Έρημη Χώρα

Giuseppe Ungaretti

2012-02-07T08:44:00.000-08:00

Ιταλός μοντερνιστής, γεννημένος στην Αλεξάνδρεια το 1888, επηρεάσθηκε από τον συμβολισμό, συνδέθηκε με τον φουτουρισμό και τον ντανταϊσμό, εμφανίσθηκε ως ποιητής μέσα από τα χαρακώματα του Α’ Πγκοσμίου Πολέμου με το ποίημα «Η Χαρά» (L’ Allegria) και δημιούργησε την τάση του ερμητισμού στην ιταλική λογοτεχνία.

Παραλλαγές σε Τίποτα

Εκείνο το αμελητέο κομμάτι της άμμου που γλιστρά

Δίχως έναν ήχο και εγκαθίσταται στην κλεψύδρα,

Και οι εφήμερες εντυπώσεις στο σαρκώδες-ροζ,

το φθαρτό σαρκώδες-ροζ, ενός σύννεφου…

Κατόπιν ένα χέρι που αναποδογυρίζει την κλεψύδρα,

Η επιστροφή για επαναρροή, της άμμου,

Η ήρεμη επαργύρωση ενός σύννεφου

Στα πρώτα λίγα γκριζομολυβένια δευτερόλεπτα της αυγής…

Το χέρι στη σκιά γύρισε την κλεψύδρα,

Και το αμελητέο κομμάτι της άμμου που γλιστρά

Και είναι σιωπηλό, είναι το μόνο πράγμα που ακούγεται τώρα,

Και, ακουγόμενο, δεν εξαφανίζεται στο σκοτάδι

2012-02-04T10:17:00.001-08:00

Η Αυτοκρατορική Γιβελλινική Ιδέα (ακριβώς λόγω της βαθύτερης διαστάσεώς της) κατέληγε στην θέση ότι η αντίληψη περί της επιγείου ζωής , ως τάξεως, αποστολής και υπηρεσίας που αποβλέπει στο να διασφαλίσει καρπούς πέραν των επιγείων και στο να κατευθύνει τον άνθρωπο να υπερβεί τον εαυτό του και να εκπληρώσει τον υπερφυσικό σκοπό του ανθρωπίνου προσώπου, ήταν δυνατόν να πραγματωθεί και διά της οδού τα πράξεως στους κόλπους της Αυτοκρατορίας. Όπως δε η Εκκλησία είχε τον κλήρο και τα μοναστικά τάγματά της, κατά τον ίδιο τόπο η Αυτοκρατορία είχε την Ιπποσύνη και τα μεγάλα ιπποτικά τάγματα, εμπνεόμενα από μία ιδέα ηθικοπνευματική και εν μέρει ασκητική. Η ίδια η οργάνωση των Ιπποτικών Ταγμάτων σε έναν κύκλο δημιουργικό και αρμονικό, ο οποίος υπερβαίνει τους περιορισμούς του χώρου και του χρόνου, εκφράζει την εσώτατη δομή της Αυτοκρατορίας.

Δρ. Χ.Μ. Γκητάκος, εκ του προλόγου του στο βιβλίο «Ριχάρδος Βάγκνερ», του κ. Φώτη Παπαθανασίου, εκδόσεις «ΑΡΣΕΝΙΔΗ»

2012-01-12T10:06:00.000-08:00

Όσοι φίλοι και αναγνώστες του περιοδικού δεν κατάφεραν να ακούσουν την εκπομπή του Αυτόνομου Ρδιοφώνου "Στο στόμα του λύκου" της Δευτέρας 09-01-2012, μπορούν να βρούν το ανάλογο αρχείο ήχου και να την ακούσουν στο ιστολόγιο stostomatoylykoy.blogspot.com

Στο στόμα του λύκου!

2012-01-09T03:59:00.000-08:00

Απόψε, ζωντανά μέσα από τις διαδικτυακές συχνότητες του Αυτόνομου Ραδιοφώνου, μπορείτε να ακούσετε την εκπομπή "Στο στόμα του λύκου", από τις 10 μμ μέχρι τα μεσάνυχτα.

Στην αποψινή, δεύτερη εκπομπή για το 2012, μπορείτε να ακούσετε την ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα κουβέντα με τον Ρωμανό, εκ της συντακτικής ομάδας του περιοδικού "Έρημη Χώρα", με αφορμή και την πρόσφατη κυκλοφορία του 4ου τεύχους του περιοδικού.

Αυτόνομο ραδιόφωνο: www.autonomo-radio.gr

Στο στόμα του λύκου: stostomatoylykoy.blogspot.com

Σημεία διαθέσεως

2011-12-26T23:12:00.001-08:00

Σας ενημερώνουμε οτι το περιοδικό μας διατίθεται στην Αθήνα και από το βιβλιοπωλείο "Αλληλεγγύη των φίλων".

2011-12-26T02:09:00.000-08:00

Kυκλοφόρησε το 9ο τεύχος του free-press περιοδικού της λέσχης ''Φανταστική Λογοτεχνία''.
Μπορείτε να το βρείτε στα κεντρικά βιβλιοπωλεία :

- Πολιτεία (Ασκληπιού 1-3 και Ακαδημίας)

- Solaris (Μπόταση 6)

- Comicon (Σόλωνος 128)

Λεπτομερής παρουσίαση του περιεχομένου του περιοδικού προσεχώς!

2011-12-26T02:04:00.000-08:00

"Απέναντι στο δυστοπικό σήμερα, απέναντι στο παντοδύναμο Εφήμερο, η απάντηση δεν είναι ο “ου τόπος”, αλλά ο “ευ τόπος”, η Ευτοπία. Να λειτουργούμε μέσα στο Εφήμερο και να είμαστε διαφορετικοί. Όχι απλώς να είμαστε διαφορετικοί, αλλά να οικοδομούμε τη διαφορά ως υπαρκτό, μετρήσιμο γεγονός, να οικοδομούμε “όμορφους τόπους” μέσα στο δυστοπικό περιβάλλον. Και αυτοί οι “όμορφοι τόποι” να μη λειτουργούν (μόνο) ως αποκομμένες νησίδες σε μια σκοτεινή θάλασσα, αλλά ως υπαρκτή, συνολική πρόταση για ολόκληρη την κοινωνία. Να επανασχεδιάσουμε τα σύμβολα και τα χρώματά μας, να αποκοπούμε από ομφάλιους λώρους που πλέον δεν μας τροφοδοτούν με τίποτα ζωτικό. Να προτείνουμε την εναλλακτικότητα, ως υπαρκτό γεγονός, από τη διατροφή και τη διασκέδαση, την τέχνη και τις εκδόσεις μέχρι το πως πρέπει να καλλιεργείται η ελληνίδα γη και ποια πρέπει να είναι η σχέση οικιστικού-πολιτισμικού-φυσικού περιβάλλοντος. Να προτείνουμε τον εθνοκοινοτισμό όχι ως άσαρκο ιδεολόγημα, αλλά ως βιωμένη εμπειρία σ' έναν κόσμο που τρέφεται με ιδεολογήματα, ως εναλλακτική πρόταση απέναντι στους απονευρωμένους τεχνοκράτες και στους πολιτικούς που δρουν ως ατζέντηδες των υπερεργολάβων και των τραπεζιτών. Να οικοδομούμε τις δικές μας παράλληλες δομές και κοινότητες, αλλά και να μην αφήνουμε τους μαζικούς χώρους είτε είναι ο συνδικαλισμός, ιδιαίτερα ο αγροτοσυνδικαλισμός, είτε η τοπική αυτοδιοίκηση στην αποκλειστικότητα άλλων. Να ενώνονται οι “νησίδες” μας και να δημιουργούν “ήπειρο”. Να είμαστε “εντός, εκτός και επί τα αυτά”. Πρέπει να αναγκάσουμε την Ιστορία ν' ασχοληθεί μαζί μας. Η πολιτικοποίηση της ευτοπίας είναι το νέο στοίχημα. Δύσκολο στοίχημα; Οπωσδήποτε. Αλλά (ποιος μας είπε πως) ζούμε σε εύκολους καιρούς;"

Ένα νέο έντυπο κάνει την εμφάνισή του στα ελληνικά κινηματικά δρώμενα. Ένα αυτόνομο περιοδικό, που έρχεται να φωτίσει με τη δική μας οπτική μια σειρά ζητημάτων που θεωρούμε ότι αποτελούν προτεραιότητα για την σκέψη και τη δραστηριοποίηση των συντρόφων μας. Ονομάσαμε το περιοδικό "Μηδέν Τελεία". Και αυτή είναι η πρώτη μας απόπειρα. Δεν μπορούμε παρά να είμαστε χαρούμενοι για αυτό. Όταν κάναμε τα πρώτα βήματά μας προς την αναζήτηση της ελευθερίας, νιώθαμε την ανάγκη να απεμπλακούμε από την συνολική καθίζηση του χώρου. Τώρα νιώθουμε την ανάγκη να εκφραστούμε. Οργανώνουμε συζητήσεις, βιβλιοπαρουσιάσεις, μικρές συγκεντρώσεις, ενημερωτικές εκδηλώσεις, συναυλιακές δραστηριότητες, συμμετέχουμε σε λαϊκές κινητοποιήσεις, κάνουμε παρεμβάσεις σε αρκετές περιοχές της Ελλάδας, παράγουμε έργο διαδικτυακά, έντυπα, στον λόγο μας, στην καθημερινότητά μας. Σιγά σιγά απλωνόμαστε, όχι μονάχα ποσοτικά, αλλά κυρίως σαν αθόρυβη ενεργός δύναμη που κινητοποιεί τον καθένα στο να γίνει ένας μοναχικός πολιτικός ακτιβιστής. Μία από τις προσπάθειες που καλούμε να στηρίξετε είναι και αυτό το 28σέλιδο έντυπο. Τυπώνοντας σε χαρτί, μοιράζοντάς το χέρι με χέρι, αφήνοντας τη δική μας κατάθεση σε επίπεδο Ιδεών, ανησυχιών, προτάσεων. Σε όλα τα αυτόνομα παιδιά, στους νέους και στους μεγαλύτερους και μεγαλύτερες σε ηλικία, στους συντρόφους που γνωρίσαμε και σε αυτούς που ίσως ποτέ δε θα συναντήσουμε, όμως μαχόμαστε για τα ίδια πράγματα. Σε αυτούς αφιερώνουμε το δοκιμαστικό μας τεύχος, το οποίο διανέμεται από την προσεχή Δευτέρα 5 Δεκεμβρίου από τα παρακάτω σημεία:

Θεσσαλονίκη: βιβλιοπωλείο "Αριστοτέλειον"

Λάρισα: βιβλιοπωλείο "Σκάλα"

Τρίκαλα: Skinhouse Hellas

Κύπρος: mavrestaksiarhies@hotmail.com

Αθήνα: βιβλιοπωλείο "Αλληλεγγύη των φίλων", περίπτερο Κάνιγγος

Πελοπόννησος: mavroskrinos@gmail.com

Κεντρική διάθεση: ediktyo@hotmail.gr

Δοκιμαστική έκδοση 300 αντιτύπων

Χειμώνας 2011 - 12

2011-11-28T02:12:00.000-08:00

Ενημερώνουμε οτι το περιοδικό μας διατίθεται πλέον και στην Αθήνα από το βιβλιοπωλείο "ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΚΕΨΙΣ". Παλαιότερα τεύχη του περιοδικού διατίθενται στην Θεσσαλονίκη από το βιβλιοπωλείο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ, καθώς και δια αντικαταβολής κατόπιν παραγγελίας στην διεύθυνση erimihora@hotmail.com.

ΝΕΑ ΣΗΜΕΙΑ ΔΙΑΘΕΣΕΩΣ

2011-11-16T23:54:00.001-08:00

ΛΑΡΙΣΑ: Βιβλιοπωλείο "Σκάλα"
ΤΡΙΚΑΛΑ: Skinhouse Hellas

2011-11-15T13:50:00.000-08:00

Κυκλοφόρησε το τέταρτο τεύχος του περιοδικού «Έρημη Χώρα» με ποικίλη θεματολογία και μεταφράσεις άρθρων και κειμένων των συγγραφέων Ernst Juenger, Ernst Niekisch, Penti Linkola, Francis Parker Yockey. Το περιοδικό διατίθεται από το βιβλιοπωλείο «Αριστοτέλειο» στην Θεσσαλονίκη και θα διατίθεται εντός των ημερών από το βιβλιοπωλείο «Ελεύθερη Σκέψις» στην Αθήνα, ενώ συντόμως θα ανακοινωθούν επιπλέον σημεία διαθέσεως. Για παραγγελίες με αντικαταβολή μπορείτε να επικοινωνήσετε μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στην διεύθυνση erimihora@hotmail.com

εκδήλωση στις 4 Δεκεμβρίου

2011-11-13T08:30:00.000-08:00

2011-11-04T11:51:00.000-07:00

«Θέλουμε, όμως, Κράτος και όχι Σύστημα. Θέλουμε μια κοινωνία, η οποία θα οργανώνεται συνειδητά σε μία μεγάλη εθνική κοινότητα, και όχι έναν σωρό ατόμων που βρίσκονται στον ίδιον χώρο λίγο-πολύ από τύχη, συνδεόμενα μόνον από τα σύνορα που υπαγορεύθησαν από Ξένες Δυνάμεις και από τον πολιτικό τετραγωνισμό του κύκλου μίας παγκοσμίου αμοιβαιότητος συμφερόντων. Θέλουμε εξουσία, όχι, όμως, την εξουσία των σηπόμενων τραπεζικών διευθυντών και οικονομολόγων ούτε την εξουσία των δειλών κυβερνητικών αξιωματούχων, που τους κόβονται τα παγώνουν σε κάθε μέτρο, ούτε την εξουσία των αποσυντιθεμένων προέδρων της γερουσίας και των διευθυντών υπουργείων […], αλλά την εξουσία ανδρών, για τους οποίους γνωρίζουμε ότι ταυτίζονται με τους σκοπούς μας. Επιθυμούμε ένα σχέδιο, ένα ενοποιημένο σχέδιο, όχι την προέκταση της δημοσίας οικονομικής δραστηριότητας από τις πλέον ποικίλες και αυθαίρετες απόψεις, που επήλθαν από την ανάγκη των περιστάσεων αντί από την αυθόρμητη παρόρμηση, και που δικαιολογήθηκαν στην βάση κωλυσιεργιών, οι οποίες υπάρχουν μέσα στο Σύστημα το ίδιο-αλλά μία συγχώνευση όλων των οικονομολογικών αρχών από συσχετιζόμενα μέτρα, ξεκινώντας με την γή και την κάλυψη των μεταφορών, με τις πρώτες ύλες και εν τέλει με τον άνθρωπο, άπαντα τα οποία περιέχουν την παρότρυνση προς την αυθόρμητη συνοχή. Το Σύστημα καυχάται ότι έχει ήδη παραγάγει έναν τέλειο οργανισμό. Δεν έχει οργανώσει τίποτα άλλο εκτός από πείνα και τον εαυτό του, και αυτά κακώς. Οπουδήποτε έχουν αναπτυχθεί φυσικές μορφές παραγωγής και μία κοινωνία, έχουν αναπτυχθεί σε αντίθεση προς το Σύστημα. Τούτο είναι αλήθεια και όποιος το αρνείται είναι είτε ψεύτης είτε τυφλός.»

Ernst von Salomon από το έργο του «It cannot be stormed», αγγλική μετάφραση, εκδόσεις Arktos

2011-10-30T10:31:00.000-07:00

« Ευρωπαϊκός Σοσιαλισμός είναι η ανάπτυξη όλων των πηγών της δικής μας ηπείρου από μία πλήρως ενωμένη Ευρώπη , προς όφελος όλων των λαών της Ευρώπης, με κάθε ενέργεια και κίνητρο που μία Ευρωπαϊκή κυβέρνηση μπορεί να δώσει στην ιδιωτική επιχείρηση, στην εργατική ιδιοκτησία ή σε κάθε άλλη μέθοδο προόδου, την οποίαν η επιστήμη και το δυναμικό σύστημα διακυβερνήσεως βρίσκουν ως το πλέον αποτελεσματικό για τον πλουτισμό όλων των λαών και την εξύψωση του Ευρωπαϊκού πολιτισμού και ακόμα υψηλότερες μορφές ζωής. »

Sir Oswald Mosley

2011-10-28T12:26:00.000-07:00

Επειδή το εθνικό κίνημα στην ουσία του δεν είναι δικτατορικό, αναρωτώμεθα λοιπόν: Τι είναι; Είναι δημοκρατία; Καθόλου, διότι ο αρχηγός δεν εκλέγεται από το εκλογικό σώμα και η δημοκρατία βασίζεται στην αρχή της ψηφοφορίας. Άλλως στα εθνικά καθεστώτα ουδείς ηγέτης επιλέγεται με ψηφοφορία. Συγκατίθεται σε αυτό. Εάν λοιπόν τα καθεστώτα αυτά δεν είναι δικτατορίες ή δημοκρατίες, τότε τι είναι; Δίχως να τα ορίζουμε, οφείλει κάποιος να παραδεχθεί ότι εκπροσωπούν ένα νέο είδος διακυβερνήσεως, ιδιώνυμo, στα σύγχρονα κράτη. Δεν έχει αντιμετωπισθεί μέχρι στιγμής και δεν γνωρίζω ποιο όνομα πρέπει να της δοθεί.

Πιστεύω ότι έχει την βάση της αυτό το πνευματικό επίπεδο, αυτήν την ανυψωμένη εθνική συνείδηση η οποία, αργά ή γρήγορα, εξαπλώνεται ως τις παρυφές του εθνικού κορμού.

Είναι κατάσταση εσωτερικής αποκαλύψεως. Αυτό που κάποτε ήταν η ενστικτώδης κρυψώνα του λαού αντανακλάται αυτές τις στιγμές στην συνείδησή του, δημιουργώντας μία κατάσταση ομόψυχης φωτίσεως, η οποία απαντάται μόνον σε μεγάλες θρησκευτικές αναβιώσεις. Το φαινόμενο αυτό θα μπορούσε κάλλιστα να χαρακτηρισθεί ως κατάσταση εθνικής οικουμενικότητας. Ένας λαός στην ολότητά του πλησιάζει μία αντίληψη του εαυτού του, του σκοπού του και του πεπρωμένου του στον κόσμο. Κατά το παρελθόν έχουν παρατηρηθεί μόνον αναλαμπές τέτοιας αντιλήψεως, στην εποχή μας, όμως, αντιμετωπίζουμε μερικά τέτοια μόνιμα φαινόμενα.

Σε μία τέτοια περίπτωση ο ηγέτης δεν είναι ένας «αφέντης», ένας «δικτάτορας», «κάποιος που πράττει όπως του αρέσει», που ηγείται «σύμφωνα με τις ιδιοτροπίες του». Αποτελεί την ενσάρκωση αυτής της αφανούς πνευματικής καταστάσεως, το σύμβολο αυτής της συνειδήσεως. Δεν «πράττει όπως του αρέσει», πλέον, αλλά θα κάνει αυτό που «πρέπει». Και οδηγείται όχι από ατομικά ή από συλλογικά συμφέροντα, αλλά από το συμφέρον του αθανάτου έθνους, το οποίο έχει διεισδύσει στην συνείδηση των λαών. Εντός αυτού του πλαισίου και μόνον τα προσωπικά και τα συλλογικά συμφέροντα ικανοποιούνται στο φυσιολογικό μέγιστο.

Corneliu Zelea Codreanu

2011-10-28T02:06:00.000-07:00

Δούρειος Ίππος Τρίπολης: doureiosippostripolis.blogspot.com

2011-10-19T10:14:00.000-07:00

Μόλις προ ολίγου πληροφορηθήκαμε από αναγνώστες μας οτι στο πρόγραμμα του διαδικτυακού ραδιοφωνικού σταθμού "ΑΧΙS" περιλαμβάνεται εκπομπή υπό τον τίτλο "ΕΡΗΜΗ ΧΩΡΑ". Ενημερώνουμε τους αναγνώστες και τους φίλους μας οτι ουδεμία σχέση έχουμε την παρούσα χρονική περίοδο ή είχαμε σε οποιαδήποτε στιγμή στο παρελθόν με τον παραγωγό της εκπομπής αυτής, συγγραφέας ών, ουδεμία ενημέρωση λάβαμε εκ μέρους του για τον τίτλο της εκπομπής του και φυσικά ουδεμία σχέση έχουμε με την εκπομπή την ίδια. Την εν λόγω δεν έχουμε ακούσει ακόμα, αλλά είτε συμφωνήσουμε με τα λεγόμενα του παραγωγού της είτε διαφωνήσουμε, θεωρούμε οτι ο διαχωρισμός της θέσεώς μας είναι απαραίτητος. Εν όψει μάλιστα της κυκλοφορίας του τετάρτου τεύχους του περιοδικού μας, επιφυλασσόμεθα εν γένει.

Η θέση της Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ για τη νέα «ρύθμιση» της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης

2011-09-21T04:13:00.000-07:00

Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της γενικότερης μειονεξίας που εμφανίζει το μεταπολιτευτικό ελληνικό κράτος είναι αδιαμφισβήτητα η ασυνέχεια. Η κομματοκρατική υπόσταση της πολιτείας μας αποτελεί τον βασικό λόγο της ασυνέχειας αυτής. Η έλλειψη μιας βασικής κοινής στόχευσης και η αποδυνάμωση της εθνικής συνείδησης υπήρξαν οι μεταπολιτευτικές πολιτειακές επιλογές που διέλυσαν την οπτική σε βάθος χρόνου (παρελθοντικού και μελλοντικού) την οποία διαθέτει εκ φύσεως κάθε οργανωμένη κοινότητα, εγκαθιδρύοντας στη θέση της την εφήμερη λογική μιας κακού τύπου κομματικής εναλλαγής.

