δυσδιάκριτα, ειδικά σε εμάς), όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι αυτές οι προεδρικές εκλογές θεωρούνται από τους Αμερικανούς ως εξαιρετικά σημαντικές (το 87% μιλάει για ένα μη αναστρέψιμο σημείο καμπής), και συγκεκριμένα υπάρχουν ελάχιστοι αναποφάσιστοι μεταξύ τους. Αυτός είναι, επίσης,  ο λόγος, για τον οποίον οι δύο υποψήφιοι δεν επιδιώκουν τόσο να υφαρπάξουν  τους υποστηρικτές των αντιπάλων τους, όσο να εδραιώσει ο καθένας το δικό του  στρατόπεδο. Και αυτός είναι επίσης ο λόγος για τον οποίο το πρώτο  debate  μεταξύ Τράμπ και Μπάιντεν τελείωσε με ανταλλαγή προσβολών και με (λεκτική) βία ακόμα αδιανόητη εδώ. Είτε κερδίσει ο Τραμπισμός είτε η Νέα Τάξη, διακυβεύονται διαφορετικές κοσμοθεωρίες.

Ποια μαθήματα μπορούμε να αντλήσουμε από αυτά τα τέσσερα χρόνια του Τραμπισμού; Η επανεκλογή του θα ήταν καλή είδηση ​​για τις Ηνωμένες Πολιτείες και, κυρίως, για τη Γαλλία και την Ευρώπη;

Alain de Benoist: Τα μαθήματα είναι δύσκολο να εκτιμηθούν. Ο Τραμπ είναι αναμφισβήτητα καλύτερος από ό, τι λένε οι αντίπαλοί του, αλλά χειρότερος από ό, τι λένε οι υποστηρικτές του. Καθώς ο Τραμπ αφιέρωσε αρκετό χρόνο ξεφεύγοντας από τις παγίδες που του έστηναν οι εχθροί του, και το έκανε μόνο με την συνεχή μετακίνηση μεταξύ «συμβούλων» από αντίπαλα στρατόπεδα, είναι επιπλέον δύσκολο να γνωρίζουμε, ποιες πρωτοβουλίες είναι πραγματικά δικές του.

Όσον αφορά στην εξωτερική πολιτική του - το μόνο πράγμα που πρέπει να μας ενδιαφέρει - το ρεκόρ του είναι  πραγματικά κακό. Ο Τραμπ προφανώς αντιπαθεί την Ευρώπη, και  ξεχωρίζει από τους προκατόχους του μόνον επειδή δεν το κρύβει. Αρχικώς προσπάθησε να προσεγγίσει την Ρωσία με την ελπίδα να την απομακρύνει από μια συμμαχία με την Κίνα, αλλά παραιτήθηκε, επειδή έχει κατηγορηθεί επανειλημμένως,  ότι «υπηρετεί τους Ρώσους». Ο κύριος εχθρός του είναι η Κίνα. Ευνοεί τον άξονα Ουάσιγκτον-Ριάντ-Τελ Αβίβ, ο οποίος ικανοποιεί τους νεοσυντηρητικούς καθώς και τους ευαγγελικούς, αλλά είναι εντελώς αντίθετος πρός τα ευρωπαϊκά συμφέροντα. Αλλά με τον Τζό Μπάιντεν, αυτό θα είναι ακόμη χειρότερο. Θυμηθείτε τι εμπιστεύτηκε ο Φρανσουά Μιτερράν στον Georges-Marc Benamou: «Είναι σκληροί, οι Αμερικανοί, είναι αδηφάγοι. Θέλουν αδιαμφισβήτητη εξουσία στον κόσμο. Η Γαλλία δεν το γνωρίζει, αλλά βρισκόμασθε σε πόλεμο με την Αμερική. Ναι, ένας μόνιμος πόλεμος, ένας ζωτικός πόλεμος, ένας οικονομικός πόλεμος, ένας πόλεμος προφανώς χωρίς θάνατο, ωστόσο ένας πόλεμος μέχρι θανάτου ».