Ο νόμος που αφορά την τριτοβάθμια εκπαίδευση, και ψηφίστηκε πρόσφατα, δείχνει εκ πρώτης όψεως ότι αποτέλεσε την πρώτη περίπτωση κατά την οποία ένα μεγάλο μέρος του πολιτικού κόσμου της χώρας συμφώνησε σε κοινές θέσεις, επιδεικνύοντας μια πολιτική συμπεριφορά που φαινομενικά διέθετε οπτική συνέχειας. Είναι, όμως, τα πράγματα έτσι; Είναι, δηλαδή, αυτή η προοπτική συνέχειας προσανατολισμένη προς το εθνικό και κοινωνικό αγαθό ή μήπως στρέφεται προς κάπου αλλού ;

Το πρώτο πράγμα το οποίο μπορούσε εύκολα να παρατηρήσει κανείς κατά την διάρκεια των συζητήσεων που προηγήθηκαν της ψήφισης του νέου νόμου ήταν ο μεγάλος βαθμός αγκύλωσης του πολιτικού κόσμου της χώρας στους πιο απονευρωμένους τρόπους σκέψης του δυτικού Διαφωτισμού. Προβλήματα που έχουν να κάνουν με την βούληση κοινωνικών ομάδων, με την διάχυτη κουλτούρα και με ριζωμένους τρόπους συμπεριφοράς, επιχειρήθηκαν να λυθούν με καινούργιες νομικές ρυθμίσεις, την ώρα που είναι ευρέως γνωστό ότι στην Ευρώπη η ελληνική νομοθεσία αποτελεί την πληρέστερα καταγεγραμμένη και ταυτόχρονα εκείνη που δεν εφαρμόζεται ποτέ. Ωστόσο, αυτό το γεγονός αποτελεί μαρτυρία της πολιτικής και κοινωνικής υπανάπτυξης που βιώνουμε. Όσο περισσότεροι νόμοι υπάρχουν, όσο περισσότερες επιταγές εκ των άνω δηλαδή, τόσο πιο αδύναμη γίνεται η εθιμοτυπία και αποδιοργανωμένη η κοινωνία.

Ο νέος νόμος για την τριτοβάθμια εκπαίδευση αποτελεί ένα ακόμη παράδειγμα αυτής της κατάστασης. Μολονότι η ψήφισή του έδωσε την αίσθηση ότι οι πολιτικοί (έστω και γι’ αυτό μόνο το ζήτημα) αποφάσισαν να προσθέσουν στην οπτική τους μια προοπτική συνέχειας, το όλο σκεπτικό τους παραμένει προβληματικό ενώ οι σκοποί τους όχι και τόσο εμφανείς. Γιατί μπορεί η ρητορική τους να φέρνει στο προσκήνιο το «καλό της παιδείας», την «ενδυνάμωση των πανεπιστημίων» κλπ. ωστόσο το ερώτημα που προκύπτει είναι πως θα γίνει αυτό; Με το να αντιγραφούν πρακτικές που εφαρμόζονται σε χώρες όπου υφίστανται εντελώς διαφορετικές συνθήκες από αυτές της πατρίδας μας ή με το να αφομοιώσουμε τις παγκοσμιοποιούμενες μεθόδους του αγγλοσαξονικού συστήματος; Όπως γνωρίζουμε όλοι όσοι έχουμε έρθει σε επαφή με το πνεύμα του Ρομαντισμού, ο κοσμοπολιτισμός και η άνωθεν επιβολή ξένων -προς τα έμφυτα γνωρίσματα του κάθε έθνους- στοιχείων και πρακτικών είναι σίγουρο ότι θα δημιουργήσει μια εργαλειακή πραγματικότητα, η οποία θα βρίσκεται σε απόσταση από τα όσα η κάθε εθνική κοινότητα θέλει και μπορεί να πράξει.

Φρονώ ότι τα όσα περιγράφω είναι τόσο προφανή, που δεν έχει νόημα να επιμείνουμε περαιτέρω. Ο νόμος αυτός εστίασε στα διαδικαστικά θέματα διοίκησης των ιδρυμάτων της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Για την παιδεία και την κινητικότητα της ζωής του ακαδημαϊκού κόσμου, για την πραγματικότητα την οποία βιώνουμε οι Έλληνες που εμπλεκόμαστε στην τριτοβάθμια εκπαίδευση δηλαδή, πουθενά δεν έγινε λόγος. Ζητήματα όπως η γραμματειακή υποστήριξη των σχολών, η λειτουργία και η πληρότητα των βιβλιοθηκών, το περιεχόμενο των μαθημάτων κ.α. δεν απασχόλησαν τους πολιτικούς και ακαδημαϊκούς φορείς που συμμετείχαν στη συζήτηση. Ωστόσο, αυτό φάνταζε εξαρχής αναμενόμενο. Και τούτο γιατί με ζητήματα τόσο ζωντανά είναι εκ των πραγμάτων αδύνατο να καταπιαστεί επιτυχώς η διαχειριστική λειτουργία ενός μηχανιστικού και απόμακρου θεσμού, όπως είναι το χομπεσιανό κράτος της Νεωτερικότητας.

Εκείνο που πραγματικά δείχνει να έχει ενδιαφέρον είναι οι αντιδράσεις της φοιτητικής κοινότητας. Για ένα νόμο που ρυθμίζει το πώς θα εκλέγονται οι πρυτάνεις και το αν θα υπάρχουν πρόσωπα εκτός ακαδημαϊκής κοινότητας στη διοίκηση των σχολών, για ζητήματα δηλαδή εργαλειακού χαρακτήρα, η σαπισμένη φοιτητική κομματοκρατία των επαγγελματιών καταληψιών κλείνει σχολές, ματαιώνει εξεταστικές και πυροδοτεί εντάσεις, προσπαθώντας με νύχια και δόντια να κινητοποιήσει τους σπουδαστές που εξακολουθούν να συνδέονται μαζί της, προκειμένου να μην απολέσει ούτε ίχνος της αμείλικτης μεταπολιτευτικής τυραννίας της.

Το πιο πιθανό είναι οι δυο πόλοι, του υπουργείου από τη μια και του οργανωμένου ακαδημαϊκού κόσμου από την άλλη, να ισορροπήσουν με το πέρασμα του χρόνου σε κάποιο σημείο, που θα γίνει και για τις δυο πλευρές σιωπηρά αποδεκτό. Η Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ ως φοιτητική κοινότητα αδιαφορεί για τις τριβές και τις επαφές των δυο αυτών πόλων. Ο κάθε σώφρον άνθρωπος αντιλαμβάνεται ότι η όλη σύγκρουση δεν αφορά την παιδεία αλλά ανταγωνιστικά υποπολιτικά συμφέροντα κι αυτά δεν μπορούν να έχουν καμιά σχέση με την κουλτούρα και την προοπτική της λέσχης μας. Εμείς δεν θέλουμε ούτε το «πανεπιστήμιο της αγοράς και της παγκοσμιοποίησης», ούτε το «πανεπιστήμιο της Αριστεράς». Αντιθέτως, οραματιζόμαστε ένα πραγματικό ελληνικό πανεπιστήμιο και αγωνιζόμαστε για την επίτευξη αυτού του οράματος.

Για να είμαι δίκαιος οφείλω να ομολογήσω ότι ο νέος νόμος περιέχει κάποιες αλλαγές που θα μπορούσαν να έχουν καλό περιεχόμενο. Τέτοιες είναι η μείωση της δύναμης των φοιτητικών κομμάτων στα ακαδημαϊκά όργανα, η οργάνωση του χρόνου των σπουδών και η (υπόσχεση για) δωρεάν διανομή των συγγραμμάτων. Ωστόσο, τα προβλήματα του ελληνικού πανεπιστημίου δεν είναι αυτά. Η ελληνική τριτοβάθμια εκπαίδευση, όπως έχω ξαναγράψει στο παρελθόν, δεν πλήττεται σε μεγάλο βαθμό από δικά της προβλήματα. Αντιθέτως, διαπερνάται από τα γενικότερα προβλήματα του ελληνικού κοινωνικού βίου. Η υπόγεια συναλλαγή καθηγητών και φοιτητών, οι ανύπαρκτες υπηρεσίες των δημοσίων υπαλλήλων με το ύφος των δέκα καρδιναλίων που στελεχώνουν της γραμματείες των σχολών, η τυραννία του ακαδημαϊκού κόσμου από κομματικές φράξιες, η αντικατάσταση της ελεύθερης σκέψης από τον νοητικό έλεγχο της Αριστερής επιβολής, αυτά και πολλά ακόμη, δεν αποτελούν αποκλειστικά προβλήματα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης αλλά έχουν τις ρίζες τους σε παθογένειες της μεταπολιτευτικής ελληνικής κοινωνίας στο σύνολό της.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι ποιος νόμος, νέος ή παλιός, μπορεί να θεραπεύσει αυτά τα φαινόμενα; Είναι δυνατόν μια απλή κρατική ρύθμιση, η οποία εκ των πραγμάτων βρίσκεται σε απόσταση από τα δεδομένα της πραγματικής ζωής, να αποφέρει θετικά αποτελέσματα σε ένα τέτοιο περιβάλλον, αν πρώτα απ’ όλα δεν υπάρξει μια αισθητική και ηθική επανάσταση που θα πετάξει στο καλάθι των αχρήστων όλα τα σκουπίδια της μεταπολίτευσης; Είναι δυνατόν να μας ικανοποιήσει η οποία εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, όταν δεν μπορεί να θίξει ουσιαστικά προβλήματα; Ή μήπως μπορούν να μας ξεγελάσουν οι κινητοποιήσεις του όχλου των μαρξιστών, που δεν προβάλουν αιτήματα για πραγματική παιδεία αλλά αναμασούν τις γελοιότητες περί ταξικής πάλης και «επαναστατικού προλεταριάτου» ;

Θα σταθώ, ωστόσο, και στο ζήτημα που φαίνεται ότι απασχολεί περισσότερο τη φοιτητική κοινότητα, δηλαδή εκείνο του ασύλου. Ο προηγούμενος νόμος προέβλεπε ότι το άσυλο ισχύει σε περίπτωση που δεν υφίστανται εγκληματικές πράξεις εντός των ορίων του. Όταν προέκυπτε εγκληματική δραστηριότητα οι αρχές είχαν τη δυνατότητα να επέμβουν και να την σταματήσουν, καταλύοντας το άσυλο προσωρινά. Ωστόσο, αυτό δεν είχε συμβεί ποτέ επειδή τόσο οι καθηγητές που είχαν την αρμοδιότητα όσο και οι εισαγγελικές αρχές δεν έκαναν τις απαραίτητες ενέργειες. Σήμερα, ο νέος νόμος έχει καταργήσει το άσυλο. Το αν θα λειτουργήσει ή όχι θα φανεί στο μέλλον. Το σίγουρο πάντως είναι ότι η απόφαση δεν πάρθηκε ύστερα από πολιτική σκέψη, συζήτηση και αποδοχή εκ μέρους της φοιτητικής κοινότητας αλλά προέκυψε ως νομική ρύθμιση. Και μάλιστα μια νομική ρύθμιση επάνω σε έναν προηγούμενο νόμο ο οποίος κάλυπτε το πρόβλημα !

Εμείς, ως φοιτητική κοινότητα, δηλώνουμε σαφώς πως αδιαφορούμε πλήρως για το αν θα ισχύσει ή όχι ένας τέτοιος παρηκμασμένος και παρεξηγημένος θεσμός όπως είναι το άσυλο. Ωστόσο, εκτιμούμε ότι μεγαλύτερη σημασία από το να καταργήσει κανείς έναν προβληματικό θεσμό έχει το να μπορέσει να τον υπερβεί με κάτι καλύτερο. Αυτή τη χρονική περίοδο, μολονότι το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας μας δείχνει να έχει αντιληφθεί τις αρνητικές συνέπειες της χρήσης του ασύλου, η φοιτητική κοινότητα εξακολουθεί σε μεγάλο βαθμό να υποστηρίζει την ύπαρξή του. Και είναι αναμενόμενο να το κάνει, εφόσον το άσυλο αποτελεί προέκταση της Αριστερής πνευματικότητας η οποία κυριαρχεί στα ελληνικά πανεπιστήμια, καθώς επίσης και στο ευρύτερο πλαίσιο «των τεχνών και των γραμμάτων του τόπου».

Η πρόκληση για κάποιον που σέβεται τον εαυτό του, και που παράλληλα απορρίπτει την Αριστερή πνευματικότητα, είναι να την υπερβεί. Να την ξεπεράσει, δηλαδή, προβάλλοντας διαφορετικά πνευματικά σχήματα και εναλλακτικές προτάσεις. Η Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ, μολονότι ως κοινότητα Ρομαντικών έχει την Αριστερή πνευματικότητα απέναντί της και θεωρεί το άσυλο ως επιβλαβή θεσμό, δεν υποστηρίζει την κατάργησή του. Εφόσον το μεγαλύτερο μέρος της φοιτητικής κοινότητας εξακολουθεί να το θέλει, εμείς δεν έχουμε κανένα λόγο να ζητήσουμε την κατάργησή του. Κατάργηση ζητούν αυτοί που το φοβούνται.

Εμείς, εδώ και σχεδόν έξι χρόνια, προβάλλουμε πολιτισμικά σχήματα Ρομαντισμού και κοιτάζουμε την Αριστερή πνευματικότητα κατά πρόσωπο. Με παρεμβάσεις στα πανεπιστήμια, με πνευματική δράση, με έντυπα την ποιότητα των οποίων μπορεί να κρίνει ο καθένας και με πληθώρα δράσεων, απλώνουμε τα μυστικά του Ανίκητου Ήλιου εκτός και εντός ασύλου. Απέναντι στον ακαδημαϊσμό αντιπαραθέτουμε τη δύναμη της φαντασίας και του οράματος, απέναντι στη μόδα του μοντέρνου ή μεταμοντέρνου Νεωτερισμού οικοδομούμε τον μύθο του νέου μας Ρομαντισμού, απέναντι στα κατεστημένα λογοτεχνικά είδη προβάλουμε την πρωταρχική και παντοτινή αφήγηση της λογοτεχνίας του φανταστικού, απέναντι στην Αριστερή πνευματικότητα προτάσσουμε την Ελλάδα.

Το 40ο φεστιβάλ βιβλίου που λαμβάνει χώρα αυτές τις μέρες και η εγγραφή των νέων φοιτητών στα ακαδημαϊκά τμήματα μάς έδωσαν την ευκαιρία, ως μέλη της Φοιτητικής Λέσχης Φανταστικής Λογοτεχνίας, να πραγματοποιήσουμε μια ακόμη ενημερωτική δράση και να μοιραστούμε τους προβληματισμούς μας με καινούργιους φίλους.

Ρομαντικοί και παραβάτες σε έναν χαοτικό, αστικό κόσμο κανονισμών και νομοθετημάτων. Ιδεοφόροι και φρουροί του πρωταρχικού Νόμου της ζωής. Με θάρρος και συνέπεια υπερασπιζόμαστε την αισθητική μας και απλώνουμε τα όρια του μαγικού μας βασιλείου στους δρόμους της πόλης, στο πλευρό των συμπατριωτών μας.

Ολοκληρώνοντας αυτή μας τη δράση αποκομίσαμε τα καλύτερα συμπεράσματα για την απήχηση των θέσεων μας. Μπορεί η εποχή που ζούμε να είναι δύσκολη για την χώρα, τουλάχιστον όμως αποδεικνύεται ευνοϊκή για την ανάπτυξη υγιών κοινωνικών ομαδώσεων και νέων νοοτροπιών. Πλέον, το χρέος του κάθε ευαισθητοποιημένου συμπολίτη μας είναι να γίνει πιο συμμετοχικός και να αφήσει στο περιθώριο τη νωθρότητα του παρελθόντος. Από την πλευρά μας, εκείνο που οφείλουμε να θυμίσουμε είναι πως «τα έθνη καταρρέουν ή ευδοκιμούν ανάλογα με το αν η ποίηση, η ζωγραφική και η μουσική τους καταρρέουν ή ευδοκιμούν (W. Blake)». Μια πραγματική πολιτική ή κοινωνική επανάσταση είναι αδύνατον να υπάρξει αν δεν έχει αισθητικό και ηθικό υπόβαθρο.

Η Μεταφυσική του Εθικομπολσεβικισμού , τελευταίο μέρος

2011-09-10T10:15:00.001-07:00

7.Η Τρίτη Ρώμη-το Τρίτο Ράιχ-η Τρίτη Διεθνής

Μόνον δύο δόγματα της ποικιλίας «εχθροί της ανοικτής κοινωνίας» ήταν ικανά να κερδίσουν μία παροδική νίκη επί του φιλελευθερισμού: πρόκειται για τον σοβιετικό (και τον κινεζικό) Κομμουνισμό και τον Κεντροευρωπαϊκό φασισμό. Μεταξύ αυτών των δύο υπήρχε ο εθνικομπολσεβικισμός ως μία μοναδική και μη εφαρμοσμένη ιστορική ευκαιρία, αναγκασμένος να δρά στην περιφέρεια των φασιστών και των κομμουνιστών, σαν μία λεπτή γραμμή των διορατικών πολιτικών και προορισμένος να δεί την αποτυχία των ολοκληρωτικών ιδεολογικών και πολιτικών προσπαθειών τους.

Στον γερμανικό εθνικοσοσιαλισμό η προορισμένη να αποτύχει βαυαρική και καθολική πολιτική του Χίτλερ μοιραία επεκράτησε. Όσο δε για τα Σοβιέτ, αυτά πεισματικά απέρριπταν την ιδέα να διακηρύξουν ανοικτά τις μυστικές ιδεολογικές τους αιτίες, έχοντας πνευματικά αφαιμάξει και διανοητικά ευνουχίσει τον μπολσεβικισμό.

Ο φασισμός έπεσε πρώτος και έπειτα ήλθε η σειρά του τελευταίου αντι-φιλελεύθερου οχυρού, αυτό της Ε.Σ.Σ.Δ. Εκ πρώτης όψεως το 1991 γύρισε η τελευταία σελίδα του βιβλίου της γεωπολιτικής αντιπαραθέσεως με τον Μαμμωνά, τον Ατλαντικό Δυτικό δαίμονα, τον διεστραμμένο «κοσμοπολίτικο άγγελο του Κεφαλαίου». Την ίδια στιγμή, ωστόσο, όχι μόνον η εθνικομπολσεβικική απόλυτη αλήθεια, αλλά επιπλέον η απόλυτη ιστορική ορθότητα των πρώτων εκπροσώπων της γίνεται κρυστάλλινα καθαρή. Ο μόνος πολιτικός λόγος των δεκαετιών του ‘20 και του ’30, ο οποίος είναι παρών έως σήμερα, είναι τα κείμενα των Ρώσων Ευρασιανιστών και των Γερμανών «αριστερών» επαναστατών συντηρητικών. Ο εθνικομπολσεβικισμός αποτελεί το τελευταίο καταφύγιο των «εχθρών των ανοικτής κοινωνίας», εκτός εάν θέλουν να επιμείνουν στα δικά τους ξεπερασμένα, ιστορικά ανεπαρκή και απολύτως ανέφικτα δόγματα. Εάν η «άκρα αριστερά» αρνείται να αποτελέσει το εξάρτημα της παραδόπιστης και οπορτουνιστικής Σοσιαλδημοκρατίας, εάν οι «ακροδεξιοί» δεν επιθυμούν να υπηρετήσουν στην ουσία ως μία στρατολογημένη ακραία πτέρυγα του καταπιεστικού μηχανισμού του φιλελεύθερου συστήματος, εάν οι λαοί, κυριευμένοι από την πίστη, δεν βρίσκουν ικανοποίηση στα άθλια ηθικίστικα υποκατάστατα, με τα οποία ευωχούνται υπό των ιερέων των ηθελημένα κακέκτυπων λατρειών ή του πρωτόγονου νέο-πνευματισμού, όλοι τους έχουν τον μοναδικό δρόμο, τον εθνικομποσεβικισμό.

Πέρα από τις «δεξιές» και τις «αριστερές», υπάρχει μόνον μία και αδιαίρετη Επανάσταση στην διαλεκτική τριάδα «Τρίτη Ρώμη-Τρίτο Ράιχ-Τρίτη Διεθνής».

Το βασίλειο του εθνικομπολσεβικισμού, το Regnum, η δική τους Αυτοκρατορία του Τέλους, αυτό είναι το τέλειο επίτευγμα της μεγίστης Επαναστάσεως στην ιστορία, τόσο τοπική όσο και παγκόσμια. Είναι η επιστροφή των αγγέλων, η ανάσταση των ηρώων, η εξέγερση της καρδιάς εναντίον της δικτατορίας της λογικής. Η τελευταία αυτή επανάσταση αποτελεί έγνοια του ακέφαλου, που κουβαλάει τον σταυρό, το δρεπάνι και το σφυρί, στεφανωμένος με το αιώνιο ηλιακό φωτοστέφανο.

2011-09-03T09:25:00.000-07:00

Μία μικρή και κατατοπιστική εισαγωγή του Δημητρίου Σαββίδη και των εκδόσεων "PATRIA" στο κίνημα της Νέας Δεξιάς. Αντιγράφουμε από το οπισθόφυλλο:

" Η «Νέα Δεξιά» γεννήθηκε στις ταραχές του ΄68. Τότε που οι νέοι της γαλλικής Δεξιάς, (με την ευρωπαϊκή έννοια του όρου) δηλαδή οι Εθνικιστές, φλέρταραν με την επανάσταση, μια επανάσταση ενάντια στην ιδεολογική κυριαρχία της Αριστεράς. Τότε που η ρήξη με την ιδεολογικο-πολιτική ακινησία του γαλλικού εθνικιστικού («Δεξιού») χώρου της εποχής προέβαλε επιτακτική. Τότε που ο Codreanu, o Jose Antonio, οι λογοτέχνες του εθνικιστικού «ρομαντικού» ρεύματος όπως ο Drieu la Rochelle, o Celine και πολλοί άλλοι, άρχιζαν να αποτελούν τους οδοδείκτες της εξόδου των Γάλλων Εθνικιστών (και όχι μόνον), από τον ιδεολογικο-πολιτικό λήθαργο στον οποίον είχε περιπέσει ο εθνικιστικός «χώρος», αδρανοποιητικά επαναπαυμένος στο νανούρισμα των αναμνήσεων, των καταστάσεων και των προσώπων του γαλλικού εθνικισμού της εποχής του μεσοπολέμου. Όπως σημειώνεται στον υπότιτλο του βιβλίου, η Νέα Δεξιά είναι ένα “κίνημα ιδεών εθνικιστικής ανατροπής”. Από τα τέλη της δεκαετίας του ‘60 μέχρι και τις ημέρες μας, απετέλεσε μία ιδεολογική ασφυξιογόνο μάσκα για το ευρύτερο πατριωτικό κίνημα. Με τις ιδέες της, την πολεμική της, τα επιχειρηματά της, έδωσε νέα ώθηση στον ιδεολογικό πόλεμο. Σε αυτό το βιβλίο μπορείτε να διαβάσετε τους κυριώτερους σταθμούς αυτής της προσπάθειας και μία βιογραφική παρουσίαση των σημαντικότερων συντελεστών της."

2011-07-09T11:57:00.000-07:00

Οι συντελεστές του περιοδικού Φανταστική Λογοτεχνία έχουν καταφέρει κάθε τεύχος του να είναι εξίσου ποιοτικό ή και καλύτερο από το προηγούμενο. Η διαπίστωση αυτή επιβεβαιώνεται από το όγδοο τεύχος, στο οποίο μπορείτε να διαβάσετε άρθρο του Δημήτρη Αργασταρά για τον comics ήρωα The Shadow, κείμενο του Δημήτρη Σιάββα για τα βαμπίρ, άρθρο του Glorfindel by Gondolin και της Melian για τους δράκους, αφιέρωμα του Κιμμέριου στον συγγραφέα υπερφυσικού τρόμου M. R. Jones, το δεύτερο μέρος της παρουσίασης του υποβάθρου των στίχων και των εικαστικών στους δίσκους των Iron Maiden, την στήλη Mysticum of the Grand Magus, καθώς και το εξαιρετικό κείμενο του Σταμάτη Μαμούτου «Προς έναν νέο Ρομαντισμό». Επικοινωνήστε μαζί τους στην διεύθυνση : flefalo@gmail.com

Ernst Juenger Περί του κινδύνου, μέρος β'

2011-06-18T09:33:00.000-07:00

Αυτός ήταν ένας πόλεμος που όχι μόνον έθνη, αλλά και δύο εποχές αντιπαρετέθησαν μεταξύ τους. Ως συνέπεια εδώ στην Γερμανία υπάρχουν τόσο νικητές όσο και ηττημένοι. Οι νικητές είναι αυτοί που σαν τις σαλαμάνδρες πέρασαν από το σχολείο του κινδύνου. Μόνον αυτοί θα μπορούν να τα βγάλουν πέρα σε καιρούς που όχι η ασφάλεια αλλά ο κίνδυνος θα καθορίζει την τάξη της ζωής.

Για αυτόν ακριβώς τον λόγο, ωστόσο, οι στόχοι που πρέπει να εκπληρώσει η τάξη έχουν γίνει πιο κατανοητοί από ποτέ΄ οι στόχοι αυτοί πρέπει να επιτευχθούν εκεί που ο κίνδυνος δεν αποτελεί την εξαίρεση , αλλά είναι διαρκώς παρών. Ως παράδειγμα θα μπορούσε να αναφερθεί η αστυνομία. Έχει μετατρέψει τον εαυτό της από ομάδα δημοσίων υπαλλήλων σε έναν σχηματισμό που ήδη θυμίζει σε μεγάλο βαθμό στρατιωτική μονάδα. Παρομοίως τα ποικίλα μεγάλα κόμματα αναγνωρίζουν την ανάγκη να υιοθετήσουν μέσα εξουσίας που εκφράζουν το γεγονός ότι η μάχη των απόψεων δεν θα κριθεί μόνον από τις ψήφους και τα προγράμματα αλλά, επιπλέον, από τους γεροδεμένους άνδρες που είναι αφοσιωμένοι στο να παρελαύνουν, για να υποστηρίζουν τα προγράμματα αυτά. Τέτοια γεγονότα επ’ ουδενί πρέπει να απομονώνονται και να θεωρούνται ως μία προσωρινή ή μεταβατική αλλαγή στο πολιτικό τοπίο. Ούτε δύναται η κλίση προς τον κίνδυνο να παραβλεφθεί σε διανοητικές προσπάθειες και είναι βέβαιο ότι νέες μορφές του ηφαιστειακού πνεύματος βρίσκονται στα σκαριά. Φαινόμενα όπως η σύγχρονη ατομική θεωρία, η παγετώδης κοσμογονία, η εισαγωγή της έννοιας της μετάλλαξης στην ζωολογία, εντελώς ξέχωρα από το αληθές περιεχόμενός τους, καταδεικνύουν ξεκάθαρα πόσο έντονα αρχίζει το πνεύμα να συμμετέχει σε εκρηκτικά γεγονότα. Η ιστορία των εφευρέσεων εγείρει, επίσης, ξεκάθαρα το ερώτημα εάν ο χώρος της απόλυτης άνεσης ή ο χώρος του απόλυτου κινδύνου αποτελούν τον απώτερο σκοπό της τεχνολογίας. Εντελώς εκτός από την περίπτωση που μετά βίας μία μηχανή, μετά βίας μία επιστήμη που υπήρξαν ποτέ δεν εξετέλεσαν, ευθέως ή εμμέσως, επικίνδυνες λειτουργίες κατά την διάρκεια του πολέμου, εφευρέσεις όπως η αυτοκίνητη μηχανή έχουν καταλήξει ήδη σε περισσότερες απώλειες σε σχέση με οποιονδήποτε πόλεμο, όσο αιματηρός και εάν ήταν.

Κάτι που ειδικότερα χαρακτηρίζει την εποχή στην οποίαν ζούμε, στην οποίαν εισερχόμεθα ολοένα και βαθύτερα ημέρα με την ημέρα, είναι η στενή σχέση που υφίσταται μεταξύ του κινδύνου και της τάξεως. Αυτή μπορεί να περιγραφεί με τον ακόλουθο τρόπο: ο κίνδυνος εμφανίζεται απλώς ως η άλλη πλευρά της τάξεώς μας. Το όλον είναι λίγο ή πολύ ισότιμο με την εικόνα μας για το άτομο, το οποίο είναι τελείως κινούμενο και τελείως σταθερό. Το μυστικό που είναι σφραγισμένο μέσα είναι μία καινούργια και διαφορετική επιστροφή στην φύση΄ είναι το γεγονός ότι είμαστε ταυτόχρονα πολιτισμένοι και βάρβαροι, οτι έχουμε προσεγγίσει το στοιχειώδες χωρίς να έχουμε θυσιάσει την οξύτητα της συνειδήσεώς μας. Ούτως το μονοπάτι, μέσω του οποίου έχει διεισδύσει ο κίνδυνος στην ζωή μας, παρουσιάζεται ως διττό. Έχει εισορμήσει σε εμάς πρώτα απ’ όλα από μία αρένα, στην οποίαν η φύση ακόμα είναι περισσότερο ζωντανή. Πράγματα «σαν αυτά που ήταν δυνατά μόνον στην Νότιο Αμερική» είναι πλέον γνώριμα σε εμάς. Η διάκριση είναι ότι ο κίνδυνος, υπό μία ρομαντική διάσταση, με τον τρόπο του έχει γίνει αληθινός. Δεύτερον, όμως, στέλλουμε τον κίνδυνο πίσω σε ολόκληρη την υφήλιο με νέα μορφή.

Αυτή η νέα μορφή κινδύνου εμφανίζεται στην στενότερη σύνδεση που έχει γίνει ποτέ μεταξύ των στοιχειακών εκδηλώσεων και της συνειδήσεως. Το στοιχειακό είναι αιώνιο: όπως οι λαοί πάντοτε παθιασμένα πάλευαν με πράγματα, ζώα ή με άλλους λαούς, έτσι είναι και σήμερα. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της εποχής μας, όμως, είναι ακριβώς ότι όλο αυτό αναπτύσσεται στην παρουσία της πλέον οξείας συνειδήσεως. Βρίσκει έκφραση πρωτίστως στην περίπτωση που σε όλες αυτές οι συγκρούσεις ο πιο ισχυρός υπηρέτης της συνειδήσεως, η μηχανή, είναι πάντοτε παρών. Έτσι η αιώνια διαμάχη της ανθρωπότητας με την στοιχειακή φύση της θάλασσας παρουσιάζεται με την παροδική μορφή μίας εξαιρετικά περίπλοκης μηχανικής επινοήσεως. Ούτως παρουσιάζεται η μάχη ως μία διαδικασία κατά την διάρκεια της οποίας η θωρακισμένη μηχανή μετακινεί τους μαχητές μέσα από την θάλασσα, πάνω από την γή ή στον αέρα. Έτσι και το ίδιο το καθημερινό ατύχημα, με το οποίο οι εφημερίδες , εμφανίζεται σχεδόν αποκλειστικά ως μία τεχνολογικού τύπου καταστροφή.

Πέραν τούτου το αξιοθαύμαστο του κόσμου μας , που είναι ταυτόχρονα νηφάλιος και επικίνδυνος, είναι η καταγραφή της στιγμής κατά την οποίαν ο κίνδυνος αποκαλύπτεται –μία καταγραφή που επιτυγχάνεται, επιπλέον, όποτε δεν συλλαμβάνει την ανθρώπινη συνείδηση αμέσως με μηχανικά μέσα. Δεν χρειάζεται κάποιος προφητικές ικανότητες, για να προβλέψει ότι σύντομα κάθε δεδομένο γεγονός θα βρίσκεται για να το δούμε ή να το ακούσουμε σε οποιοδήποτε μέρος. Ήδη σήμερα μετά δυσκολίας υπάρχει γεγονός ανθρώπινης σημασίας, προς το οποίο το τεχνητό μάτι του πολιτισμού, ο φωτογραφικός φακός να μην κατευθύνεται. Συχνά το αποτέλεσμα είναι εικόνες δαιμονικής ακρίβειας, μέσω των οποίων η νέα σχέση της ανθρωπότητας με τον κίνδυνο γίνεται ορατή κατά τρόπον εξαιρετικό. Οφείλει να αναγνωρίσει κανείς ότι εδώ είναι θέμα λιγότερο της ιδιαιτερότητας των καινούργιων εργαλείων σε σύγκριση με την νέα τεχνοτροπία που χρησιμοποιούνται τα τεχνολογικά εργαλεία. Η αλλαγή αυτή φωτίζεται με την έρευνα της αλλαγής των εργαλείων, τα οποία βρίσκονται εδώ και πολύ καιρό στην διάθεσή μας, όπως η γλώσσα. Μολονότι η εποχή μας παράγει λιγότερα στον τομέα της λογοτεχνίας υπό την παλαιά έννοια, Πολλά σημαντικά επιτυγχάνονται μέσω των αντικειμενικών αναφορών της εμπειρίας. Η εποχή μας υποκινείται από την ανθρώπινη ανάγκη-η οποία εξηγεί μεταξύ άλλων την επιτυχία της πολεμικής λογοτεχνίας. Ήδη κατέχουμε ένα καινούργιο είδος γλώσσας, που βαθμιαία διαφαίνεται κάτω από την γλώσσα της αστικής εποχής. Το ίδιο ισχύει και για την τεχνοτροπία μας συνολικώς΄ αποτελεί κατάλοιπο της νοοτροπίας, σύμφωνα με την οποία το αυτοκίνητο κατασκευαζόταν για μεγάλο χρονικό διάστημα σαν ιππήλατη άμαξα ή μία εξ ολοκλήρου διαφορετική κοινωνία έχει εδώ και καιρό εγκαθιδρυθεί υπό την επιφάνεια της αστικής κοινωνίας. Όπως και στην διάρκεια του πληθωρισμού, συνεχίζουμε για κάποιο διάστημα να ξοδεύουμε τα συνήθη νομίσματα, δίχως να νοιώθουμε ότι η ισοτιμία δεν είναι πλέον η ίδια.

Κατά αυτήν την έννοια μπορούμε να πούμε ότι έχουμε ήδη καταδυθεί σε καινούργια, πιο επικίνδυνα βασίλεια, χωρίς να έχουμε συνείδηση αυτών.

Ernst Juenger Περί του κινδύνου

2011-06-13T06:27:00.000-07:00

Το κείμενο που ακολουθεί με τίτλο στα γερμανικά Über die Gefahr αποτελεί μέρος του βιβλίου Der gefährliche Augenblick. Eine Sammlung von Bildern und Berichten (Η επικίνδυνη ματιά- Μία συλλογή εικόνων και αφηγήσεων), που εξεδόθη το 1931.

Μεταξύ των σημείων της εποχής που εισήλθαμε συγκαταλέγεται η αυξανόμενη παρείσδυση του κινδύνου στην καθημερινότητα. Δεν υπάρχει κάτι τυχαίο πίσω από αυτήν την συμπεριφορά, αλλά μία πολυσήμαντη αλλαγή στον εσωτερικό και τον εξωτερικό κόσμο.

Το παρατηρούμε αυτό ιδιαιτέρως, όταν ενθυμούμεθα πόση σημασία απεδίδετο στο θέμα της ασφάλειας στην εποχή των αστών που μόλις πέρασε. Ο αστός είναι ίσως αυτός που χαρακτηρίζεται περισσότερο για το ότι τοποθετεί την ασφάλεια μεταξύ των υψηλοτέρων αξιών και διάγει τον βίο του σύμφωνα με αυτές. Οι συμφωνίες του και τα συστήματά του είναι αφιερωμένα στην περιφρούρηση του χώρου του έναντι του κινδύνου, ο οποίος περιστασιακά, όταν μόλις και μετά βίας ένα σύννεφο φαίνεται να σκοτεινιάζει τον ουρανό , έχει διατηρηθεί σε απόσταση. Ωστόσο, πάντοτε υπάρχει: αναζητά με στοιχειώδη αφοσίωση να ρίξει τους φραγμούς με τους οποίους τον έχει περικυκλώσει η τάξη.

Η ιδιαιτερότητα της σχέσεως του αστού με τον κίνδυνο έγκειται στην αντίληψή του περί αυτού ως μία μη αναλύσιμη αντίθεση στην τάξη, δηλαδή ως παράλογη. Σε αυτό διαχωρίζει τον εαυτό του από άλλες μορφές, όπως παραδείγματος χάριν τον πολεμιστή, τον καλλιτέχνη και τον εγκληματία, στους οποίους αποδίδεται μία ανώτερη ή αξιοκαταφρόνητη σχέση με το στοιχειώδες. Έτσι η μάχη στα μάτια του πολεμιστού αποτελεί μία διαδικασία που ολοκληρώνεται με μία υψηλή τάξη. Η τραγική σύγκρουση για τον συγγραφέα είναι μία συνθήκη, στην οποίαν η βαθύτερη ουσία της ζωής μπορεί να γίνει αντιληπτή ξεκάθαρα. Και ο εμπρησμός μίας πόλεως ή η καταπόνηση μέσω μίας εξεγέρσεως αποτελούν πεδίο μίας έντονης δραστηριότητας για τον εγκληματία. Με την σειρά τους οι αξίες του αστού λίγη εγκυρότητα έχουν για τον θρήσκο, διότι οι θεοί εμφανίζονται στα στοιχεία, όπως στην καιόμενη βάτο. Μέσω της κακοτυχίας και του κινδύνου ο θνητός εξυψούται στην ανώτερη σφαίρα μιάς υψηλότερης ιεραρχίας.

Η ανώτερη δύναμη διά της οποίας ο αστός βλέπει εγγυημένη την ασφάλεια είναι η λογική. Όσο πλησιέστερα ευρίσκεται στο κέντρο της λογικής, τόσο οι σκιές στις οποίες ο κίνδυνος κρύβεται διασκορπίζονται, και η ιδανική κατάσταση που αποτελεί το καθήκον της προόδου να επιτύχει, αποτελείται από τον κόσμο της κυριαρχίας της λογικής, μέσω της οποίας οι πηγές του επικίνδυνου δεν πρόκειται απλώς να ελαχιστοποιηθούν , αλλά τελικώς να στερέψουν όλες μαζί. Το επικίνδυνο αποκαλύπτεται στο φώς της λογικής να είναι παράλογο και να εγκαταλείπει την διεκδίκησή του επί της πραγματικότητας. Στον κόσμο αυτόν που όλα εξαρτώνται από την αντίληψη του επικίνδυνου ως παράλογου, εκείνη ακριβώς την στιγμή υπερπηδάται και εμφανίζεται στον καθρέπτη της λογικής ως ένα λάθος.

Αυτό μπορεί να παρουσιασθεί παντού και λεπτομερώς εντός των πνευματικών και πραγματικών συμφωνιών του αστικού κόσμου. Αποκαλύπτεται σε μεγάλο βαθμό στην προσπάθεια να δεί το κράτος, που βασίζεται στην ιεραρχία, όπως η κοινωνία, με την ισότητα ως θεμελιώδη αρχή και το οποίο ιδρύθηκε με μία συμφωνία βασισμένη στην λογική. Αποκαλύπτεται στην κατανοητή εγκαθίδρυση ενός ασφαλιστικού συστήματος, μέσω του οποίου η διακινδύνευση όχι μόνον των ξένων και εγχώριων πολιτικών, αλλά και της ιδιωτικής ζωής δύναται να καταμερισθεί ομοιόμορφα και ούτως να υποταχθεί στην λογική. Αποκαλύπτεται, περαιτέρω, στις πολλές και πολύ περιπλεγμένες προσπάθειες να κατανοήσει την εξέλιξη της ψυχής ως μία σειρά αιτιών και αποτελεσμάτων και έτσι να την μετακινήσει από την απρόβλεπτη σε μία προβλέψιμη συνθήκη, να την συμπεριλάβει, επομένως, εντός μίας σφαίρας, όπου η συνείδηση κυριαρχεί.

Υπ’ αυτήν την έννοια η ασφάλιση της ζωής έναντι της μοίρας , αυτής της μεγάλης μητέρας του κινδύνου, εμφανίζεται ως το πραγματικό πρόβλημα του αστικού κόσμου, το οποίο αντιμετωπίζεται με τις πλέον αντιφατικές οικονομικές ή ανθρωπιστικές λύσεις. Όλες οι μορφοποιήσεις των ερωτήσεων στο παρόν, είτε είναι αισθητικές είτε είναι επιστημονικές ή πολιτικές στην φύση τους, κινούνται στην κατεύθυνση του ισχυρισμού ότι η σύγκρουση μπορεί να αποφευχθεί. Στην περίπτωση που προκύψει η σύγκρουση, καθώς δεν μπορεί να παραβλεφθεί, για παράδειγμα, σε σχέση με την μόνιμη τακτική του πολέμου ή της εγκληματικότητος, τότε όλα εξαρτώνται από την απόδειξη ότι αποτελεί λάθος, του οποίου η επανάληψη δύναται να αποφευχθεί μέσω της παιδείας ή του διαφωτισμού. Τα λάθη αυτά εμφανίζονται για τον μοναδικό λόγο ότι οι παράγοντες της μεγάλης αυτής εξισώσεως-το αποτέλεσμα της οποίας έχει ο πληθυσμός της υφηλίου καθώς γίνεται μία ενιαία, θεμελιωδώς καλή, όπως, επίσης, και θεμελιωδώς λογική και, επομένως, εξίσου θεμελιωδώς ασφαλής ανθρωπότητα-δεν έχουν ακόμα επιτύχει γενική αναγνώριση. Η πίστη στην πειστική δύναμη των απόψεων αυτών αποτελεί μία από τις αιτίες που ο διαφωτισμός τείνει να υπερεκτιμήσει τις δυνάμεις που του δίδονται.

Μία από τις καλύτερες ενστάσεις που έχουν εγερθεί εναντίον της εκτιμήσεως αυτής είναι ότι υπό αυτές τις συνθήκες η ζωή θα ήταν ανυπόφορα βαρετή. Η ένσταση αυτή ουδέποτε υπήρξε καθαρά θεωρητικής φύσεως , αλλά την απηύθυναν στην πράξη αυτοί οι νέοι , οι οποίοι σε μία ομιχλώδη νύχτα, άφησαν το πατρικό τους σπίτι για να αναζητήσουν τον κίνδυνο στην Αμερική, στην θάλασσα ή στην Γαλλική Λεγεώνα των Ξένων. Αποτελεί ένδειξη της κυριαρχίας των αστικών αξιών το γεγονός ότι ο κίνδυνος τοποθετείται σε απόσταση, «μακριά στην Τουρκία», στις χώρες που παράγεται το πιπέρι ή οπουδήποτε αρέσκεται ο αστός να ελεεινολογεί οποιονδήποτε δεν συμμορφώνεται με τα πρότυπά του.