 


Κυριακή, 11 Οκτωβρίου 2020


Αρχαιοφουτουριστική Φαντασία

Ντιούν, του Φράνκ Χέρμπερτ

Του Greg Johnson

Δημοσιεύθηκε στο counter-currents.com

Μετάφραση: Lohengrin

Εάν η επιστημονική φαντασία είναι ουσιαστικά «προοδευτική» και η λογοτεχνία του φανταστικού είναι «αντιδραστική», τότε χρειαζόμαστε μια τρίτη κατηγορία για τα έξι βιβλία Ντιούν του Φράνκ Χέρμπερτ (1920–1986) - για να μην αναφέρουμε τις έξι ταινίες του Πολέμου των Άστρων  του Τζώρτζ Λούκας - που συνδυάζουν φουτουριστικά και επιστημονικής φαντασίας  στοιχεία με τις αρχαϊκές αξίες και τα μαγικά σύμπαντα της φαντασίας.

Ευτυχώς, ο Γάλλος θεωρητικός της Νέας Δεξιάς Guillaume Faye  έχει ήδη επινοήσει τον τέλειο όρο για αυτό το είδος: αρχαιοφουτουρισμός , ο οποίος για αυτόν είναι ένα είδος πολιτικής φιλοσοφίας και φιλοσοφίας της ιστορίας. Αλλά καταγράφει, επίσης,  ένα μοναδικό φανταστικό είδος,  το οποίο τυγχάνει να βρίσκεται κοντά στις προτιμήσεις πολλών της Άκρας Δεξιάς, Παλαιάς και Νέας. (Ο ίδιος ο Faye τελειώνει το βιβλίο του «Αρχαιοφουτουρισμός» με μια νουβέλα, η οποία απεικονίζει το σύστημα που υποστηρίζει.)

Το Ντιούν, το πρώτο μυθιστόρημα της σειράς του Χέρμπερτ, είναι το μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας με τις μεγαλύτερες πωλήσεις όλων των εποχών. Το Ντιούν εκτυλίσσεται σε περισσότερα από 21.000 χρόνια στο μέλλον. Η ανθρωπότητα έχει αποικίσει τον γαλαξία, δημιουργώντας εξαιρετικά προηγμένες τεχνολογίες - διαστημόπλοια, φωτόσφαιρες, ορνιθόπτερα, ακτινοβόλα, προστατευτικές ενεργειακές ασπίδες κ.λπ. Ολόκληροι πλανήτες, όπως ο Ιξ και ο Ρικέζε, είναι αφιερωμένοι στην ανάπτυξη του τεχνολογικού πολιτισμού.

Ωστόσο, η θρησκεία και ο μυστικισμός είναι επίσης πολύ σημαντικοί στο σύμπαν του Ντιούν. Ο Χέρμπερτ δείχνει, πώς η θρησκεία μπορεί να χρησιμοποιηθεί κυνικά από τους ισχυρούς ως εργαλείο κοινωνικού ελέγχου. Αλλά δείχνει, επίσης,  πώς ο ειλικρινής θρησκευτικός φανατισμός μπορεί να φέρει επανάσταση στις κοινωνίες. Για παράδειγμα, περισσότερα από 10.000 χρόνια πριν από τη δημιουργία του πρώτου μυθιστορήματος, ένας θρησκευτικός πόλεμος, η Μπατλεριανή Τζιχάντ,  κατέστρεψε όλες τις τεχνητές νοημοσύνες και απαγόρευσε την δημιουργία σκεπτόμενων μηχανών. Ο Χέρμπερτ διερευνά πώς οι οικουμενικές ιδέες - όπως η παραδοσιακή αντίληψη για την υπερβατική ενότητα των θρησκειών -  μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την προώθηση της ειρήνης και της ανοχής, ενώ οι αποκλειστικές μορφές μονοθεϊσμού οδηγούν σε μισαλλοδοξία και συγκρούσεις. Τέλος, ο Χέρμπερτ γνωρίζει πολύ καλά την σημασία της θρησκείας , των τελετουργιών της ιεραρχίας και της μυήσεως στο δέσιμο  ιεραρχικών κοινωνιών μεταξύ τους, ειδικά των μυστικών κοινωνιών.

Η απαγόρευση της τεχνητής νοημοσύνης ανάγκασε τα ανθρώπινα όντα να αναπτύξουν τις ψυχικές και σωματικές ικανότητές τους. Τρεις ομάδες έχουν προχωρήσει πιο μακριά προς αυτήν την κατεύθυνση.

Πρώτον, οι Μπένε Τλέιλαξ δημιούργησαν τους  μέντατ - ανθρώπους που μπορούν να κάνουν υπολογισμούς, να λύνουν προβλήματα και να αποθηκεύσουν δεδομένα, όπως οι υπολογιστές. Οι Τλεϊλάξου έχουν επίσης κατακτήσει την γενετική μηχανική, επιτρέποντάς τους να δημιουργήσουν ανθρώπους και άλλες οργανικές ουσίες από μεμονωμένα κύτταρα και να χειραγωγήσουν τον γενετικό κώδικά τους. Οι «Γκόλα» είναι κλωνοποιημένοι και γενετικά τροποποιημένοι άνθρωποι. Οι «Μορφοπλάστες» είναι ανθρώπινα όντα που μπορούν πάρουν την προσωπικότητα και την εμφάνιση άλλων ανθρώπων.

Δεύτερον, η Συντεχνία έχει μάθει να αντικαθιστά τους υπολογιστές για ταχύτερα της ταχύτητος του φωτός ταξίδια με τις διανοητικές δυνάμεις των Πηδαλιούχων της , οι οποίοι είναι μεταλλαγμένοι άνθρωποι με ενόραση, η οποία τους επιτρέπει να πλοηγούν διαστημόπλοια ταχύτερα της ταχύτητος του φωτός. (Δεν γίνεται λόγος για «αναδίπλωση χώρου» και «ταξίδι χωρίς κίνηση» από τον Χέρμπερτ. Αυτό προέρχεται από το σενάριο του David Lynch.)

Τρίτον, η αδελφότητα Μπένε Τζέζεριτ είναι ένα σχεδόν θρησκευτικό τάγμα, στόχος του οποίου είναι να καθοδηγήσει τη μελλοντική εξέλιξη της ανθρωπότητας μέσω της ευγονικής. Η αδελφότητα έχει επίσης βελτιώσει τις ανθρώπινες σωματικές και ψυχικές ικανότητες, προσδίδοντάς τους αξιοσημείωτες δεξιότητες ως μαχητές, αναγνώστες μυαλού, διαπραγματευτές και πολυτάλαντους χειριστές. Οι Σεβάσμιες Μητέρες της  Μπένε Τζέζεριτ  μοιράζονται επίσης τις αναμνήσεις όλων των προηγούμενων Σεβάσμιων Μητέρων, τις οποίες μεταδίδουν ψυχικά στους διαδόχους τους.

Τόσο η Συντεχνία όσο και η Μπένε Τζέζεριτ  εξαρτώνται από ένα ναρκωτικό, το «μελάνζ», το οποίο έχει την δύναμη να επεκτείνει τη ζωή και να διευρύνει την συνείδηση. Και, καθώς ο πολιτισμός του γαλαξία εξαρτάται από το διαστημικό ταξίδι, το μπαχαρικό είναι η πιο πολύτιμη ουσία του σύμπαντος. Και βρίσκεται μόνο σε έναν πλανήτη: τον Αρράκις, επίσης γνωστό ως Ντιούν.

Τα μέλη της Συντεχνίας χρησιμοποιούν το μπαχαρικό για να μεταλλάξουν το σώμα τους και να προικίσουν το μυαλό τους με ενόραση. Η  Μπένε Τζέζεριτ  χρησιμοποιεί μπαχαρικά για να διευρύνει την συνείδηση. Χρησιμοποιούν μια σχετική ουσία, το Νερό της Ζωής, για να ανοίξουν το μυαλό τους στις συλλογικές προγονικές αναμνήσεις της αδελφότητας.