Δεν θα είναι ποτέ δυνατόν, ωστόσο, να εξαφανισθούν εντελώς οι αξίες αυτές, όχι μόνον επειδή είναι πάντοτε παρούσες, μα πάνω απ’ όλα επειδή η ανθρώπινη καρδιά δεν χρειάζεται μόνον την ασφάλεια, αλλά και τον κίνδυνο. Και όμως η επιθυμία αυτή είναι ικανή να αποκαλύπτει τον εαυτό της στην αστική κοινωνία μόνον ως διαμαρτυρία, και πράγματι εμφανίζεται με την μορφή της ρομαντικής διαμαρτυρίας. Ο αστός έχει σχεδόν επιτύχει να πείσει την ριψοκίνδυνη καρδιά ότι ο κίνδυνος δεν είναι καθόλου παρόν. Ούτως οι μορφές που μόλις και μπορούν να ομιλούν την δική τους ανώτερη γλώσσα, είτε αυτή του ποιητού, που συγκρίνει τον εαυτό του με το άλμπατρος, τα δυνατά φτερά του οποίου δεν είναι τίποτα άλλο από αντικείμενο μίας ανιαρής περιέργειας σε ένα ξένο και απάνεμο περιβάλλον, ή αυτή του γεννημένου πολεμιστού, που εμφανίζεται να μην κάνει ποτέ τίποτα σωστά, διότι η ζωή του καταστηματάρχη τον αηδιάζει. Αναρίθμητα παραδείγματα θα μπορούσαν να δείξουν πως σε μία περίοδο μεγάλης ασφάλειας κάθε επωφελής ύπαρξη θα αναχωρήσει για τις αποστάσεις που συμβολίζονται από ξένες χώρες, μέθη ή θάνατο.

Υπ’ αυτήν την έννοια ο παγκόσμιος πόλεμος εμφανίζεται σαν η μεγάλη, κόκκινη γραμμή κάτω από την αστική περίοδο, το πνεύμα της οποίας εξήγησε-θεώρησε, δηλαδή, τον εαυτό της ικανό να ακυρώσει-τον πανηγυρισμό του εθελοντού που υπεδέχθη τον πόλεμο, αποδίδοντάς του είτε το λάθος του πατριωτισμού είτε μία ύποπτη επιθυμία για περιπέτεια. Ωστόσο, ο πανηγυρισμός αυτός υπήρξε κατά βάσιν μία επαναστατική διαμαρτυρία κατά των αξιών του αστικού κόσμου΄ ήταν μία αναγνώριση της μοίρας ως η έκφραση της ανωτάτης δυνάμεως. Στον πανηγυρισμό αυτόν ολοκληρώθηκε μία επαναξιολόγηση όλων των αξιών, την οποίαν είχαν προφητεύσει όλα τα εξυψωμένα πνεύματα: ακύρωσε την περίοδο που αναζήτησε να υποτάξει την μοίρα στην λογική, ακολούθησε μία άλλη που αντιμετώπισε την λογική ως υπηρέτρια της μοίρας. Από την στιγμή αυτήν και έπειτα ο κίνδυνος δεν αποτελούσε τον σκοπό μίας ρομαντικής αντιθέσεως΄ υπήρξε περισσότερο μία πραγματικότητα και το καθήκον του αστού ήταν για ακόμα μία φορά να αποσυρθεί από την πραγματικότητα και να αποδράσει στην ουτοπία της ασφάλειας. Από την στιγμή αυτήν και έπειτα οι λέξεις ειρήνη και τάξη έγιναν η επωδός, στην οποίαν το πιο αδύναμο φρόνημα προσέφευγε.

2011-05-25T07:44:00.000-07:00

IRA

Εγχειρίδιο εθελοντή

Εκδοτικός Οίκος: Θούλη

Μετάφραση: Παρασκευή Τσαγκαράκου, Νικόλαος Μακρής, Παναγιώτης Κλάδης

Επιμέλεια: Αθηνά Μάρκου

Χρονολογία έκδοσης: Μάιος 2011

Σελίδες: 150

ISBN 978-960-99924-0-4

Η έκδοση αυτή περιλαμβάνει δύο εγχειρίδια, τα οποία συνετάγησαν από τους επικεφαλής του IRA και διανεμήθηκαν στους εθελοντές κρυφά, αφού βέβαια ήταν παράνομα. Το ένα, του 1956, αναφέρεται με λεπτομέρειες στους κανόνες διεξαγωγής ανταρτοπόλεμου (στρατηγική και τακτικές των ανταρτών, οργάνωση, όπλα, κατασκευή και χρήση εκρηκτικών, κανόνες επίθεσης, λαϊκή υποστήριξη, άμυνα των ανταρτών, υπηρεσία πληροφοριών, σημειώσεις μάχης κ.λπ). Το άλλο, γραμμένο στο τέλος της δεκαετίας του ’70, πέρα από τις πολύ σημαντικές αναφορές στη στρατηγική του ανταρτοπόλεμου ή στις τεχνικές αντιμετώπισης της ανάκρισης των Βρετανών (της περίφημης interrogation), αποτελεί συγχρόνως και ένα πολιτικό μανιφέστο, που βάζει τέλος στις παρερμηνείες σχετικά με την ιδεολογία του IRA. Οι αρχές και οι σκοποί του κινήματος συνοπτικά είναι οι ακόλουθοι: ένοπλος εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας, εθνική ανεξαρτησία, κοινωνικό κράτος, τρόπος ζωής σύμφωνα με την ιρλανδική παράδοση, κοινωνική δικαιοσύνη, εργασία για όλους τους Ιρλανδούς στην πατρίδα τους, ο πλούτος της Ιρλανδίας στα χέρια των Ιρλανδών.

Το έργο αυτό, όμως, έχει και πρόσθετο ενδιαφέρον: οι αρχές, οι μέθοδοι, οι τακτικές, οι κανόνες προπαγάνδας δεν ενδιαφέρουν μόνο όσους εμπλέκονται σε ένοπλο αγώνα, αλλά αποτελούν και έναν εξαιρετικά σημαντικό οδηγό για σύγχρονα ιδεολογικά και πολιτικά κινήματα

2011-05-21T09:50:00.000-07:00

http://www.eurasiagr.blogspot.com/

Πρόκειται για ένα ποιοτικό και ενδιαφέρον ιστολόγιο, το οποίο ασχολείται με την μεταϊδεολογία του Ευρασιανισμού και με το έργο του Ρώσου διανοητή Alexandr Dugin. Επισκεφθείτε το!

Η Μεταφυσική του Εθικομπολσεβικισμού

2011-05-08T03:23:00.000-07:00

6. Παραδοσιασμός (Ο Έβολα από τα «αριστερά»), μέρος β'

Το θέμα είναι ότι στην τάση τούτη όχι μόνον πολιτικοί ανταγωνιστές συνδυάζονται κατά παράδοξο τρόπο («δεξιοί» και «αριστεροί»), όχι μόνον εκ πρώτης όψεως αλληλοαναιρούμενα φιλοσοφικά συστήματα (ιδεαλισμός και υλισμός), αλλά επιπλέον και οι δύο τάσεις του ίδιου τον παραδοσιασμού, η θετική (ορθόδοξη) και η αρνητική (ανατρεπτική). Ο Έβολα εν προκειμένω είναι ένας πολύ σημαντικός συγγραφέας, μολονότι υφίσταται μία συγκεκριμένη ασυμφωνία μεταξύ των μεταφυσικών του θεωριών και των πολιτικών του πεποιθήσεων , οι οποία βασίζεται στην άποψή μας για κάποιες αδρανείς προκαταλήψεις, χαρακτηριστικές των «ακροδεξιών» κύκλων της Κεντρικής Ευρώπης εκείνης της εποχής.

Στο εξαιρετικό βιβλίο του για τον ταντρισμό, το «Η Γιόγκα της Δυνάμεως» ο Έβολα περιγράφει την μυητική δομή (kaula) των ταντρικών οργανώσεων και την χαρακτηριστική για αυτές ιεραρχία. (5) Η ιεραρχία αυτή είναι εξίσου κάθετος με την ιερά ιεραρχία, χαρακτηριστική της Ινδουιστικής κοινωνίας. Η τάντρα (όπως επίσης και η Βουδιστική διδασκαλία) και η συμμετοχή στην τραυματική της εμπειρία κατά κάποιον τρόπο ματαιώνει ολόκληρη την συνηθισμένη κοινωνική και πολιτική δομή, ισχυριζόμενη ότι «αυτός που ακολουθεί τον σύντομο δρόμο, δεν χρειάζεται έξωθεν υποστήριξη». Στον ταντρικό κύκλο είναι απολύτως ασήμαντο ποιος είναι Βραχμάνος και ποιος Τσαντάλα (εκπρόσωπος της κατώτατης κάστας). Όλα εξαρτώνται από την επιτυχία της εκτελέσεως των περίπλοκων μυητικών εγχειρημάτων και την υπερβατική εμπειρία της αυθεντίας. Αποτελεί ένα είδος «αριστεράς ιερότητος» , βασισμένη στην πεποίθηση της ανεπάρκειας, του εκφυλισμού και της απαλλοτριώσεως των επικρατούντων ιερών θεσμών. Με άλλα λόγια ο «αριστερός εσωτερισμός» αντιτίθεται στον «δεξιό εσωτερισμό» όχι εξαιτίας αρνήσεως, αλλά εξαιτίας της ειδικά παραδόξου δηλώσεως, που επιμένει στον αυθεντικό χαρακτήρα της εμπειρίας και του συμπαγούς χαρακτήρος της αυτό-μεταμορφώσεως. Είναι φανερό ότι αντιμετωπίζουμε αυτήν την πραγματικότητα του «αριστερού εσωτερισμού» στην περίπτωση του Έβολα και των μυστικιστών εκείνων, που απετέλεσαν την πηγή για τις σοσιαλιστικές και τις κομμουνιστικές ιδεολογίες. Η κατεδάφιση των εκκλησιών δεν είναι μόνον άρνηση της θρησκείας, αλλα αποτελεί μία ειδική εκστατική μορφή του θρησκευτικού πνεύματος, που επιμένει στον απόλυτο, συμπαγή χαρακτήρα της αυτό-μεταμορφώσεως «εδώ και τώρα». Το φαινόμενο της αυτοθυσίας των παλαιών πιστών ή ο ζήλος των Χλυστί ανήκουν στην ίδια κατηγορία. Ο ίδιος ο Γκενόν στο άρθρο του «Η πέμπτη Βέδα» που είναι αφιερωμένο στον ταντρισμό, έγραψε ότι σε κάποιες ειδικές κυκλικές περιόδους, οι οποίες βρίσκονται εγγύς στην «Σιδηρά Εποχή», στο τέλος της Kali-Yuga, πολλοί αρχαίοι παραδοσιακοί θεσμοί χάνουν την ζωτικότητά τους και κατά συνέπεια η μεταφυσική αυτό-συνειδητοποίηση είναι αναγκαία με ειδικούς και ανορθόδοξους τρόπους και μεθόδους. Η διδασκαλία της Τάντρα, επομένως, αποκαλείται Πέμπτη Βέδα, μολονότι υπάρχουν μόνον τέσσερις Βέδες. Με άλλα λόγια, ενώ οι παραδοσιακοί συντηρητικοί θεσμοί, όπως η μοναρχία, η εκκλησία, η κοινωνική ιεραρχία, το σύστημα των καστών κλπ, παρακμάζουν, οι ειδικές επικίνδυνες και ριψοκίνδυνες μυητικές πρακτικές που σχετίζονται με το «μονοπάτι της αριστεράς χειρός» γίνονται επίκαιρες.

Ο παραδοσιασμός που χαρακτηρίζει τον εθνικομπολσεβικισμό στην απλούστερη έννοιά του είναι ακριβώς ο «αριστερός εσωτερισμός», που συνδυάζει κατά κύριο λόγο τις αρχές της ταντρικής kaula και την διδασκαλία της«καταστρεπτικής υπερβατικότητας». Ο ορθολογισμός και ο ανθρωπισμός του ατομικιστικού είδους έχει κατατροπώσει ακόμα και εκείνους τους σύγχρονους παγκόσμιους θεσμούς, οι οποίοι κατ’ όνομα έχουν ιερό χαρακτήρα. Η εγκαθίδρυση των πραγματικών διατάσεων της Παραδόσεως είναι αδύνατη υπό την βελτίωση του κρατικού περιβάλλοντος. Αυτός είναι ο τρόπος του «εσωτερισμού της δεξιάς χειρός» και εκ των προτέρων έχει κριθεί στην εσχατολογική κατάσταση. Η έλξη προς την εξέλιξη, επιπλέον, και την αναβάθμιση απλώς ανοίγει τον δρόμο προς την ανάπτυξη του φιλελευθερισμού. Η κατανόηση, επομένως, του Έβολα υπό του εθνικομπολσεβικισμού συνίσταται στην προβολή των σημείων εκείνων, που συνδυάζονται αμέσως με τις διδασκαλίες της «αριστεράς χειρός», το τραυματικό πνευματικό γίγνεσθαι στην συμπαγή επαναστατική και μεταμορφωτική εμπειρία, πέραν των συμβατικοτήτων και των συνηθειών, που έχουν χάσει την ιερά τους νομιμοποίηση.

Οι εθνικομπολσεβίκοι κατανοούν το «παράλογο» όχι απλώς ως «μη λογικό», αλλά ως «την επιθετική και ενεργό καταστροφή του λογικού», ως αγώνα με την «καθημερινή συνείδηση» (και με την «καθημερινή συμπεριφορά»), ως την κατάδυση στο στοιχείο της «νέας ζωής», δηλαδή της ξεχωριστής μαγικής υπάρξεως ενός «διαφορικού ανθρώπου», ο οποίος έχει αποβάλει όλες τις έξωθεν απαγορεύσεις και επιταγές.

5. Είναι σημαντικό το ότι η περιγραφή των ταντρικών σεκτών θυμίζει εκπληκτικά τις ευρωπαϊκές εσχατολογικές τάσεις, τις πεποιθήσεις της ρωσικής Παλαιάς Πίστεως, τους Χλυστί και… τις επαναστατικές οργανώσεις.

Η Μεταφυσική του Εθικομπολσεβικισμού

2011-05-01T11:00:00.000-07:00

6. Παραδοσιασμός (Ο Έβολα από τα «αριστερά»), Μέρος Α'

Όταν ο Πόππερ «αποκαλύπτει» τους εχθρούς της «ανοικτής κοινωνίας», σταθερά χρησιμοποιεί τον όρο «ανορθολογισμός». Είναι λογικό, καθώς η «ανοικτή κοινωνία» από μόνη της βασίζεται στους κανόνες της κοινής λογικής και στα αξιώματα της «καθημερινής συνειδήσεως». Συνήθως, ακόμα και οι πλέον ανοικτά αντιφιλελεύθεροι συγγραφείς τείνουν να δικαιολογούν στο ζήτημα αυτό τους εαυτούς τους και να ενίστανται στην κατηγορία του «ανορθολογισμού». Οι εθνικομπολσεβίκοι αποδεχόμενοι με συνέπεια το σχήμα του Πόππερ, αποτιμώμενο κατά τον απολύτως αντίθετο τρόπο, δέχονται την επίκριση αυτήν.

Ορθώς, το κύριο κίνητρο των «εχθρών της ανοικτής κοινωνίας» και των πιο οργισμένων και σταθερών εχθρών της, των εθνικομπολσεβίκων, ουδόλως στηρίζεται σε ορθολογιστικές βάσεις. Σε τούτο περισσότερο βοηθούν τα έργα των παραδοσιαστών, με προεξάρχοντα αυτά των Ρενέ Γκενόν και Ιουλίου Έβολα.

Τόσο ο Γκενόν όσο και ο Έβολα ερμήνευσαν τον μηχανισμό της κυκλικής διαδικασίας, στην οποίαν ο εκφυλισμός του γήινου στοιχείου (και αντιστοίχως της ανθρώπινης συνειδήσεως), η από – ιεροποίηση του πολιτισμού και ο «σύγχρονος» ορθολογισμός με όλα τα λογικά συνεπακόλουθά του θεωρούνται ως ένα από τα τελευταία στάδια του εκφυλισμού. Το παράλογο μεταφράζεται από τους παραδοσιαστές ως μία απλώς αρνητική ή επιδεινωτική κατηγορία, αλλά ως θεόρατη σφαίρα πραγματικότητος, μη υποκείμενης σε μελέτη με μόνον αναλυτικές και κοινής λογικής μεθόδους.

Όθεν στο ερώτημα αυτό το παραδοσιαστικό δόγμα δεν προκαλεί τα πνευματώδη συμπεράσματα του φιλελεύθερου Πόππερ, αλλά συμφωνεί με αυτά, αναστρέφοντας σημεία στο ακριβώς αντίθετό τους. Η παράδοση βασίζεται σε υπερ – διανοητική γνώση, σε μυητικές τελετουργίες, οι οποίες προκαλούν ρήγματα στην ανθρώπινη συνείδηση και δόγματα, τα οποία εκφράζονται με σύμβολα. Η παρεκβατική διανόηση έχει βοηθητικό μόνον χαρακτήρα και, συνεπώς, δεν έχει καμία αποφασιστική σημασία. Το κέντρο βάρους μίας Παραδόσεως βρίσκεται σε μία σφαίρα όχι μόνον μη λογικής, αλλά επιπλέον και μη ανθρώπινης, και το ερώτημα τίθεται όχι σχετικά με τις ενορατικές εικασίες , προβλέψεις και υποθέσεις, αλλά με την αξιοπιστία της εμπειρίας και του ειδικού μυητικού τύπου. Το παράλογο, αποκαλυπτόμενο από τον Πόππερ στο κέντρο των εχθρών των θεωριών της Ανοικτής Κοινωνίας, στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα λιγότερο από τον άξονα του Ιερού, από την βάση της Παραδόσεως. Εάν είναι έτσι, τότε οι ποικίλες αντι-φιλελεύθερες ιδεολογίες, συμπεριλαμβανομένων των «αριστερών» επαναστατικών ιδεολογιών, πρέπει να έχουν κάποια σχέση με την Παράδοση. Εάν στην περίπτωση της «άκρας δεξιάς» και των υπερσυντηρητικών είναι προφανές, στην περίπτωση της «αριστεράς» είναι προβληματικό. Ήδη αγγίξαμε το θέμα, όταν μιλήσαμε για την έννοια του «μπολσεβικισμού». Υπάρχει, όμως, άλλο ένα σημείο: οι επαναστατικές ιδεολογίες, ειδικά ο κομμουνισμός, ο αναρχισμός και ο επαναστατικός σοσιαλισμός αξιώνουν την ριζική καταστροφή όχι μόνον των καπιταλιστικών σχέσεων, αλλά και των παραδοσιακών θεσμών, όπως η μοναρχία, η εκκλησία και οι θρησκευτικές οργανώσεις. Πώς μπορούμε να συνδυάσουμε αυτήν την αντιφιλελεύθερη οπτική με τον Παραδοσιασμό;

Είναι σημαντικό το γεγονός ότι ο ίδιος ο Έβολα (και μέχρι ενός σημείου ο Γκενόν, αν και δεν μπορεί να βεβαιωθεί, καθώς η στάση του απέναντι στην αριστερά δεν ήταν ξεκάθαρα δηλωμένη, όπως στην περίπτωση του Έβολα, οποίος ανοικτά κατέτασσε τον εαυτό του στους ριζοσπάστες συντηρητικούς και στην άκρα δεξιά) ηρνείτο τον παραδοσιακό χαρακτήρα των επαναστατικών θεωριών και τις θεωρούσε ως την υπέρτατη έκφραση της παροδικότητος, του εκφυλισμού και της αποσυνθέσεως. Υπήρχαν, ωστόσο, περίοδοι στην προσωπική διαδρομή του Έβολα, στην πρωτύτερη και την ύστερη, κατά τις οποίες είχε σχεδόν μηδενιστικές, αναρχικές απόψεις σχετικά με την περιρρέουσα πραγματικότητα, προτείνοντας τίποτα άλλο από το να «ιππεύεις την τίγρη», π.χ. να συμμαχείς με τις δυνάμεις της παρακμής και του χάους , προκειμένου να ξεπερασθεί το κρίσιμο σημείο της «παρακμής της Δύσεως». Το ζήτημα, όμως, δεν είναι η ιστορική εμπειρία του Έβολα ως πολιτική μορφή. Αυτό που είναι σημαντικότερο είναι ότι στα γραπτά του ακόμη και της μεσαίας, υπερσυντηρητικής περιόδου η ανάγκη για προσφυγή σε μερικές εσωτερικές παραδόσεις οξύνεται, ανάγκη που γενικώς δεν ταιριάζει στα μοναρχικά και κληρικά μοντέλα, τα οποία χαρακτηρίζουν τους συνδεόμενους με αυτόν Ευρωπαίων συντηρητικών. Το ζήτημα δεν είναι μόνον ο αντιχριστιανισμός του, αλλά το αυξανόμενο ενδιαφέρον του για την ταντρική παράδοση και για τον Βουδισμό, που στα πλαίσια του παραδοσιακού συντηρητισμού του Ινδουισμού θεωρούνται αρκετά ετερόδοξα και ανατρεπτικά. Η συμπάθεια, εξάλλου, σε πρόσωπα όπως ο Guliano Kremmerz, Maria Naglovska and Alistaire Crowley, που αναμφιβόλως κατατάσσονταν από τον Γκενόν μεταξύ των εκπροσώπων της «αντι-μυήσεως» κατά την αρνητική, καταστροφική τάση του εσωτερισμού, είναι απολύτως σκανδαλώδεις. Έτσι ο Έβολα γεγονός μιλώντας συνέχεια για την «παραδοσιαστική ορθοδοξία» και ασκώντας σκληρή κριτική στις ανατρεπτικές θεωρίες της «αριστεράς», προσφεύγει διαρκώς σε φανερή ετεροδοξία. Σημαντικότερο είναι το γεγονός ότι κατέτασσε τον εαυτό του μεταξύ αυτών που ακολουθούν το «μονοπάτι της αριστεράς χειρός». Εδώ λοιπόν φτάνουμε σε ένα συγκεκριμένο σημείο που σχετίζεται με την μεταφυσική του εθνικομπολσεβικισμού.