Επειδή, ωστόσο, οι γυναίκες δεν μπορούν να επεκτείνουν την συνείδησή τους σε ορισμένες περιοχές μέσω του Νερού της Ζωής (για παράδειγμα, αρσενικές προγονικές αναμνήσεις), αλλά όλοι οι άνδρες που παίρνουν το Νερό της Ζωής πεθαίνουν, η Μπένε Τζέζεριτ  προσπαθεί να αναπαράγει ένα αρσενικό, το οποίο έχει την ικανότητα να μετατρέπει το Νερό της Ζωής και να κοιτάζει σε παρελθόντα και μελλοντικά αόρατα στην αδελφότητα. Το όνομά τους για αυτό το άτομο είναι το Κούιζατς Χάντεραχ, που σημαίνει «Συντόμευση του Δρόμου».

Τόσο οι αδελφές της Μπένε Τζέζεριτ όσο και οι γκόλα της  Μπένε Τλέιλαξ έχουν την δυνατότητα προσβάσεως σε αναμνήσεις, οι οποίες δεν θα μπορούσαν να είχαν αποθηκευθεί απλώς σε έναν ανθρώπινο εγκέφαλο. Έτσι, ο κόσμος του Χέρμπερτ προϋποθέτει την πραγματικότητα ενός είδους μεταφυσικού δυϊσμού, στον οποίον η ατομική και συλλογική συνείδηση (μνήμη) μπορούν να υπάρχουν χωρίς ένα υλικό υπόστρωμα. Επιπλέον, τόσο η  Μπένε Τλέιλαξ όσο και η Μπένε Τζέζεριτ  εξασκούν την «prana-bindu» γιόγκα, η οποία τους προικίζει με υπερδυνάμεις, ήτοι η γιόγκα τους είναι ένα μονοπάτι της Αριστεράς Χειρός, η οποία παράγει ταντρικές siddis (υπερδυνάμεις).

Η ιδέα της Συντεχνίας, καθώς και τα ιεραρχικά-μυητικά τάγματα, όπως η  Μπένε Τλέιλαξ και η Μπένε Τζέζεριτ  , όλα μεσαιωνικοί θεσμοί που στην πραγματικότητα αποτελούν μαγικές δυνάμεις, τοποθετούν το Ντιούν ακράδαντα στον αρχαϊκό και μαγικό κόσμο της φανταστικής λογοτεχνίας .

Υπάρχει όμως ξιφομαχία, όπως και μαγεία στο σύμπαν του Ντιούν: ο γαλαξίας κυβερνάται από τον Αυτοκράτορα Πατισάχ, ενώ πολλοί από τους πλανήτες κυβερνώνται από δούκες, κόμητες και βαρόνους, οι οποίοι σχηματίζουν την  "Λάντσράαντ" – μία σύμπραξη ευγενών οίκων. (Άλλοι πλανήτες, όπως η  Μπένε Τλέιλαξ, ο Ιξ και ο Ρικέζε  είναι τα ισοδύναμα των μεσαιωνικών ελεύθερων πόλεων) Είναι ένα ουσιαστικά φεουδαρχικό σύστημα.

Ο Χέρμπερτ, επιπλέον, δεν παραπονείτο για το σύστημα αυτό ως καταπιεστικό και άδικο. Πράγματι, θεωρούσε την φεουδαρχία ως ανώτερη μορφή διακυβέρνησης και ως  μοναδικά κατάλληλη για την επέκταση της ανθρωπότητας σε όλο τον γαλαξία. Ο φεουδαρχισμός, σε αντίθεση με την φιλελεύθερη δημοκρατία, είναι ένα εξαιρετικά αποκεντρωμένο σύστημα, το οποίο είναι κατάλληλο για τόσο διασκορπισμένους πλανήτες και για το υψηλό κόστος μεταφοράς. Επιπλέον, ο φεουδαρχισμός, σε αντίθεση με την φιλελεύθερη δημοκρατία, είναι σε θέση να εξετάζει μεγάλες στρατηγικές για τα τεράστια χρονικά διαστήματα, τα οποία είναι απαραίτητα για τα διαστημικά ταξίδια και τον αποικισμό.

Λόγω της αποκεντρώσεως  της εξουσίας και του κόστους μεταφοράς, οι διαφορετικοί πλανήτες της Αυτοκρατορίας αναπτύσσουν πολύ διαφορετικούς πολιτισμούς, μερικοί ελεύθεροι, πολεμικοί και γενναίοι (όπως ο Κάλανταν, που κυβερνάται από τους Δούκες  Ατρείδες – οι οποίοι εντοπίζουν την καταγωγή τους στον αρχαίο οίκο του Ατρέως ), άλλοι δεσποτικοί, συβαριτικοί και βάναυσοι (όπως ο Γκίντι Πράιμ, που κυβερνάται από τους βαρόνους Χαρκόννεν). Όμως όλοι οι πλανήτες έχουν ιεραρχικές, αριστοκρατικές μορφές διακυβερνήσεως. Ο Χέρμπερτ δεν γράφει ποτέ καλό λόγο  για τον φιλελευθερισμό ή την δημοκρατία.

Στο σύμπαν του Ντιούν, οι πολεμικές και αριστοκρατικές αξίες κυριαρχούν, και οι εμπορικές αξίες, αν και αναπόφευκτες και διαδεδομένες, αντιμετωπίζονται με αριστοκρατική περιφρόνηση. Οι μεγάλοι Οίκοι ανταγωνίζονται και συμμαχούν μεταξύ τους σύμφωνα με αυστηρούς κώδικες τιμής. Τα ατομικά όπλα είναι παράνομα. Τα όπλα λέιζερ και τα βλήματα χρησιμοποιούνται σπανίως λόγω της ύπαρξης ενεργειακών ασπίδων, οι οποίες μπορούν να σταματήσουν κάθε βλήμα και να καταστρέψουν τόσο τον επιτιθέμενο, όσο και τον στόχο όταν έρθουν σε επαφή με ένα λέιζερ. Ωστόσο, οι ασπίδες δεν είναι σε θέση να προστατεύσουν από αργές λεπίδες σε κοντινή απόσταση, έτσι οι ασπίδες υψηλής τεχνολογίας συμβάλλουν πραγματικά σε ξιφομαχίες με σπαθιά και μαχαίρια. Οι βεντέτες  διέπονται από τον άτεγκτο κώδικα Κάνλυ και μπορούν να διευθετηθούν μέσω προδοσίας ή μονομαχιών μέχρι θανάτου.

Τώρα, πριν ασχοληθώ με τους κύριους χαρακτήρες και την πλοκή του Ντιούν, πρέπει να κάνουμε μία παύση και να αναρωτηθούμε, γιατί αυτά τα μυθιστορήματα έχουν τόσο ισχυρή επίδραση στην Δεξιά. Η απάντηση, φυσικά, είναι ότι ο Φρανκ Χέρμπερτ δεν ήταν φιλελεύθερος. Κανένας φιλελεύθερος δεν επαινεί την φεουδαρχία εις βάρος της δημοκρατίας, την ιεραρχία εις βάρος της ισότητας και τις πολεμικές αρετές εις βάρος της  των αστικών-αλλά ο Φρανκ Χέρμπερτ το κάνει. Ουδείς φιλελεύθερος δίδει μεγάλη βαρύτητα στην κληρονομικότητα, μιλάει για φυλετικές αναμνήσεις, επαινεί την ευγονική και εξηγεί τα δαρβινικά οφέλη της υποβολής των ανθρώπινων πληθυσμών στην αδίστακτη φυσική επιλογή σκληρών περιβάλλοντων - αλλά ο Φρανκ Χέρμπερτ το κάνει.

Ο Χέρμπερτ πιστεύει στις ουσιαστικές διαφορές μεταξύ ανδρών και γυναικών, κάτι το οποίο δεν ήταν αμφιλεγόμενο, όταν άρχισε να γράφει το Ντιούν πριν από περισσότερα από 50 χρόνια, αλλά σήμερα θεωρείται το αποκορύφωμα της αντιδράσεως.