2011-04-17T00:33:00.000-07:00

Πόνος πάνω στον πόνο, μαρτύριο πάνω στο μαρτύριο, αγωνία πάνω στην αγωνία, πληγή πάνω στην πληγή στα σώματα και τις ψυχές μας , πτώση μετά την πτώση: με αυτόν τον τρόπο θα νικήσουμε.

Corneliu Zelea Codreanu

2011-03-17T11:17:00.000-07:00

Η εξέλιξη των φιλελεύθερων δημοκρατιών, οι οποίες αποτελούν εκλεγμένες πολυαρχίες, αντανακλά ξεκάθαρα τον εκφυλισμό του δημοκρατικού ιδανικού. Τα κόμματα δεν λειτουργούν δημοκρατικά ως θεσμοί. Η τυραννία του χρήματος νοθεύει τον ανταγωνισμό και γεννά την διαφθορά. Η μαζική ψηφοφορία αποτρέπει τις ατομικές ψήφους από το να αποδειχθούν αποφασιστικές. Οι εκλεγμένοι υποψήφιοι δεν ενθαρρύνονται να τηρούν τις δεσμεύσεις τους. Η πλειοψηφική ψήφος δεν λαμβάνει υπ’ όψιν της την ένταση των προτιμήσεων του λαού. Οι γνώμες δεν σχηματίζονται κατά τρόπο ανεξάρτητο: η πληροφορία και προκαταλαμβάνεται (το οποίο εμποδίζει τον ελεύθερο καθορισμό των επιλογών) και την τυποποίηση (η οποία ενισχύει την τυραννία της κοινής γνώμης). Η τάση προς την τυποποίηση των πολιτικών βάσεων και επιχειρημάτων καθιστά αυξανόμενα δύσκολη την διάκριση μεταξύ διαφορετικών επιλογών. Η πολιτική ζωή καθίσταται ούτως απολύτως αρνητική και η καθολική ψηφοφορία φθάνει να θεωρείται ως ψευδαίσθηση. Το αποτέλεσμα είναι η πολιτική απάθεια, μία αρχή που αποτελεί το αντίθετο της συμμετοχής και όθεν της δημοκρατίας.

Alain de Benoist

2011-03-16T15:20:00.000-07:00

Ελευθερία είναι το μέρος που μπορείς να ζήσεις καταπώς ευφραίνεται μία γενναία καρδιά΄ το μέρος που μπορείς να ζήσεις σύμφωνα με τα έθιμα και με τους νόμους των πατέρων σου΄ το μέρος όπου σε κάνει ευτυχισμένο αυτό που έκανε ευτυχισμένους τους πιο μακρινούς σου προγόνους.

E. M. Art, «Κατήχησις για τον Τεύτονα Στρατιώτη και Πολεμιστή », 1813

Vilfredo Pareto

2011-03-13T04:19:00.000-07:00

Κάθε λαός που τρέμει το αίμα σε τέτοιο σημείο, ώστε να μην γνωρίζει πώς να υπερασπισθεί τον εαυτό του, αργά ή γρήγορα θα γίνει το θήραμα ενός πολεμοχαρούς λαού ή κάποιου άλλου. Ίσως δεν υπάρχει ούτε καν ένα μέτρο γής πάνω στην υφήλιο, που να μην έχει κατακτηθεί με το σπαθί κάποια στιγμή και να μην το έχει διατηρήσει με την δύναμη ο λαός που το κατέχει.

2011-03-13T03:33:00.001-07:00

2011-02-26T11:06:00.000-08:00

Πιστό στην ρομαντική του τάση και την κριτική του θέση έναντι του Διαφωτισμού κυκλοφορεί το έβδομο τεύχος του περιοδικού «Φανταστική Λογοτεχνία». Για άλλη μία φορά παρουσιάζει ποικιλία θεμάτων από τον χώρο της λογοτεχνίας, της ζωγραφικής και της μουσικής, καθώς η ύλη του περιλαμβάνει ενδιαφέροντα άρθρα, όπως το δεύτερο μέρος από το «Η κόλαση του Δάντη μέσα από τις ενοράσεις του William Blake», όπου η Μαρία Βλαντή παρουσιάζει σχέδια και υδατογραφίες του William Blake, που φιλοτεχνήθηκαν για την εικονογράφηση αγγλικής εκδόσεως του έργου του Δάντη, ενώ το πρώτο μέρος του «Ο Έβδομος υιός του εβδόμου υιού» του Γ. Ματσαγγούρα αναλύει τους στίχους και τις εικαστικές συνθέσεις του ομότιτλου δίσκου των Iron Maiden. Ο Κιμμέριος (ironshadows.blogspot.com) γράφει για τον Robert Bloch, η Μαρία Βλαντή για την ιστορία των Προραφαηλιτών και ο Δημήτρης Αργασταράς ασχολείται με την έργα φαντασίας που έγραψε ο μεγάλος Γάλλος συγγραφέας Balzac. Οι συμβολισμοί του παραμυθιού του H. K. Andersen «Η Βασίλισσα του χιονιού» ερμηνεύονται εμβριθώς από τον Σταμάτη Μαμούτο και ο Guardian Lord (mysticumofthegrandmagus.blogspot.com) περιδιαβαίνει τόπους της Φαντασίας και του Επικού Heavy Metal. Επικοινωνήστε μαζί τους στην διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου flefalo@gmail.com

2011-02-12T13:34:00.000-08:00

Download:

http://www.mediafire.com/download.php?lpi90xx34to8j7v

2011-02-05T09:04:00.000-08:00

Οι ιδέες που θα επιφέρουν την νέα τάξη που είναι ζωτική για ένα καλύτερο μέλλον και ουσιώδης για τις ίδιες τις ζωές μας είναι οι ιδέες της Γερμανικής Επαναστάσεως, οι ιδέες της:

Εθνικής Ελευθερίας

Κοινωνικής Δικαιοσύνης

Ευρωπαϊκής Συνεργασίας

Διότι τούτο και ουδέν άλλο είναι το νόημα και το περιεχόμενο της Γερμανικής Επαναστάσεως: Η Ανάσταση της Δύσεως.

Otto Strasser

Κυκλοφορεί σε κεντρικά σημεία πωλήσεων, το νέο τεύχος του Ελληνοκεντρικού περιοδικού "Απολλώνειο Φως", με μία σειρά κειμένων τα οποία θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν ως ιστορικό αφιέρωμα στην αρχαία Ελληνική Ιστορία και Πολιτισμό, αλλά όχι μόνο. Ανάμεσα στα θέματα που εμπεριέχονται σε αυτό το τεύχος, μπορείτε να διαβάσετε:

2011-01-02T02:38:00.000-08:00

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΜΑΡΑΘΩΝΑ, ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ "ΚΛΕΙΔΙ" ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ: Μία εκτενής περιγραφή της μάχης, καθώς και των συνθηκών υπό τις οποίες προεκλήθη, με παράλληλη ανάλυση των επιπτώσεων που είχε η έκβασή της για την διάσωση της πόλεως των Αθηνών και την σφυρηλάτηση των δεσμών της ιδέας του Πανελληνισμού.

>>>- ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΥΠΟΨΗΦΙΟΥ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ ΚΑΙ Γ.Γ. ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ, ΝΙΚΟΛΑΟΥ Ν. ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΥ: Μία εφ΄ όλης της ύλης συνέντευξη-παρουσίαση των θέσεων του επικεφαλής του μοναδικού εθνικιστικού συνδυασμού που κατήλθε στην Αθήνα υπό την επωνυμία "ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΥΓΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΘΗΝΑ" και τις δραστικές λύσεις που προτείνει για την Επανελλήνιση και εξυγίανση της Πόλεως των Αθηνών, με παράλληλη επιστροφή στις πατρώες παραδόσεις.

>>>- ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ, Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΝΟΣ ΗΜΙΘΕΟΥ: Μία ιστορική προσέγγιση των συνεπειών του θανάτου του στρατηλάτη Αλεξάνδρου και μία παράλληλη αποτίμηση του έργου του.

- ΗΡΩΟΛΑΤΡΕΙΑ ΚΑΙ ΘΕΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ: Ανάλυση του ιδεολογικού πλαισίου υπό το οποίο διαμορφώθηκε και εξελίχθηκε ως πραγματικότητα η Ηρωολατρεία, και η συνακόλουθη αποθέωση θνητών και ηρώων κατά την ιστορική αρχαιότητα.

>>>- ΕΞΩΘΕΣΜΙΚΑ ΚΕΝΤΡΑ ΩΘΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΙΣ ΔΑΓΚΑΝΕΣ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ: Μία γεωστρατηγική και πολιτική συνάμα ανάλυση για τα νέα δεδομένα που αναδύονται στον χώρο της Ανατολικής Μεσογείου αλλά όχι μόνο και την δόλια προσπάθεια κάποιων κέντρων να ωθήσουν την Ελλάδα στην ισραηλινή μέγγενη, υπό το δέλεαρ της... συνεργασίας και της... βοήθειας προς την χρεωκοπημένη, κατ΄ ουσίαν, χώρα μας...

- Ο ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ: Η ζωή και η δράση της αγωνιστικής φυσιογνωμίας του πρωτομάρτυρα του Μακεδονικού Αγώνα, η δράση του Μακεδονικού Κομιτάτου και η άνθιση της φλόγας της απελευθερωτικής εθνεγερσίας των μακεδονομάχων στην ιερή γή του Φιλίππου...

>>>- Η ΙΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ: Η αφορμή για την περσική εκστρατεία στην Ελλάδα, υπήρξε η βοήθεια που προσέφεραν ελληνικές πόλεις στους εξεγερμένους ΄Ιωνες, που αποτελούσαν φόρου υποτελείς της μηδικής αυτοκρατορίας. Το χρονικό της εξεγέρσεως των ιωνικών πόλεων και η ανάλυση των συνθηκών υπό τις οποίες απεφασίσθη ο περσικός επεκτατισμός που παράλληλα είχε τον χαρακτήρα της τιμωρίας...

>>>- Η ΑΓΙΟΤΡΙΑΔΙΚΗ ΥΠΟΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΟΠΟΙΗΜΕΝΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΩΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ: Ο θεολογικός ισχυρισμός περί της Αγίας Τριάδος, δεν είναι ούτε χριστιανικός, ούτε πρόσφατος. Ανάγεται στο απώτατο παρελθόν, έλκοντας την καταγωγή του από πανάρχαιες μυστηριακές δοξασίες των προγόνων μας. Μία ιστορική αναδρομή που επεξηγεί την προέλευση του "δόγματος" αυτού, φθάνοντας στις ορφικές, πυθαγόρειες και νεοπλατωνικές διδαχές που με τη σειρά τους, κληροδοτήθηκαν, ή κατ΄ άλλους υφαρπάχθηκαν μεταγενέστερα από τον χριστιανισμό...

>>>- Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΑΓΓΛΟΚΡΑΤΙΑΣ-ΞΕΝΟΚΡΑΤΙΑΣ ΣΤΗΝ ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΤΩΝ ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΩΝ ΤΟ 1944: Η ένοπλη σύγκρουση μεταξύ των εθνικών δυνάμεων και του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, το 1944, υπήρξε το προοίμιο του εμφυλίου πολέμου και την απαρχή της καταρρεύσεως της Ελλάδας, σύμφωνα με τις επιδιώξεις της ξενοκρατίας, η οποία κινούσε μεθοδικά τα νήματα του εμφυλίου σπαραγμού, εκ του παρασκηνίου...

Διαβάστε επίσης Σχόλια στην Επικαιρότητα υπό το πρίσμα των Ελληνικών Ιδεών και άλλα ενδιαφέροντα θέματα.

Κυκλοφόρησε το τρίτο τεύχος της LITTERATERRA -

2010-11-28T01:43:00.000-08:00

«Η Litteraterra είναι ένα περιοδικό βιβλίων και ιδεών. Ξεδιπλώνεται ως αλληγορικό παραμύθι για μια φανταστική χώρα, όπου τα πράγματα ήταν γράμματα κι οι άνθρωποι αλλάζοντας θέση που είχανε τα γράμματα στο χώρο, γράφοντας κείμενα, αλλάζανε τον Κόσμο. Θέτει ως στόχο να αναδειχθούν τα βιβλία ως μέσον ερμηνείας του σύγχρονου κόσμου, πέραν από τα ιδεολογικά στεγανά που μας κληροδότησε ο προηγούμενος αιώνας.

Στο προηγούμενο τεύχος, είχαμε αφήσει τους κατοίκους του φανταστικού νησιού σε δημιουργικό πυρετό: λιώνοντας γράμματα για να φτιάξουνε τετράγωνα τούβλα με τα οποία θα μπορούσαν πια, απελευθερωμένοι από την τυραννία της μεταφυσικής της δημιουργίας, να φτιάξουν έναν κόσμο πιο ασφαλή, πιο λογικό, λιγότερο περίπλοκο...

Εδώ, το παραμύθι συνεχίζεται: οι κάτοικοι αποφάσισαν να χτίσουν έναν Πύργο που θα ’φτανε ώς τον Ουρανό και θα ’τανε ο Φάρος τους, μνημείο της κατάκτησης της ύλης απ’ αυτούς. Πάνω σ’ αυτόν τον πυρετό δημιουργίας τους βρήκε ο Κατακλυσμός. Και σκόρπισαν τα γράμματα στη Γη, και χάθηκαν οι κάτοικοι, χάθηκε κι η γλώσσα τους η πρωταρχική, και μείναν λίγα για να θυμόμαστε ώστε να μπορέσουμε να ερμηνεύσουμε τη σύγχρονή μας γλωσσική Βαβέλ...»

Σε αυτό το τεύχος, ανάμεσα σε εξαιρετικά κείμενα αρθρογράφων όπως ο Χάρης Βλαβιανός, η Ολυμπία Καράγιωργα, ο Στάθης Κομνηνός, ο Γιώργος Βαϊλάκης, ο Δημήτρης Καρύδας, ο Γιώργος Αλισάνογλου, ο Βαγγέλης Χατζηβασιλείου και ο Χρήστος Χρυσόπουλος, φιλοξενείται και το άρθρο του προέδρου της Φοιτητικής Λέσχης Φανταστικής Λογοτεχνίας Σταμάτη Μαμούτου, το οποίο φέρει τον τίτλο «Η γλώσσα του Έθνους. Γιόχαν Γκόντφριντ Χέρντερ: Από τη θεωρία της γλώσσας στη θεωρία του εθνικισμού» και συνοψίζει τις θέσεις του σημαντικού αυτού ρομαντικού φιλοσόφου σε ένα πολύ περιεκτικό κείμενο.

Πολιτικώς ορθόν ή πολιτικώς σίκ;

2010-11-10T15:33:00.000-08:00

Η ιδέα της πολιτικής ορθότητος δεν βασίζεται σε κάποια ειλικρινή ηθικά συναισθήματα ή ακόμα στον φόβο της σωματικής καταστολής: βασίζεται στην διανοητική υπεροψία και στην κοινωνική δειλία. Συγκεκριμένα, πρόκειται για το τί είναι πολιτικά σίκ. Οι δημοσιογράφοι και οι «διανοούμενοι» του συστήματος σχηματίζουν μία «μαλακή» και αστική εκδοχή του σταλινικού μηχανισμού της κυριαρχίας: η διακινδύνευση δεν καταλήγει πλέον σε γκουλάγκ, αλλά στο να μην σε προσκαλούν σε δημοφιλή εστιατόρια, το να είσαι αποκλεισμένος από μέρη που μετράνε και από τα μέσα ενημερώσεως, το να χάνεις την ελκυστικότητά σου στα μάτια μιάς όμορφης κοπέλας κ.λ.π. [...] Το να είσαι πολιτικά ορθός δεν είναι ζήτημα ιδεολογίας, αλλά κοινωνικής αποδοχής.

Guillaume Faye, "Αρχαιοφουτουρισμός"

2010-10-16T00:20:00.000-07:00

Κάθε πολιτικό κόμμα που έχει ως σκοπό του όχι απλώς την προώθηση της καριέρας των μελών του, αλλά την σωτηρία της πατρίδος του, πρέπει να παύσει να σκέπτεται με όρους αναμορφωτικούς και να εναγκαλισθεί μία επαναστατική προοπτική. Αυτό μπορεί να περιγραφεί ως κατάσταση πολέμου. Η «κλασική» μορφή αντιπολιτεύσεως είναι αυτή, όπου τα κόμματα αντιμετωπίζουν την εξουσία που επιθυμούν να κατακτήσουν ως αυτήν που διατηρούν οι αντίπαλοι και οι πολιτικοί συνάδελφοί τους. Η επαναστατική αντιπολίτευση, αντιθέτως, αντιμετωπίζει αυτούς που έχουν την εξουσία ως εχθρούς της.

Guillaume Faye, "Αρχαιοφουτουρισμός"

εκδόσεις ΘΟΥΛΗ

2010-09-18T14:28:00.000-07:00

Όλα τα τεύχη του περιοδικού μας διατίθενται από το βιβλιοπωλείο των εκδόσεων ΘΟΥΛΗ, καθώς και από το ηλεκτρονικό κατάστημά τους στον τομέα "περιοδικά"

http://www.thulebooks.gr/

και πάλι Βοριάς...

2010-09-02T03:27:00.000-07:00

Από το εργαστήρι του Βοριά, http://vorias.blogspot.com/

ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ "ΜΗΔΕΙΑ" - ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ - ΑΠΟΔΟΣΗ: ΘΟΔΩΡΗΣ ΒΟΡΙΑΣ

Ἀνακτῆστε ἐλεύθερα τὸ νέο ψηφιακὸ βιβλίο μὲ 21 ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ ἔργο τοῦ Εὐριπίδη "Μήδεια" ἀπὸ ΕΔΩ ἣ κάνοντας κλὶκ πάνω στὸ ἐξώφυλλο.

Εὐριπίδης "Μήδεια"

ISBN: 978 - 960 - 93 - 2132 - 7

Ἐπιλογὴ - ἀπόδοση: Θοδωρὴς Βοριᾶς

Δ/νση ἀλληλογραφίας τοῦ συγγραφέα γιὰ σχόλιά σας: thodorisvorias@gmail.com

₪ ₪

Ἄλλα ψηφιακὰ βιβλία τοῦ Θοδωρῆ Βοριᾶ:

"Ἀνδρομάχη" τοῦ Εὐριπίδη - Ἀποσπάσματα

2010-09-02T03:22:00.000-07:00

Αναδημοσιεύουμε από το πολύ ενδιαφέρον ιστολόγιο των εκδόσεων "ΘΟΥΛΗ" δύο κείμενα για πρόσωπα και γεγονότα από την ιστορία του γαλλικού εθνικισμού, ο οποίος δυστυχώς στην συνείδηση πολλών περιορίζεται στο Εθνικό Μέτωπο και τον Λεπέν.

ΕΛΛΗΝΑΣ ΤΗΣ ACTION FRANCAISE, ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΤΗΣ 6-2-1934 ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ

Στις 6.2.1934 πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι μια πολύ μεγάλη αντικοινοβουλευτική συγκέντρωση, η οποία εξελίχθηκε σε λαϊκή εξέγερση, από εθνικιστικές οργανώσεις. Η Γαλλία, ήδη, βρισκόταν σε κρίση, οικονομική, πολιτική, πολιτιστική, ηθική: ανεργία, εξαθλίωση, διαφθορά και τα οικονομικά σκάνδαλα να διαδέχονται το ένα το άλλο, με τελευταίο το σκάνδαλο Σταβίνσκυ (εβραίος απατεώνας, ο οποίος είχε εκδώσει πλαστά ομόλογα, θεωρήθηκε ότι συνετέλεσε σε μεγάλο βαθμό στην δημιουργία της κρίσης , είχε σχέση με πολιτικά πρόσωπα και βρέθηκε νεκρός ). Οι εθνικιστές αντιδρούσαν σε όλα αυτά, με συνεχείς δυναμικές συγκεντρώσεις, διατρανώνοντας την πεποίθησή τους ότι το κοινοβουλευτικό σύστημα ήταν ανίκανο να σώσει την χώρα, αλλά και η αιτία της κακοδαιμονίας των Γάλλων.