Τα μυθιστορήματα του Χέρμπερτ είναι βαθιά και ανησυχητικά αντι-ανθρωπιστικά και αντι-ατομικιστικά. Σκέφτεται με όρους της εξελίξεως της ανθρώπινης φυλής σε τεράστιες χρονικές περιόδους. Κοιτάζει την ιστορία σαν στρατηγός σε ένα πεδίο μάχης, θυσιάζοντας με άνεση ζωές για το μεγαλύτερο καλό. Τα μυθιστορήματά του είναι γεμάτα με καλά σχεδιασμένους χαρακτήρες, αλλά αυτό το καθιστά ακόμη πιο οδυνηρό,  όταν οδεύουν ανυπόμονα προς την καταστροφή τους - ή ανασταίνονται ως γκόλα, για να παίξουν έναν άλλον ρόλο σε ένα μεγαλύτερο δράμα.

Ο Χέρμπερτ εντοπίζει την άνοδο και την πτώση των πολιτισμών μέσα από μεγάλους κύκλους, οι οποίοι μεταβαίνουν από την ζωτική και ηρωική βαρβαρότητα σε κυνικούς, άκαμπτους και παρακμιακούς πολιτισμούς, οι οποίοι στην συνέχεια εκκαθαρίζονται από νέους βαρβάρους. (Η άποψή του για τους ιστορικούς κύκλους είναι πιο κοντά στους Giambattista Vico και Oswald Spengler, οι οποίοι θεωρούν την  ζωτική βαρβαρότητα ως την πρώτη φάση της ιστορίας, σε αντίθεση με την Χρυσή Εποχή των Παραδοσιοκρατών.)

Για τον συναισθηματικό και ανθρωπιστή, το συνολικό αποτέλεσμα μπορεί να είναι ζοφερό, καταθλιπτικό και δυσάρεστο.

Πτυχές, βεβαίως, του Ντιούν απευθύνονται στην Αριστερά. Όταν εμφανίσθηκε για πρώτη φορά το 1965, οι ιδέες του για τα ναρκωτικά που διευρύνουν τον νού και η χρήση ινδουιστικών όρων βρήκαν ευήκοα ώτα στην αντικουλτούρα.

Το Ντιούν μπορεί επίσης να διαβαστεί ως αντι-αποικιακή αλληγορία. Ο Αρράκις παράγει το πιο πολύτιμο εμπόρευμα στο σύμπαν, αλλά οι λαοί του - ιδιαίτερα οι Φρέμεν της ερήμου - ζουν σε απόλυτη στέρηση. Ωστόσο ονειρεύονται, ότι μια ημέρα θα καταλάβουν τον έλεγχο του Αρράκις μέσω ανταρτοπολέμου και θα χρησιμοποιήσουν τον πλούτο του για να βελτιώσουν την ζωή τους.

Αυτό οδηγεί σε ένα τρίτο θέμα του Ντιούν,  το οποίο είναι δημοφιλές στην Αριστερά, δηλαδή την οικολογία, καθώς το όνειρο των Φρέμεν είναι το δημιούργημα  της οικογένειας Κάινς, πατέρα και γιου, των Αυτοκρατορικών Πλανητολόγων του Αρράκις, οι οποίοι έθεσαν σε εφαρμογή σχέδια για την ανάκτηση τμημάτων του Αρράκις από την έρημο και την δημιουργία ενός επίγειου παράδεισου.

Κανένα από αυτά τα θέματα δεν απευθύνεται στον Ρεπουμπλικανό ή τον Ελευθεριακό Δεξιό. Αλλά η Νέα Δεξιά μπορεί να και αγκαλιάζει την βαθιά οικολογία, την ανατολική πνευματικότητα, τον αντι-αποικιοκρατία και τον αντικαπιταλισμό- ακόμη και λίγο μπαχαρικό - μαζί με τις αντι-εξισωτικές  βιοπολιτικές του Χέρμπερτ - σε μια ευρύτερη σύνθεση.

 


 

ΣτΜ: Συμφωνώ πλήρως με το κείμενο, εκτός του σημείου του επιλόγου  σχετικά με το "λίγο μπαχαρικό". Πονηροί οι καιροί, απαραίτητες οι διευκρινίσεις....

Σάββατο, 10 Οκτωβρίου 2020


 

"Οι αξίες δεν είναι πολίτες αυτού του κόσμου, αλλά προσκυνητές από άλλους ουρανούς."

Nicolas Gomez Davila

Τρίτη, 28 Απριλίου 2020







Η φυλετική προκατάληψη είναι δώρο της Φύσεως προοριζόμενο να διατηρήσει αμόλυντες τις ποικίλες διαιρέσεις της ανθρωπότητος , οι οποίες εξελίχθηκαν με τους αιώνες.
H.P.Lovecraft, περιοδικό "The Conservative", Ιούλιος 1915

Κυριακή, 1 Δεκεμβρίου 2019



 Αλλά μην ξεχνάτε, οτι η Θάτσερ έλεγε, επίσης, οτι "δεν υπάρχει κοινωνία" ("There's no society"). Σε αυτό ακολουθούσε την φιλελεύθερη δοξασία, σύμφωνα με την οποία δεν είναι η κοινωνία που έρχεται πρώτη, αλλά ένα άτομο, το οποίο δεν "εισέρχεται στην κοινωνία", παρά μόνον εάν εκεί βρεί κάποιο πλεονέκτημα. Ως εκ τούτου, το άτομο θεωρείται οτι προηγείται του κοινωνικού συνόλου, το οποίο δεν είναι παρά ένα απλό σύμπηγμα ατομικών βουλήσεων.
Αυτό είναι λοιπόν το ανθρωπολογικό θεμέλιο της φιλελεύθερης ιδεολογίας: η ιδέα οτι ο άνθρωπος δεν είναι πολιτικό και κοινωνικό ζώο, όπως υποστήριζε ο Αριστοτέλης, αλλά ένας Homo economicus, ένα όν μη άμεσα κοινωνικό, τελείως ανεξάρτητο από τους ομοίους του, κάτοχος υποκειμενικών δικαιωμάτων, σύμφυτων με την προσωπικότητά του, ένα άτομο του οποίου οι επιλογές πραγματοποιούνται λογικά, κατάντη του εαυτού του και που επιδιώκει, μονίμως, να μεγιστοποιεί το συμφέρον του, υιοθετώντας έτσι σε κάθε περίπτωση την συμπεριφορά του μεταπράτη της αγοράς. [...]
Ο φιλελευθερισμός δεν είναι η ιδεολογία της ελευθερίας, αλλά η ιδεολογία που θέτει την ελευθερία στην υπηρεσία του μοναχικού ατόμου, θεωρώντας την ως απελευθέρωση από ό,τι υπερβαίνει το άτομο. Όμως, δεν υπάρχει πολιτική του ατόμου. [...]
Αλίμονο, δεν είναι μόνο για τη λέξη που οι φιλελεύθεροι δυσπιστούν! Στην ουσία, ενοχλούνται από τον ίδιον τον λαό, ειδικά όταν αυτός ο τελευταίος επιδιώκει να είναι πολιτικά παρών αφ' εαυτού.  Γι' αυτό, αν το εκλογικό σώμα πάρει μία απολύτως δημοκρατική απόφαση, αλλά παραβιάζοντας μία σειρά από φιλελεύθερες αρχές, οι φιλελεύθεροι δεν θα την δεχτούν, θέτοντας έτσι την άσκηση της δημοκρατίας υπό όρους.[...]
Ο λαϊκισμός είναι ένα τυπικό φαινόμενο των εποχών μετάβασης. Ασκεί έναν ρόλο κυρίως καθαίρεσης, δηλαδή συμβάλλει πρωτίστως στην "αποδέσμευση". Βγάζει έξω από το πολιτικό πεδίο κόμματα και κινήματα απαρχαιωμένα, έχοντας γίνει προηγουμένως το αντικείμενο ενός τσουνάμι γενικευμένης δυσπιστίας. Δείχνει οτι η εποχή της φιλελεύθερης δημοκρατίας φθάνει στο τέλος της και αρχίζει σύντομα μία άλλη εποχή. [...]
Είναι ένα μεγάλο παράδοξο το οτι ο φιλελεύθερος καπιταλισμός στάθηκε αποτελεσματικότερος από τον σοβιετικό κομμουνισμό στην εξάπλωση του πρακτικού υλισμού σε παγκόσμια κλίμακα!
Αλαίν ντε Μπενουά 