Στις 6.2.1934 εθνικιστικές οργανώσεις προσυγκεντρώθηκαν σε διάφορα σημεία στο Παρίσι και κατευθύνθηκαν και τελικά συναντήθηκαν έξω από την Γαλλική Βουλή, κατά μία εκδοχή για να την καταλάβουν. Φώναζαν « Κάτω οι κλέφτες» και « Κάτω η Βουλή», ήταν δυναμικοί, παθιασμένοι , μαχητικοί. Δεν άργησαν να συμπλακούν με την αστυνομία. Στην πρώτη γραμμή η Action Francaise του Charles Maurras. Στην πρώτη γραμμή ένας Έλληνας, μαχητής της Action Francaise. Είκοσι δύο νεκροί από την πλευρά των εξεγερμένων. Τέσσερις της Action Francaise, ένας από αυτούς ο Έλληνας. Ο Cambo Costa, όπως αναφέρονται τα στοιχεία του σε εφημερίδες της εποχής (στις οποίες, επίσης, αναφέρεται και το ότι ήταν Έλληνας) ήταν 42 ετών , άνεργος μουσικός και τιμάται κάθε χρόνο μαζί με τους άλλους νεκρούς, από τους Γάλλους εθνικιστές. Πέθανε μαχόμενος για τις ιδέες του.

Τα στοιχεία των νεκρών της 6ης Φεβρουαρίου 1934 είναι τα ακόλουθα:

AUFSCHNEIDER Alphonse

CAMBO COSTA

CHEYNIER LE JOUHAN DE NOBLENS Gratien

COUDREAU Raymond

ETHEVENEAUX Louis

FABRE Jean-Eloi

GARNIEL Lucien

Mlle GOURLAND Corentine

JAVEY André

LABOUCHEIX Marius

LALANDE Raymond

LAMMERT Henri

LECOMTE Jules

LIEVIN Charles

MEZZIANE Galli

MOPIN Jean

MUNNIER Albert

PEUZIAT René-Alain

ROSSIGNOL Raymond

ROUBAUDI Georges

SOUGARY Alfred

VAURY Henri

Η εξέγερση της 6.2.1934 για τους Γάλλους εθνικιστές είναι θρυλική και σημείο αναφοράς. Ο Ρομπέρ Μπραζιγιάκ κάθε χρόνο , στην επέτειο του θανάτου τους, άφηνε στον τόπο όπου σκοτώθηκαν ένα μπουκέττο βιολέττες. Μοίρα τραγική, όπως αναφέραμε στην προηγούμενη ανάρτησή μας , ήθελε και τον ίδιο να σκοτωθεί από τις σφαίρες της δημοκρατίας, ένδεκα χρόνια μετά, την ίδια ακριβώς ημέρα.

Το πρωτοσέλιδο της L' Action Francaise της επόμενης, από την εξέγερση, ημέρας με τίτλο "Μετά τους κλέφτες, οι δολοφόνοι"

To thulebooks τιμά τους νεκρούς της 6.2.1934, τιμά τον Έλληνα μαχητή της Action Francaise Cambo Costa και δεσμεύεται να κάνει ό, τι είναι δυνατόν για την προβολή και διάδοση του γεγονότος αυτού και να πραγματοποιήσει , την επέτειο της εξέγερσης, εκδήλωση, προκειμένου να τιμηθεί, έστω και μετά από τόσα χρόνια , για πρώτη φορά στην Ελλάδα, ο Έλληνας εθνικιστής.

ROBERT BRASILLACH

Ο Ρομπέρ Μπραζιγιάκ (31.3.1909- 6.2.1945) ήταν αγωνιστής του Εθνικισμού, ένας από τους μεγαλύτερους λογοτέχνες της Γαλλίας. Έγραψε ποιήματα, μυθιστορήματα, μελέτες, κριτικές, πολιτικά άρθρα. Έγραφε στοAction Francaise , επίσημο όργανο της ομώνυμης οργάνωσης, ηγέτης της οποίας ήταν ο Charles Maurras με τον οποίον, μάλιστα, μαζί φυλακίστηκαν, λόγω του περιεχομένου ενός άρθρου του Μπραζιγιάκ. Ήταν επίσης διευθυντής και συντάκτης της γαλλικής εφημερίδας «Je suis partout» («είμαι παντού»). Το 1939, μετά την κήρυξη του πολέμου από την Γερμανία, παρουσιάστηκε στο μέτωπο και πολέμησε, αιχμαλωτίστηκε και φυλακίστηκε ως τον Απρίλιο 1941, οπότε και επέστρεψε στην Γαλλία. Τότε, έχοντας συνειδητοποιήσει το λάθος της εμπλοκής της Ευρώπης σε εμφύλιο σπαραγμό και, συνεπώς, την ανάγκη συνεργασίας με την Γερμανία, στρατεύτηκε σε αυτόν τον αγώνα με σθένος. Υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής του καθεστώτος Βισύ. . . Μετά την αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων από την Γαλλία, η μητέρα του συλλαμβάνεται και φυλακίζεται εκβιαστικά και ο ίδιος κατηγορείται για προδοσία, όπως, άλλωστε, και άλλοι πατριώτες λογοτέχνες, όχι μόνο στην Γαλλία αλλά και αλλού. Η κατηγορία αφορούσε, κυρίως, στα γραπτά του και όχι τόσο σε πολιτική, πολύ περισσότερο σε πολεμική δράση. Παραδόθηκε τον Σεπτέμβριο 1944 και φυλακίστηκε στην φυλακή Fresnes, όπου και έγραψε τα «Ποιήματα από τη Φρεν» (Poemes de Fresnes)- ( που μεταφράστηκαν, το 1982, στα ελληνικά, από τον Γεώργιο Μεταξά, εκδ. Ελεύθερη Σκέψις, το πρώτο βιβλίο στην Ελλάδα για τον Μπραζιγιάκ και το μοναδικό έγκυρο μέχρι σήμερα), το βιβλίο «Γράμμα σε έναν στρατιώτη της κλάσης του ’60», «Σενιέ» (για τον Γάλλο ποιητή Αντρέ Σενιέ). Καταδικάστηκε σε θανατική ποινή, στην απαγγελία της οποίας αντέδρασε με την φράση «Τιμή μου». Εκτελέστηκε κατά τραγική σύμπτωση την 6.2.1945, ακριβώς 11 χρόνια μετά την θρυλική αντικοινοβουλευτική συγκέντρωση εθνικιστών έξω από την Γαλλική Βουλή, με συνθήματα όπως «Κάτω η Βουλή», στην οποία δολοφονήθηκαν από την αστυνομία 22 εθνικιστές.

Μάλιστα, το τελευταίο ποίημά του, μία ημέρα πριν από την εκτέλεσή του αναφέρεται στους νεκρούς της 6.2.1934.

Την αυγή της 6.2.1945 ένα φωτισμένο πνεύμα, ένας μαχητής της Ευρωπαϊκής Ιδέας, δεμένος σε έναν πάσσαλο κοιτάζει προς τον ήλιο και προλαβαίνει να φωνάξει « Ζήτω η Γαλλία», προτού οι σφαίρες της δημοκρατίας τον δολοφονήσουν. Είχε πει: « Λένε πως τον θάνατο, όπως και τον ήλιο δεν μπορεί κανείς να τους αντικρύσει κατάματα. Εν τούτοις προσπάθησα».

Το παρακάτω άρθρο αναφέρεται στην ποίηση του εθνικισμού. Το ότι σε κάποιο σημείο ο Μπραζιγιάκ μιλά για την ανάγκη απαλλαγής των Γάλλων από το «ελληνολατινικό σύμπλεγμα» δεν πρέπει να παρερμηνευθεί. Ο Μπραζιγιάκ ήταν λάτρης της Ελλάδας, λάτρης του Ελληνικού πνεύματος, ένα μάλιστα από τα έργα του ήταν το « Ανθολογία της Ελληνικής Ποιήσεως». Απλά ο Μπραζιγιάκ τόνιζε την ανάγκη κάθε λαού, συνεπώς και του γαλλικού, να αντλήσει έμπνευση πρώτα από όλα από την δική του παράδοση. Το άρθρο έχει μεταφραστεί από τον Βασίλειο Φράγκο.

ΡΟΜΠΕΡ ΜΠΡΑΖΙΓΙΑΚ: «Η ΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ»

Μετάφραση Βασίλειος Φράγκος

Κείμενο που δημοσιεύθηκε στο εβδομαδιαίο πολιτικό, λογοτεχνικό και σατιρικό περιοδικό ''Notre Combat'' (Ο Αγώνας μας), ειδικό τεύχος '42, Απρίλιος 1942.

Κανένα μεγάλο πολιτικό κίνημα δεν μπορεί να προσπεράσει τη δοκιμασία της ποίησης. Δεν υπάρχει μεγάλο πολιτικό κίνημα που να μην είναι εν μέρει και ποιητικό κίνημα.

Εννοείται ότι αυτοί οι δυο ισχυρισμοί δεν σημαίνουν ότι κάθε λογοτεχνική σχολή γεννιέται και με ένα νέο καθεστώς, αλλά ότι ένα ζωντανό καθεστώς συμπεριλαμβάνει αναγκαστικά και τη δική του στάση ζωής, και ότι στις συλλογικές του τελετές και στην συλλογική του τέχνη, μπορεί να δει κανείς να ξεπροβάλλει μια αισθητική εντύπωση σε συμφωνία με την πολιτική του ιδεολογία. Αυτό ίσχυε για την αρχιτεκτονική του Λουδοβίκου του 14ου και για τον σοβιετικό κινηματογράφο. Αυτό ισχύει σήμερα και για την εθνικοσοσιαλιστική τέχνη.

Η γαλλική Τρίτη Δημοκρατία ήταν ένα νεκρό καθεστώς, διότι ήταν ένα αντιαισθητικό καθεστώς, το οποίο δεν δημιούργησε τίποτα, του οποίου οι διευθύνοντες ζούσαν σε κτήρια ''κατά τον παλιό ρυθμό'' και μέγαρα απομιμήσεις και επειδή τίποτα στις τελετές του δεν είχε το παραμικρό στυλ.

Δεν υπάρχει επ’ ουδενί πραγματικός εθνικισμός που να μην ανυψώνει πάνω κι απ’ την ίδια τη θεωρία και τη δράση, ένα είδος μυστηριακής αύρας, στην οποία να καθρεφτίζονται όλες οι δυνάμεις της φυλής. Στον ιταλικό φασισμό και ποιος δεν μπορεί να δει πόσο μεγάλη θέση κατέχει το Impero και τα αναθηματικά σχήματα που αναδύονται από το ρωμαϊκό παρελθόν ; Και στον γερμανικό εθνικοσοσιαλισμό, στις τεράστιες ανοιξιάτικες και φθινοπωρινές τελετές του, δεν ξαναβρίσκουμε πρώτα απ’ όλα το παλαιό γερμανικό άσμα του λιωσίματος του μετάλλου, της φωτιάς και του δάσους; Παντού, όπου τα έθνη θέλησαν να εγερθούν απ’ το λήθαργό τους, στράφηκαν προς το πιο μακρινό παρελθόν και το ανέστησαν, όχι με μουσειακό τρόπο, αλλά με τον τρόπο μιας παντοτινά ζωντανής θρησκείας. Ιδίως ο γερμανικός εθνικοσοσιαλισμός, χωρίς αμφιβολία, κατάφερε με το ''ποιητικό'' του έργο να κάνει το σύνολο των πιο απίθανων θεαμάτων της εποχής μας. Η προπολεμική Νυρεμβέργη με τους εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους την νύχτα υπό το φως τον προβολέων, τα πλήθη που ξεχύνονταν σαν φαιοκόκκινα ποτάμια, οι θεοί του σταδίου, οι στρατιώτες, συνθέτουν στις αναμνήσεις μας την πιο εκθαμβωτική ταινία που θα μπορούσε να υπάρξει. Και αυτό ήταν όμορφο, όχι μόνο από την τέχνη που ξεδιπλωνόταν εκεί, αλλά επειδή αυτή η τέχνη σήμαινε κάτι. Συνεχώς φαίνονταν να ενσαρκώνονται οι δυνάμεις του αίματος και της γης και το ωραίο δεν ήταν ποτέ αντικείμενο λογιότητας. Έτσι ,μέσα στα όρια της παλιάς μεσαιωνικής πόλης, το παρόν τείνοντας το χέρι στο μέλλον, έτεινε κι άλλο ένα χέρι και προς το παρελθόν, και ολόκληρη η Γερμανία έμοιαζε να είναι παρούσα.

Εμείς που δεν θέλουμε επ’ ουδενί να αντιγράψουμε, εμείς που δεν θέλουμε επ’ ουδενί να μιμηθούμε, αλλά που ξέρουμε να αναγνωρίζουμε σε κάθε ιδιαίτερη εμπειρία το καθολικό δίδαγμα που περιλαμβάνεται σε αυτήν, τι συμπεράσματα οφείλουμε να βγάλουμε; Κι εμείς, εάν είχαμε ένα Κράτος, θα μπορούσαμε να έχουμε τη δική μας εθνική και σοσιαλιστική ποίηση. Όχι αναβιώνοντας χαριτωμένους και ξεπερασμένους θρύλους για τους λάτρεις του φολκλόρ, όχι καταγράφοντας τραγούδια της επαρχίας, αλλά παίρνοντας ως παράδειγμα τους αναστημένους λαούς, ώστε να περάσουμε την ιστορία στο παρόν. Μα είναι εφικτό κάτι τέτοιο; Δεν ξέρω, διότι εδώ πρόκειται για ένα πολύ μεγάλο εγχείρημα. Πρέπει το σχολείο, πρέπει η εκπαίδευση να προετοιμάσουν την κατανόηση της ουσίας των γαλλικών τελετών που θα θέλαμε. Ίσως θα έπρεπε να απαλλαγούμε και από το ελληνο-λατινικό σύμπλεγμα που κάνει ένα Γάλλο ποιητή να θεωρεί τους αργοναύτες πιο φυσικούς από τις σταυροφορίες, και τη Ζαν Ντ'Αρκ, τον Ντυ Γκελέν ή την Σαρλόττ Κορνταί λιγότερο προσιτούς από την Φαίδρα, τον Καίσαρα και την Αντιγόνη. Πρέπει να επιστρέψουμε στις πραγματικές πηγές της φυλής μας και αυτό είναι μια τεράστια δουλειά.

Όμως, είναι βέβαιο ότι η εθνικοσοσιαλιστική εμπειρία θα έχει στην εποχή μας την ιδιαίτερη τιμή να κάνει τις μάζες να αντιληφθούν την αίσθηση του ωραίου, την οποία έμοιαζαν να έχουν χάσει. Οι μίζεροι σοσιαλιστές, στον 19ο αιώνα, ονειρεύονταν ''μαζικά θεάματα'' και καταντήσαμε να ανεβαίνουν από ηθοποιούς της Comédie-Française κάτι μουχλιασμένα έργα του Ρομαίν Ρολλάν, όταν δεν ήταν του Ζαν-Ρισάρ Μπλος. Όμως, τα πραγματικά μαζικά θεάματα ήταν στη Νυρεμβέργη, όπου καθένας συμμετείχε σε μια ενέργεια συλλογικής ομορφιάς τόσο δυνατής, όσο δυνατή μπορούσε να είναι μια θρησκευτική τελετή στο μεσαίωνα ή την αρχαία Ελλάδα. Ό,τι είχε εξαφανιστεί από την γηραιά Ευρώπη, από την Αναγέννηση και έπειτα, ανασταινόταν με μια δύναμη που πολύ δύσκολα θα μπορούσαμε να συνειδητοποιήσουμε. Αυτό ήταν αναμφίβολα ένα μέσο που εξυπηρέτησε με τον καλύτερο τρόπο την εθνική υπόθεση. Δεν είναι και ένα δίδαγμα για το μέλλον;

2010-08-28T00:23:00.000-07:00

Και κάτι διαφορετικό στο ιστολόγιό μας! Κυκλοφόρησε το 7o τεύχος του μουσικοϊδεολογικού περιοδικού "ΟΜΕRΤΑ", στο οποίο μπορείτε να διαβάσετε μεταξύ άλλων:

Συνεντεύξεις από: BATTAGLIONE (ARG) - KOLOVRAT (RUS) - I DON’T LIKE YOU (D) - ENDLESS PRIDE (SW) - NUREMBERG (ARG) - DEATHS HEAD (AUST) - WOMEN FOR ARYAN UNITY (ARG) - OVNI R.A.C CLUB (SP).

Επίσης: Clockwork News…Skinhead Times - Yakuza: Τιμή με κάθε κόστος - Καταστροφικοί και Αυτοκαταστροφικοί - Ian Stuart: O μοναδικός αληθινός Punk; - Κυκλοφορίες zine, νέα cd, δισκοκριτικές - Οι Brutal Attack ζωντανά στο ελληνικό Skinhouse.

Περιλαμβάνονται σε 44 σελίδες προπαγάνδας για την Λευκή Μουσική Αντίσταση. Διατίθεται και μέσω e-mail: omertawhitescrew@gmail.com.

2010-08-08T02:48:00.000-07:00

Το καινούργιο τεύχος του περιοδικού "Απολλώνειο Φώς" περιέχει ενδιαφέροντα άρθρα για την λατρεία του Απόλλωνος, την φιλοσοφία του Heidegger, για την διεθνή επικαιρότητα και για τις πολιτικές - και όχι μόνον - εξελίξεις στον λεγόμενο "εθνικό χώρο". Το τεύχος διακινείται μόνον δια αντικαταβολής και όσοι επιθυμούν να το παραγγείλουν, μπορούν να καλέσουν στον αριθμό κινητού τηλεφώνου 6939-39.87.82. ή να αποστείλουν μήνυμα στην διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου apolloneion@in.gr

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

2010-07-31T04:30:00.000-07:00

εκδόσεις ΘΟΥΛΗ

2010-07-15T11:41:00.000-07:00

Στο καινούργιο βιβλιοπωλείο ΘΟΥΛΗ μπορείτε να βρείτε σε ποικιλία σοβαρούς και ενδιαφέροντες τίτλους σε φιλοσοφία, αρχαία ελληνική γραμματεία, πολιτική και λογοτεχνία. Στην ιστοσελίδα τους λειτουργεί ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο, απ' όπου μπορείτε να παραγγείλετε βιβλία. Στηρίξτε την αξιόλογη αυτή προσπάθεια!

http://www.thulebooks.gr/

Περικλέους 13 Σύνταγμα

Για πληροφορίες:

9:00 πμ με 17:00 στο 210 32 500 91

ή στο 6976 799 344

ή με fax όλο το 24ωρο στο 210 32 500 91

Επικοινωνήστε απευθείας με e-mail στην διεύθυνση:

thulebooks@gmail.com

2010-07-13T09:51:00.000-07:00

Λίγες είναι οι περιπτώσεις περιοδικών στην χώρα μας που μπορούν να συνδυάσουν επιτυχώς αισθητική, λογοτεχνία, ιδεολογικά ρεύματα και τέχνη, ειδικά όταν κινούνται θεματολογικά στον χώρο της φαντασίας. Το περιοδικό "Φανταστική Λογοτεχνία", τα δύο τελευταία τεύχη του οποίου αναγνώσαμε με περισσή χαρά και ικανοποίηση, επιβεβαιώνει με το παραπάνω το κανόνα αυτόν, αποτελώντας φωτεινή εξαίρεση.

Καλός διασχηματισμός, εξαιρετικό στήσιμο, πλούσια εικονογράφηση, σωστή χρήση χρωμάτων και ποικιλία ποιοτικών άρθρων αποτελούν τις πρώτες θετικές εντυπώσεις που αποκομίζει ο αναγνώστης με την πρώτη διερευνητική ανάγνωση. Η θεματολογία του περιοδικού δεν περιορίζεται στην λογοτεχνία του φανταστικού, αλλά επεκτείνεται και σε ιστορικά θέματα, σε κινηματογράφο και σε comics.

Το σπουδαιότερο, ωστόσο, χαρακτηριστικό του περιοδικού, που το διακρίνει από τα υπόλοιπα του είδους του στην Ελλάδα, είναι το πρωταρχικό ρομαντικό αισθητικό του υπόβαθρο, η εμφανέστατη πνευματική του συγγένεια με την προραφαηλητική αδελφότητα και η εν γένει σύνδεσή του με τάσεις και με ομάδες του ρομαντισμού, με τα άμεσα συνεπακόλουθα και σε ιδεολογικό επίπεδο.

Το περιοδικό εκδίδεται και διανέμεται από την Φοιτητική Λέσχη της Φανταστικής Λογοτεχνίας (Φ.ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.), το ιστολόγιο της οποίας μπορείτε να επισκεφθείτε στν διεύθυνση http://flefalo.blogspot.com/.

2010-06-13T03:07:00.000-07:00

"Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΑΦΥΠΝΙΣΕΩΣ " και το "ΕΝΝΟΙΟΛΟΓΙΚΟ ΛΕΞΙΚΟ ΒΟΥΔΙΣΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΝΑΤΟΛΙΚΩΝ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΩΝ ΟΡΩΝ" αποτελούν μία ξεχωριστική πνευματική προσφορά του κου. Μαλεβίτη Κωνσαντίνου. Η μετάφραση του έργου του Ιουλίου Έβολα είναι πλήρης και προσεγμένη, το δε λεξικό αποτελεί όχι μόνον απαραίτητο συμπλήρωμα για την ανάγνωση του "Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΑΦΥΠΝΙΣΕΩΣ ", αλλά και χρήσιμο γνωστικό εργαλείο για τον αναγνώστη που κάνει τα πρώτα του βήματα στην μελέτη των ανατολικών παραδόσεων, η δε έκδοση είναι απλή και καλαίσθητη. Το πλέον σημαντικό στην αξιόλογη προσπάθεια του μεταφραστού είναι οτι τα βιβλία του αποτελούν ιδιωτική εκδοτική προσπάθεια, την οποίαν πρέπει να υποστηρίξουμε όλοι.