Αποσπάσματα από την κοινή συνέντευξη του Αλαίν ντε Μπενουά και του Αλέν Μίνκ που παραχωρήθηκε στους Αλεξάντρ Ντεβεκιό και Ετιέν Καμπιόν και δημοσιεύθηκε στο Figaro Magazine στις  28 Φεβρουαρίου 2019. Στην ελληνική γλώσσα από το περιοδικό Άρδην, τεύχος 116, Αύγουστος - Οκτώβριος 2019.

Κυριακή, 10 Νοεμβρίου 2019




Περί των ηρώων, δηλαδή περί της υποδοχής τους και περί της εμφανίσεώς τους.  Αυτό που αποκαλώ ηρωολατρεία και το Ηρωικό στις ανθρώπινες υποθέσεις. Είναι πλέον εμφανές ότι το θέμα αυτό είναι τεράστιο και ότι αξίζει μίας αρκετά διαφορετικής αντιμετωπίσεως από αυτήν που αναμένεται να δείξουμε προς το παρόν. Ένα τεράστιο θέμα. Όντως, απεριόριστο. Πλατύ, όπως η ίδια η Παγκόσμια Ιστορία. Διότι, όπως το εκλαμβάνω, η Παγκόσμια Ιστορία, η ιστορία του τι πέτυχε ο άνθρωπος στο κόσμο τούτον είναι στην βάση της η Ιστορία των Μεγάλων Ανδρών, οι οποίοι έδρασαν εδώ. Ήταν ηγέτες ανθρώπων αυτοί οι μεγάλοι. Τα υποδείγματα, τα πρότυπα και κατά μία ευρεία έννοια οι δημιουργοί όσων η μεγάλη μάζα των ανθρώπων επινόησε ή πέτυχε τέλοσπαντων. Όλα όσα βλέπουμε στον κόσμο να στέκονται τέλεια είναι κανονικά το εξωτερικό υλικό αποτέλεσμα, η πρακτική πραγματοποίηση και η ενσάρκωσις των Σκέψεων που κατοικούσαν στους απεσταλμένους στον κόσμο αυτόν Μεγάλους Άνδρες: η ψυχή της ιστορίας ολόκληρου του κόσμου μπορεί να θεωρηθεί ότι ήταν η ιστορία αυτών. 
Thomas Carlyle, Ήρωες και Ηρωολατρεία

Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2019


Πάντα ένιωθα ότι τέτοια σημάδια φυσικής ατομικότητας, όπως μια διογκωμένη κοιλιά (σημάδι πνευματικής νοσηρότητας) ή ένα επίπεδο στήθος με πλευρά να προεξέχουν (σημάδι μιας υπερβολικά νευρικής ευαισθησίας) ήταν υπερβολικά άσχημα και δεν μπορούσα να περιγράψω την έκπληξή μου,  όταν ανακάλυψα,  ότι υπήρχαν άνθρωποι που αγαπούσαν τέτοια σημάδια. Αυτά θα μπορούσαν να φαίνονται σε  μένα μόνον ως  πράξεις αποτρόπαιης απερισκεψίας, σαν ο κύριός τους  να εκθέτει το πνευματικό αιδοίο του στο εξωτερικό του σώματός του. Αντιπροσώπευαν έναν τύπο ναρκισσισμού, τον οποίον ποτέ δεν θα μπορούσα να συγχωρήσω.
                                       Yukio Mishima, Ήλιος και Ατσάλι