ΣΗΜΕΙΑ ΔΙΑΘΕΣΕΩΣ ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Βιβλιοπωλείο "ΨΑΡΑΣ"

Βιβλιοπωλείο "ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ"

ΣΗΜΕΙΑ ΔΙΑΘΕΣΕΩΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ

Πύρινος Κόσμος

Αιώνιος Ηνίοχος

Ελεύθερη Σκέψη

Λόγχη

Χριστάκης

Σίμος

Τζανακάκης

Βιβλιοπωλείο της ΕΣΤΙΑΣ

ΙΑΝΟΣ

ΠΟΛΙΤΕΙΑ – Λιβέριος

ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ

ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗΣ

ΚΕΔΡΟΣ

Έσοπτρον Καϊλας (Κυψέλη)

Αιγηίς (Πειραιάς)

Η Αλληλεγγύη των Φίλων - Γιαννάκενας

2010-05-19T09:26:00.000-07:00

επιτέλους, ιστοσελίδα στην ελληνική γλώσσα για τον Ιούλιο Έβολα

http://www.juliusevola.gr/

2010-05-08T08:46:00.000-07:00

CANTO IV

Io veni in luogo d’ ogni luce muto

Βρώμα από βρεγμένο κάρβουνο, οι πολιτικάντηδες

….ε και …..ν, με τους καρπούς των χεριών τους δεμένους

στα σφυρά,

Να στέκονται γυμνόκωλοι,

μούρες πασαλειμμένες στα πισινά τους,

Διάπλατο μάτι σε πλακωτά κωλομέρια,

Να κρέμονται τρίχες αντί για γένια,

Να μιλάνε στις συγκεντρώσεις με τις κωλοτρυπίδες τους,

Ν’ απευθύνονται στα πλήθη του βορβόρου,

σαλαμάνδρες, νεροσάλιαγκες, νεροσκούληκα,

Κι ανάμεσά τους ο …..ρ,

μια πεντακάθαρη πετσέτα φαγητού

Χωμένη κάτω από το πέος του,

και ο …….μ

Που σιχαινόταν την δημοτική γλώσσα,

Κολλαριστοί, αλλά βρώμικη γιακάδες

που του περιορίζουν τα πόδια,

Και το σπυριασμένο δέρμα όλο τρίχες

πιέζει τις άκριες του γιακά,

Κερδοσκόποι που πίνουν αίμα γλυκασμένο με σκατό,

Και πίσω τους ο ………φ και οι οικονομολόγοι

Με συρματόσχοινα να τους χτυπούν.

Και οι προδότες της γλώσσας,

Ο ……ν και η συμμορία του τύπου

Και εκείνοι πού ‘λεγαν ψέμματα επ’ αμοιβή,

οι διεστραμμένοι, οι διαστροφείς της γλώσσας,

οι διεστραμμένοι, που βάζουν την ασέλγεια του χρήματος

Πάνω από τις απολαύσεις των αισθήσεων,

στριγγλίζουν , σαν κακκαρίσματα τυπογραφείου,

πάταγος πειστηρίου,

φύσημα σκόνης και χαρτιών που πετούν,

ιδρώτας, βρώμα, και δυσωδία από σάπια πορτοκάλια,

κοπριά, τελικός βόθρος του σύμπαντος,

mysterium, θειάφι,

κι ο μικρόψυχος να έχει λυσσάξει,

να βουτάει διαμάντια στην λάσπη,

και να ουρλιάζει που τα βρίσκει πεντακάθρα.

Μανάδες σαδίστριες που σπρώχνουν τις κόρες τους να πλαγιάσουν με χούφταλα,

Γουρούνες που τρώνε τα νεογέννητά τους,

κι εδώ η επιγραφή ΕΙΚΩΝ ΓΗΣ

κι εδώ: ΑΛΛΑΓΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ

[…]

Ο βούρκος με τους πρόστυχους ψεύτες,

βόρβορος ηλιθιοτήτων,

μοχθηρές ηλιθιότητες, και ηλιθιότητες,

το χώμα ζωντανό πύο, γεμάτο από βρωμερά ζωύφια, ψόφια σκουλήκια,

φτωχονυκοκυραίοι,

τοκογλύφοι που πουλάνε μουνόψειρες, νταβατζήδες της εξουσίας,

pets-de-loup, καθισμένοι πάνω σε στοίβες πέτρινα βιβλία,

σκεπάζουν με φιλολογία τα κείμενα,

και τα κρύβουν κάτω από το σώμα τους,

ο αέρας χωρίς το καταφύγιο της σιωπής,

κοπάδι οι ψείρες που βγάζουν δόντια,

και πάνω απ’ όλα αυτά ο στόμφος των ρητόρων, το κωλορέψιμο των φαρισαίων.

Και Invidia,

η corruptio, βρώμα, φαρμακερό μανιτάρι,

ρευστά ζώα, λειωμένες οστεώσεις, αργή αποσύνθεση, βρωμερό κάψιμο,

γόπες από πούρα μασημένεςμ χωρίς αξιοπρέπεια, χωρίς τραγωδία,

ο ….m Episcopus, ανεμίζει ένα προφυλακτικό γεμάτο κατσαρίδες,

οι μονοπωλιστές, αυτοί που εμποδίζουν την γνώση,

αυτοί που εμποδίζουν την κατανομή.

EZRA POUND

Μετάφραση Ηλία Κυζηράκου

2010-04-27T03:10:00.000-07:00

ΦΟΡΟΙ

Βάλετε φόρους βάλετε εις την πτωχή μας ράχη

ποτίστε με το αίμα μας την άρρωστη πατρίδα

Σείς το κρασί και τον καπνό να πίνετε μονάχοι

κι εμείς να σας κοιτάζομε με μάτι σαν γαρίδα.

Βαριά φορολογήστε και το νερό που τρέχει...

βάλετε φόρους βάλετε, κι η ράχη μας αντέχει.

Ό,τι καλό κι αν έχομε απάνω μας ας μείνει,

στο πρόσωπά μας ας χυθή του μαρασμού το χρώμα

μ' εμάς το ισοζύγιο του Έθνους μας ας γίνει,

φορολογήστε και αυτή την σάρκα μας ακόμα.

Του κρέατός μας κόβετε καμμιά παχειά λωρίδα

και τρώγετέ την λαίμαργα μαζί με την πατρίδα.

Γεώργιος Σουρής, Ιανουάριος 1883

2010-04-03T03:33:00.001-07:00

Διανοητικά ανεπαρκείς, πολιτικά αμόρφωτοι και κοινωνικά αυτιστικοί αριστεριστές, αναρχικοί και αντιεξουσιαστές, εκεί που δήθεν φτύνετε, εκεί αναζητάτε και βρίσκετε προστασία και κάλυψη. Ξεφτίλες...

2010-03-21T14:56:00.003-07:00

Οι Πομάκοι αποτελούν ιδιαίτερη περίπτωση ελληνικού πληθυσμού, μιάς και εκτός από την από δεκαετίες κακή οικονομική κατάσταση αντιμετωπίζουν την πολιτκή και την πολιτιστική βία της τουρκικής προπαγάνδας, την στείρα προκατάληψη των χριστιανών ομοεθνών τους και την παντελή αδιαφορία της πολιτείας απέναντι στα προβλήματά τους. Κάθε προσπάθεια στήριξης των παραμελημένων Πομάκων είναι άξια υποστήριξης. Αναδημοσιεύουμε το κείμενο για το cd με τραγούδια στην πομακική και την ελληνική γλώσσα.

"Ο Δημήτρης Κεϋβανίδης είναι ένας ξεχωριστός άνθρωπος με έντονη μέσα του την αγάπη για τον συνάνθρωπο.Είναι ένας από τους ελάχιστους καλλιτέχνες που έχουν πραγματικά νιώσει τον παλμό της σύγχρονης Πομακικής κοινωνίας , και προσπαθεί με κάθε τρόπο να αναδείξει τα προβλήματα της ευαίσθητης αυτής περιοχής.Τον Φεβρουάριο του 2008 κυκλοφόρησε στην Ξάνθη το νέο ελληνοπομακικό CD με τίτλο «ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ – ITUYSEME».Τέσσερα τραγούδια ( στίχοι του Δημήτρη ) στα ελληνικά και πομακικά, με βάση τη μουσική ως τρόπο επικοινωνίας που απευθύνονται στους νέους.Ο κύριος λόγος που δημιουργήθηκε το cd δεν ήταν άλλος από την σημερινή κατάσταση των Πομάκων και η προσπάθεια για την διάσωση της γλώσσας και του πολιτισμού τους.Αυτή η κίνηση όπως λέει και ο ίδιος είναι «αφιερωμένη στην νεολαία των Πομάκων που γνώρισα δίπλα μου ως συμμαθητές και στα παιδιά που στολίσανε το δικό μου πεντάγραμμο».Σημαντικός σταθμός η παρουσίαση του cd στο φεστιβάλ «Βαλκανική Πλατεία» το φθινόπωρο του 2009 με σημαντική επιτυχία και ανταπόκριση από τον κόσμο , καθώς και η συμμετοχή του καλλιτέχνη στην συναυλία του Βασίλη Παπακωνσταντίνου στην Ξάνθη στα μέσα Σεπτεμβρίου του 2009.Το CD περιλαμβάνει τέσσερα τραγούδια από τα οποία τα δύο είναι ερωτικές μπαλάντες, το ένα είναι το «Ιτούσεμε» - «Υπάρχουμε» που αναφέρεται στα προβλήματα των Πομάκων και το τέταρτο είναι βασισμένο σε ένα ποίημα ονόματι «Ζαγραδέν» που σημαίνει «φυλακισμένος».Στα μελλοντικά σχέδια του καλλιτέχνη περιλαμβάνεται μια νέα μουσική προσπάθεια ονόματι «Φεγγαροφωτιά» με 9 τραγούδια αφιερωμένα στα παιδιά , και με στίχο που θα περνάει ένα μήνυμα ενάντια στην παιδική εκμετάλλευση.Σημαντικό είναι αναφερθεί ότι αγοράζοντας το cd του Δημήτρη βοηθάμε άμεσα και έμπρακτα οικογένειες Πομάκων που χρήζουν άμεσης βοήθειας και βάζουμε το δικό μας λιθαράκι στην προσπάθεια για την ανάδειξη του Ελληνικού Πομακικού πληθυσμού και πολιτισμού.Για να παραγγείλει κάποιος το cd δεν έχει παρά να καλέσει στο κινητό τηλέφωνο 6978/256984."

2010-03-21T14:53:00.000-07:00

Ευτυχώς που διώκονται, φυλακίζονται και καταδικάζονται πατριώτες και εθνικιστές για την πολιτική τους δράση και παύσαμε να είμαστε Καμπούλ. Ξέρετε, εκεί που εκρήγνυνται καθημερινά βόμβες...

2010-03-11T10:49:00.000-08:00

Η καινούργια ποιητική συλλογή του Θοδωρή Βοριά «Νυκτερινές επιπλοκές» κυκλοφορεί σε λιτή και καλαίσθητη έκδοση των εκδόσεων «Ερωδιός». Τα ποιήματα του Θοδωρή, πάντοτε καταφύγιο από την συνθλιπτική καθημερινότητα, φέρουν εδώ σκέψεις περιπλανήσεων, αναμνήσεις σκοτεινών δρόμων και γωνιών, αποτυπώματα νύκτας… Όπως δηλώνει ο ίδιος ο δημιουργός:
«Το βιβλίο «Νυχτερινές Επιπλοκές» με τα 43 ποιήματα κι ανιλίνες* (περιόδου 2006 – 2008) που τύπωσαν οι εκδόσεις Ερωδιός το έτος 2008, το έγραψα με σημάδια της νύχτας.
Η συγκομιδή των στίχων έγινε στους δρόμους της Θεσσαλονίκης - Μητροπόλεως, Τσιμισκή, Εγνατία- κι ιδιαίτερα σε μέρη που από το σκοτάδι γεννήθηκαν όνειρα –Βαρδάρη, Ποσειδώνιο, Πάρκο ΧΑΝΘ.Τα κομμάτια ζωής που κρυφοκοιτάζουν μέσα από τις σελίδες του βιβλίου είναι τμήματα από καινούργια φεγγάρια, πνοές έρωτα και πολέμου, απομεινάρια από συνθήματα και σκιές των τοίχων.
Με τιμή
Θοδωρής Βοριάς »

Η συλλογή περιλαμβάνει τα ποιήματα:

Ρωγμές στη νύχτα, Θίασος, Οι διψασμένοι, Σκόρπιες σκιές, Νιώθεις τους τοίχους, Κρυφτό, Πάνω μου κρύβω τα κλεμμένα, Πίσω απ’ το Ποσειδώνιο, Συναλλαγή, Δε φυλάγεσαι πια, Άλλοι τα λένε κύματα, Επιδημία, Επισκεπτήριο, Όπως με ήξερες, Θαμμένα κακότεχνα γράμματα, Δρόμοι που περπάτησες, Κόκκινος κύκλος , Μπαταρίες, Νυχτερινές επιπλοκές, Κι οι τοίχοι βουλιάζουν, Εν ώρα υπηρεσίας, Αναθήματα, Απόρρητα περιστατικά, Φεγγάρι θερινού κινηματογράφου, Δύο ώρες μες στο κρύο, Γύρω μυρίζει πεθαμένη θάλασσα, Τώρα που έμαθα
ΑΝΙΛΙΝΕΣ - Ήξερε απόψε, Δεν είναι τα ξωτικά, Φωτογραφία, Να ψηλαφίζεις τη σιωπή, Βγήκε στη βροχή, Άγγελοι φονιάδες, Σαν γεμίσει το φεγγάρι, Tη νύχτα οι στάχτες αλλάζουν, Αδέσποτοι κεραυνοί, Απόψε πώς ν' ανεβάσω τα μάτια, Οι άδειοι δρόμοι, Φωνές με έντονα χρώματα, Η νύχτα δεν παρηγοριέται, Στρατευμένος, Κατά τις 05.30, Αίμα στη νύχτα

(*) Όσο για τον όρο Ανιλίνη: είναι η χημική ουσία που χρησιμοποιούν κυρίως για την παρασκευή χρωμάτων (Λεξικό της κοινής νεοελληνικής).Είναι η πρώτη ύλη για την παρασκευή χρωμάτων (Μονοτονικό ερμηνευτικό λεξικό της δημοτικής γλώσσας).
Στην περίπτωσή μου δεν αποτελεί τίτλο ποιήματος ή συλλογής, τον γενικό αυτόν όρο τον χρησιμοποίησα σε δημοσιευμένα έργα μου στα περιοδικά και στο διαδίκτυο αλλά και στο βιβλίο «Νυχτερινές επιπλοκές». Ως «ανιλίνη» συνήθισα να χαρακτηρίζω κάθε μικρό ποίημα το οποίο μπορεί να θεωρηθεί και σαν πρώτη ύλη γραφής.

ΣΗΜΕΙΑ ΔΙΑΘΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

Το βιβλίο διατίθεται από τις εκδόσεις Ερωδιός τηλ. 2310 282782 στην οδό Ερμού 61 – Θεσσαλονίκη
Στη Θεσσαλονίκη διατίθεται στο βιβλιοπωλείο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΕΙΟ στην οδό Ερμού 61 (κέντρο πόλης) τηλ. 2310 282782
στο βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ στην οδό Αριστοτέλους 7 τηλ. 2310 277004
στο βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ Καλαμαριάς στην οδό Μεταμορφώσεως 24
στο βιβλιοπωλείο ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ στην οδό Λεωφ. Νίκης 3
στο βιβλιοπωλείο ΚΑΤΩΙ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ στην οδό Αριστοτέλους 6 (κέντρο πόλης) τηλ.2310 285552
στο βιβλιοπωλείο ΜΑΛΛΙΑΡΗΣ στην οδό Ερμού 53 (γωνία Αριστοτέλους)
στο βιβλιοπωλείο ΜΑΛΛΙΑΡΗΣ στην οδό Δ. Γούναρη 39 (περιοχή Καμάρα)
στο βιβλιοπωλείο ΟΥΡΑΝΙΑ στην οδό Σμύρνης 46 (περιοχή Νέας Κρήνης) τηλ. 2310 435751
στο βιβλιοπωλείο ΡΑΓΙΑΣ στην οδό Ερμού 44 (κέντρο πόλης) τηλ. 2310 229010
στο βιβλιοπωλείο ΟΙΩΝΟΣ στην οδό Αρχ. Μουσείου 33 (περιοχή Ευκλείδη) τηλ. 2310 886214
στο βιβλιοπωλείο ΣΩΚΡΑΤΗΣ στην οδό Λ.Στρατού 4 (περιοχή Ευζώνων) τηλ. 2310 835722
στο βιβλιοπωλείο ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ στην οδό Κουντουριώτου 37 (περιοχή Νέας Κρήνης) τηλ. 2310 – 441722

Στην Αθήνα διατίθεται στο βιβλιοπωλείο ΤΟ ΥΠΟΓΕΙΟ στην οδό Σόλωνος 140 τηλ. 210 3817373
στο βιβλιοπωλείο ΙΑΝΟΣ στην οδό Σταδίου 24στο βιβλιοπωλείο ΕΣΤΙΑ στην οδό Σόλωνος 60 τηλ. 210 3615 077
στο βιβλιοπωλείο ΟΔΟΣ ΠΑΝΟΣ στην οδό Διδότου 39 τηλ. 210 3616782

στο βιβλιοπωλείο ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΣΚΕΨΙΣ στην οδό Ιπποκράτους 112 τηλ. 210 3614736
Στην Πάτρα διατίθεται στο βιβλιοπωλείο ΠΟΛΥΕΔΡΟ Κανακάρη 147 τηλ: 2610277342
Παραγγελία μέσω διαδικτύου:
Από την ιστοσελίδα του βιβλιοπωλείου ΙΑΝΟΣ http://www.ianos.gr/index.asp?park=bk_item&key=0207897
Από την ιστοσελίδα του βιβλιοπωλείου ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ http://www.protoporia.gr/protoporia/product.asp?sku=307202&mscssid=XB88J8SFVLWW8M349B1AH98EKDF4C4V8
Από την ιστοσελίδα του βιβλιοπωλείου ΠΑΤΑΚΗ http://www.patakis.gr/viewshopproduct.aspx?id=426138
Από την ιστοσελίδα Allbooks http://www.allbooks.gr/book.php?TitlesID=133352
Από την ιστοσελίδα του βιβλιοπωλείου ΛΕΜΟΝΙ http://www.lemoni.gr/shop/details.asp?ProductID=133352
Από την ιστοσελίδα DIASPORA.GR http://www.diaspora.gr/book2.asp?ID=133352
Από την ιστοσελίδα του βιβλιοπωλείου ΔΙΟΝ http://www.psarasbooks.gr/eshop/book.php?TitlesID=133352
Από την ιστοσελίδα του βιβλιοπωλείου PERIZITITO http://www.perizitito.gr/product.php?productid=148861&page=1
Από την ιστοσελίδα του βιβλιοπωλείου PAPER BOOKLAND http://www.paper-bookland.gr/books.asp?action=author&authorID=63912
Από την ιστοσελίδα του βιβλιοπωλείου ΔΟΚΙΜΑΚΗ http://www.dokimakis.gr/index.php?mode=author&author_id=63912

Αν επιθυμείτε αποστολή με αντικαταβολή παρακαλείστε να στείλετε τα στοιχεία δ/νσης σας στο thodorisvorias@gmail.com για να σας αποσταλεί το βιβλίο.

Μπορείτε επίσης να επισκεφθείτε το ιστολόγιό του στην διεύθυνση http://vorias.blogspot.com//, όπου θα βρείτε ποιήματά του, συνεντεύξεις του, δημοσιεύματα, καθώς και την μετάφραση που πραγματοποίησε σε αποσπάσματα του έργου «Ανδρομάχη» του Ευριπίδου.

Λογαριασμός ενίσχυσης των 44 διωκόμενων εθνικιστών

2010-02-09T17:51:00.000-08:00

Λογαριασμός οικονομικής ενίσχυσης:

SWIFT CODE(BIC):ETHNGRAA

IBAN: GR4201104770000047779484337

ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ
477 / 794843 - 37

στο όνομα Β.Χ.

Ομάδα Σκέψεως "NEA ΚΕΝΤΡΟΔΕΞΙΑ"

2010-02-07T12:36:00.000-08:00

Πρόταση ελληνικής μεταναστευτικής πολιτικής

ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΩΤΟΥΛΑΣ, Ιστορικός, M.Phil., Ph.D., ΤΑΣΟΣ ΤΣΟΧΑΤΑΡΙΔΗΣ, πολιτικός μηχανικός, MSc ΠΡΟΤΑΣΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

1. Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

1.1 Η γερμανική νομοθεσία για την απόδοση ιθαγένειας

Η γερμανική νομοθεσία για την απόδοση της ιθαγένειας τροποποιήθηκε ν μέρει τον Ιούλιο του 1999 με την εισαγωγή του νέου Νόμου περί υπηκοότητας (Staatsangeröhigkeitsgesetz), ο οποίος αντικατέστησε τον αρκετά παλαιότερο ισχύοντα νόμο του 1913 (Reichs- und Staatsangeröhigkeitsgesetz). Ακολούθησε ο νέος νόμος για το μεταναστευτικό, ο οποίος ψηφίστηκε τον Ιούλιο του 2004 και τέθηκε σε ισχύ τον Ιανουάριο του 2005. Ο νόμος φέρει τον τίτλο «Νόμος για τον έλεγχο και τον περιορισμό της μετανάστευσης και για τη ρύθμιση της παραμονής και της ένταξης των πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των αλλοδαπών» (Gesetz zur Steuerung und Begrenzung der Zuwanderung und zur Regelung des Aufenthalts und der Integration von Unionsbürgern und Ausländern – Zuwanderungsgesetz). Η ίδια η ονομασία του νέου νόμου είναι ενδεικτική της φιλοδοξίας του γερμανικού κράτους να περιορίσει τη μετανάστευση, ενώ παράλληλα συμβάλλει στην αναγνώριση μίας προβληματικής κατάστασης, η οποία προκύπτει από τη συνύπαρξη διαφορετικών εθνοτικών ομάδων στο πλαίσιο ενός ενιαίου κράτους. Σύμφωνα με τις διατάξεις της γερμανικής νομοθεσίας πολίτης καθίσταται κάποιος εάν: 1. Έχει έναν γονέα Γερμανό πολίτη με τη γέννηση του (Abstammungsprinzip, κριτήριο προέλευσης. Πρόκειται για εφαρμογή της νομικής έννοιας του δικαίου του αίματος ήτοι της εθνοφυλετικής καταγωγής (jus sanguinis). Όσον αφορά στην διαδικασία της πολιτογράφησης, της ένταξης, δηλαδή, αλλοδαπών στην γερμανική κοινωνία, η γερμανική νομοθεσία προβλέπει πλέον ότι ένας μετανάστης αποκτά το δικαίωμα πολιτογράφησης (Einbürgerung) εάν έχει γεννηθεί στην επικράτεια του γερμανικού κράτους (Geburtsortprinzip, κριτήριο τόπου γέννησης. Πρόκειται για εφαρμογή της νομικής έννοιας του δικαίου του εδάφους (jus soli). Η πολιτογράφηση ενός αλλοδαπού μετανάστη πραγματοποιείται μόνον σε περίπτωση που ισχύουν όλες οι ακόλουθες προϋποθέσεις: α. Να είναι επί οκτώ (8) συνεχόμενα έτη μόνιμος και νόμιμος κάτοικος της Γερμανίας. β. Να έχει στην κατοχή του άδεια ή δικαίωμα διαμονής. γ. Να γνωρίζει την γερμανική γλώσσα σε ικανοποιητικό επίπεδο, ήτοι επάρκειας. δ. Να έχει λευκό ποινικό μητρώο. ε. Να αποδέχεται τις αρχές του γερμανικού Συντάγματος. στ. Να έχει την δυνατότητα οικονομικής συντήρησης τόσο του εαυτού του όσο και των μελών της οικογένειάς του, χωρίς να λαμβάνει κρατικό επίδομα. ζ. Να αποποιηθεί της προηγούμενης ιθαγένειάς του. Εξαιρούνται οι πολίτες κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι οποίοι μπορούν να διατηρήσουν την ιθαγένεια της χώρας προέλευσής τους. Τα τέκνα αλλοδαπών γονέων, τα οποία έχουν γεννηθεί στην Γερμανία, λαμβάνουν την γερμανική υπηκοότητα μόνον σε περίπτωση που έχουν γεννηθεί μετά την 1/1/2000 και ισχύουν οι ακόλουθες προϋποθέσεις: α. τουλάχιστον ο ένας εκ των δύο γονέων του τέκνου πρέπει να διέθετε οκτώ (8) έτη νόμιμης και μόνιμης διαβίωσης στην Γερμανία προτού το τέκνο γεννηθεί. β. τουλάχιστον ο ένας εκ των δύο γονέων του τέκνου πρέπει να διέθετε απεριόριστο δικαίωμα διαμονής (Aufenthaltsberechtigung) ή απεριόριστη άδεια διαμονής (unbefristete Aufenthaltserlaubnis) στην Γερμανία τουλάχιστον για τρία (3) έτη. Και πάλι η γερμανική ιθαγένεια δεν απονέμεται κατά τρόπο αυτόματο, αλλά κατόπιν σχετικής υποβολής αίτησης κατά το χρονικό διάστημα που μεσολαβεί ανάμεσα στη συμπλήρωση των δεκαοκτώ έως και τα είκοσι τρία έτη. Στην Γερμανία εξακολουθεί να ισχύει η απαγόρευση εισαγωγής εργατικού δυναμικού, η οποία καθιερώθηκε το 1973, όταν για πρώτη φορά διαπιστώθηκε η προβληματική κατάσταση, η οποία σταδιακά προέκυπτε στο εσωτερικό της γερμανικής κοινωνίας λόγω της εισόδου μεταναστευτικού πληθυσμού. Σε γενικές γραμμές, η γερμανική νομοθεσία εντάσσεται στο λεγόμενο εθνοτικό πρότυπο μεταναστευτικής πολιτικής, όπως οι νομοθεσίες και άλλων ευρωπαϊκών κρατών (Αυστρία, Ελβετία, Δανία, Ιταλία).

1.2. Η αυστριακή νομοθεσία για την απόδοση ιθαγένειας

Η αυστριακή νομοθεσία προβλέπει ότι η απόκτηση της αυστριακής ιθαγένειας είναι δυνατή μέσω των εξής τρόπων: 1.Εάν έχει έναν γονέα Αυστριακό πολίτη με τη γέννηση του. 2. Εάν διοριστεί ως καθηγητής σε πανεπιστημιακό ίδρυμα του αυστριακού κράτους. Στην περίπτωση αυτή ο/η σύζυγος και τα τέκνα του διδάσκοντος λαμβάνει με διαδικασία δήλωσης την αυστριακή υπηκοότητα. 3. Με ειδοποίηση, η οποία αφορά άτομα, τα οποία υπέστησαν διώξεις από το εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς, στο οποίο είχε υπαχθεί η Αυστρία την περίοδο 1938-45. Η πολιτογράφηση ενός αλλοδαπού μετανάστη δεν πραγματοποιείται κατά τρόπο αυτόματο, αντιθέτως πραγματοποιείται μόνον σε περίπτωση που ισχύουν όλες οι ακόλουθες προϋποθέσεις: α. Να είναι επί δέκα (10) συνεχόμενα έτη μόνιμος και νόμιμος κάτοικος της Γερμανίας. Η προϋπόθεση αυτή είναι δυνατόν να μειωθεί στο χρονικό διάστημα των έξι (6) ετών, εάν ο υποψήφιος προς πολιτογράφηση εμπίπτει σε μία ή περισσότερες από τις κάτωθι κατηγορίες: α1. Να έχει απωλέσει την προηγούμενη ιθαγένειά του. α2. Να διακρίνεται για εξέχοντα επιτεύγματα στον τομέα της επιστήμης ή του αθλητισμού. α3. Να είναι σε θέση να αποδείξει ότι έχει επιτύχει σε υψηλό βαθμό την προσωπική και επαγγελματική του ενσωμάτωση στην αυστριακή κοινωνία. α4. Εάν αιτείται πολιτικού ασύλου. α5. Εάν είναι πολίτης κράτους-μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. α6. Εάν έχει γεννηθεί στην επικράτεια του κράτους της Αυστρίας. β. Να μην έχει καταδικαστεί για ποινή ίση ή μεγαλύτερη των τριών (3) μηνών στην Αυστρία ή στο εξωτερικό. γ. Να μην εκκρεμεί δικαστική δίωξη σε βάρος του. δ. Να μην έχει ανακληθεί η άδεια παραμονής και να μην εκκρεμεί διαδικασία άρσης αυτής. ε. Να έχει την δυνατότητα οικονομικής συντήρησης του εαυτού του, χωρίς να λαμβάνει κρατικό επίδομα, εκτός εάν συντρέχουν αντικειμενικοί λόγοι (λ.χ. θέματα υγείας). στ. Να διατηρεί θετική στάση έναντι της Αυστρίας, στάση η οποία προκύπτει από την καθόλου συμπεριφορά του, να μην αποτελεί απειλή για την δημόσια τάξη και ασφάλεια, καθώς και για τα εθνικά συμφέροντα του αυστριακού κράτους. ζ. Να μην διατηρεί σχέσεις με ξένα κράτη, τα οποία διατηρούν δυσμενείς σχέσεις με το κράτος της Αυστρίας και θα έβλαπταν το τελευταίο. η. Να αποποιηθεί της προηγούμενης ιθαγένειάς του. θ. Να γνωρίζει την γερμανική γλώσσα σε ικανοποιητικό επίπεδο. ι. Να διαθέτει σε γενικές γραμμές άριστη συμπεριφορά.

1.3. Η ελβετική νομοθεσία για την απόδοση ιθαγένειας

Η ελβετική νομοθεσία για την απόδοση της ιθαγένειας είναι από τις πλέον συντεταγμένες και προσεγμένες σε ευρωπαϊκό επίπεδο, χαρακτηρίζεται δε από σαφές αυστηρό και οριοθετημένο νομικό πλαίσιο, διαφυλάσσοντας την ευημερία και τον τρόπο ζωής του ελβετικού κράτους. Η Ελβετία ως κράτος διαθέτει ομοσπονδιακό πολιτειακό σύστημα και η απόδοση της ιδιότητας του Ελβετού πολίτη αφορά σε επίπεδο συγκεκριμένης κοινότητας και καντονιού. Κατ’ αρχήν σε ομοσπονδιακό επίπεδο πολίτης καθίσταται κάποιος Ελβετός εάν ισχύουν οι ακόλουθες προϋποθέσεις: 1. Έχει έναν γονέα Ελβετό πολίτη με τη γέννηση του (Πρόκειται για εφαρμογή της νομικής έννοιας του δικαίου του αίματος ήτοι της εθνοφυλετικής καταγωγής (jus sanguinis). 2. Εάν έχει υιοθετηθεί έως την ηλικία των 18 ετών, έως ότου ενηλικιωθεί, δηλαδή, από Ελβετό πολίτη. Η απόδοση της ελβετικής ιθαγένειας δεν συμβαίνει επ’ ουδενί κατά τρόπο αυτόματο, ήτοι απλώς με την γέννηση κάποιου εντός του ελβετικού κράτους. Όσον αφορά στην διαδικασία της πολιτογράφησης, της ένταξης, δηλαδή, αλλοδαπών στην ελβετική κοινωνία, η ελβετική νομοθεσία προβλέπει ότι σε ομοσπονδιακό επίπεδο ένας μετανάστης αποκτά το δικαίωμα πολιτογράφησης (Einbürgerung), σε περίπτωση που ισχύουν όλες οι ακόλουθες προϋποθέσεις. Ο ενδιαφερόμενος να πολιτογραφηθεί αλλοδαπός θα πρέπει: α. Να είναι επί δώδεκα (12) συνεχόμενα έτη μόνιμος και νόμιμος κάτοικος της Ελβετίας. β. Να έχει αφομοιωθεί από πολιτιστικής άποψης, ήτοι θα πρέπει να γνωρίζει τα ελβετικά έθιμα και τις ελβετικές πολιτιστικές παραδόσεις. γ. Να τηρεί το νομοθετικό πλαίσιο του ελβετικού κράτους. Να μην έχει καταδικαστεί σε κάποιο είδος φυλάκισης και να μην εκκρεμούν κατηγορίες εναντίον του. δ. Να μη θέτει σε κίνδυνο την εσωτερική ή εξωτερική ασφάλεια του ελβετικού κράτους. Η διάταξη αυτή αφορά κυρίως στους μουσουλμάνους μετανάστες ισλαμιστικών πεποιθήσεων. Σε περίπτωση απορριπτικής απόφασης επί αίτησης πολιτογράφησης, δεν υφίσταται δικαίωμα άσκησης έφεσης κατά της ως ανωτέρω απορριπτικής απόφασης. Οι ανωτέρω (α-δ) προϋποθέσεις ισχύουν για την κατ’ αρχήν αποδοχή της αίτησης πολιτογράφησης του αλλοδαπού σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Κατόπιν ο ενδιαφερόμενος αλλοδαπός λαμβάνει την άδεια να αιτηθεί πολιτογράφησης στο επίπεδο του καντονιού και της κοινότητας. Τα επιμέρους καντόνια του ελβετικού κράτους διαθέτουν ιδιαίτερη νομοθεσία για την διαδικασία πολιτογράφησης. Οι προϋποθέσεις ποικίλουν και το χρονικό διάστημα μόνιμης και νόμιμης διαβίωσης σε κάποιο καντόνι ποικίλλει από τα δύο (2) έως και τα δώδεκα (12) έτη. Το αυτό ισχύει και για τις κοινότητες του ελβετικού κράτους.

1.4. Η δανική νομοθεσία για την απόδοση ιθαγένειας

Η δανική νομοθεσία για την απόδοση της ιθαγένειας είναι ιδιαίτερα προσεγμένη και θα ήταν δυνατόν να χρησιμεύσει ως πρότυπο για αντίστοιχες μεταρρυθμίσεις στην ισχύουσα ελληνική νομοθεσία. Στην Δανία πολίτης καθίσταται κάποιος εάν: 1. Έχει έναν γονέα Δανό πολίτη με τη γέννηση του (Πρόκειται για εφαρμογή της νομικής έννοιας του δικαίου του αίματος ήτοι της εθνοφυλετικής καταγωγής (jus sanguinis). 2. Εάν έχει υιοθετηθεί έως την ηλικία των 12 ετών από Δανό πολίτη. 3. Εάν η μητέρα του παντρευτεί Δανό πολίτη πριν ο ίδιος γίνει 18 ετών. 4. Με δήλωση για τους πολίτες των λεγομένων νορδικών χωρών (Φινλανδία, Ισλανδία, Νορβηγία, Σουηδία). Πρόκειται ουσιαστικά για μια απλοποιημένη διαδικασία πολιτογράφησης υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις. Ενδιαφέρον είναι ότι το σημείο αυτό, όπως και το (1) εισάγουν όρους εθνοφυλετικής καταγωγής και πολιτισμικής συνάφειας στην απόδοση ιθαγένειας. 5. Με πολιτογράφηση. Στην περίπτωση της πολιτογράφησης, ο ενδιαφερόμενος μετανάστης οφείλει να προχωρήσει σε μία σειρά ενεργειών. Αυτές είναι οι κατωτέρω: α. Ένα είδος επίσημης δήλωσης πίστης στη Δανία. β. Πρέπει να αναφέρει όλες τις παραβάσεις που έχει κάνει ή για τις οποίες έχει κατηγορηθεί, ακόμα και για κάτι τόσο ασήμαντο όσο ένα πρόστιμο για υπερβολική ταχύτητα. Αν αργότερα διαπιστωθεί ότι ο μετανάστης είχε αποκρύψει κάποιο στοιχείο, είναι εφικτή η ανάκληση της απόδοσης ιθαγένειας. γ. Να αποποιηθεί την προηγούμενη ιθαγένειά του. δ. Να είναι επί εννέα (9) συνεχόμενα έτη μόνιμος και νόμιμος κάτοικος της Δανίας. ε. Να μην έχει καταδικαστεί σε κάποιο είδος φυλάκισης και να μην εκκρεμούν κατηγορίες εναντίον του. Για κάποια δε αδικήματα προστίθεται χρόνος τον οποίο πρέπει να περιμένει κάποιος για να μπορέσει να πολιτογραφηθεί. στ. Να μη χρωστά στο κράτος. ζ. Να συντηρεί τον εαυτό του, να μην έχει δεχτεί κανενός είδους κρατικής κοινωνικής βοήθειας ή επιδόματος για χρονικό διάστημα, το οποίο θα καλύπτει τα τεσσεράμισι (4,5 ) τουλάχιστον από τα τελευταία πέντε (5 ) έτη. η. Γνώση της δανέζικης γλώσσας είτε με ειδικό τεστ είτε έχοντας περάσει τις εξετάσεις μετά την τρίτη τάξη του Γυμνασίου. θ. Να περάσει από τεστ πολίτη που εξετάζει τις γνώσεις του για τη κοινωνία, κουλτούρα και ιστορία της Δανίας.

1.5 Η γαλλική νομοθεσία για την απόδοση ιθαγένειας

Η γαλλική νομοθεσία για την απόδοση της ιθαγένειας αντανακλά το λεγόμενο ρεπουμπλικανικό μοντέλο ενσωμάτωσης των μεταναστών στον κοινωνικό ιστό του κράτους. Η γαλλική νομοθεσία βασίζεται στον Αστικό Κώδικα (Code civil), συγκεκριμένα στα άρθρα 17 έως 33.2, καθώς και στο Διάταγμα 93/1362, το οποίο δημοσιεύτηκε στις 30-12-1993. Η γαλλική νομοθεσία προβλέπει ότι η απόκτηση της γαλλικής ιθαγένειας είναι δυνατή μέσω των εξής τρόπων: 1. Εάν έχει έναν γονέα Γάλλο πολίτη με τη γέννηση του (Πρόκειται για εφαρμογή της νομικής έννοιας του δικαίου του αίματος ήτοι της εθνοφυλετικής καταγωγής (jus sanguinis). 2. Εάν έχει γονέα, ο οποίος έχει γεννηθεί στην επικράτεια του γαλλικού κράτους. 3. Εάν τουλάχιστον ο ένας εκ των γονέων του, με τον οποίον συγκατοικεί, έχει αποκτήσει την γαλλική ιθαγένεια. 4. Εάν έχει γεννηθεί στην επικράτεια του γαλλικού κράτους από γονείς, οι οποίοι έχουν στερηθεί της ιθαγένειάς τους ή αν προέρχεται από κράτος, στο οποίο δεν επιτρέπεται να αποκτήσει την ιθαγένεια των γονέων του. Η απόκτηση της γαλλικής ιθαγένειας αναιρείται, εάν ο μετανάστης λάβει την ιθαγένεια ενός εκ των δύο γονέων του πριν την ενηλικίωση. 5. Εάν έχει γεννηθεί στην επικράτεια του γαλλικού κράτους και έχει παραμείνει σε αυτήν για χρονικό διάστημα τουλάχιστον πέντε (5) ετών από την ηλικία των ένδεκα (11) ετών, οπότε λαμβάνει αυτοδίκαια την ιθαγένεια κατά την ενηλικίωση. Εάν έχει γεννηθεί στην επικράτεια του γαλλικού κράτους και έχει παραμείνει σε αυτήν για χρονικό διάστημα τουλάχιστον πέντε (5) ετών είναι δυνατόν να αποκτήσει την ιθαγένεια στην ηλικία των δεκαέξι (16) ετών με υποβολή υπεύθυνης δήλωσης. 6. Εάν είναι σύζυγος Γάλλου πολίτη, οπότε λαμβάνει την ιθαγένεια έπειτα από συνεχές χρονικό διάστημα τεσσάρων (4) ετών γάμου και εφόσον οι δύο σύζυγοι δεν τελούν σε διάσταση και ο ενδιαφερόμενος αλλοδαπός έχει επαρκή γνώση της γαλλικής γλώσσας. Η πολιτογράφηση ενός ενήλικου αλλοδαπού μετανάστη δεν πραγματοποιείται κατά τρόπο αυτόματο, αντιθέτως πραγματοποιείται μόνον σε περίπτωση που ισχύουν όλες οι ακόλουθες προϋποθέσεις: α. Να είναι επί πέντε (5) συνεχόμενα έτη μόνιμος και νόμιμος κάτοικος της Γαλλίας. Το χρονικό αυτό διάστημα είναι δυνατόν να μειωθεί κατά το δοκούν ή και να απαλειφθεί τελείως για αλλοδαπούς, οι οποίοι εντάσσονται σε μία από τις κάτωθι κατηγορίες: α1. Όσοι έχουν υπηρετήσει στις ένοπλες δυνάμεις της χώρας, μεταξύ αυτών στην Λεγεώνα των Ξένων. α2. Όσοι προέρχονται από γαλλόφωνη περιοχή του εξωτερικού. (Η ρύθμιση αυτή αφορά σε γαλλόφωνους αλλοδαπούς από τα πρώην αποικιακά εδάφη ή από το γαλλόφωνο τμήμα του Καναδά). α3. Όσοι έχουν φοιτήσει σε γαλλικό σχολείο. α4. Όσοι έχουν προσφέρει σημαντικές υπηρεσίες στο γαλλικό κράτος. β. Να χαρακτηρίζεται από ηθική στάση, ήτοι να διαθέτει άρτιο χαρακτήρα, ευγενή συμπεριφορά και αίσθημα αφοσίωσης προς το γαλλικό κράτος. Τα δεδομένα αυτά πιστοποιούνται με σχετική έρευνα, η οποία διεξάγεται σε επίπεδο νομαρχιών. Στο πλαίσιο αυτό διερευνώνται ενδεχόμενες καταδικαστικές αποφάσεις της δικαιοσύνης σε βάρος του υποψηφίου προς πολιτογράφηση αλλοδαπού, τόσο στην Γαλλία όσο και στο εξωτερικό, περιλαμβανομένης και της χώρας προέλευσης. γ. Να χαρακτηρίζεται από αφομοίωση στην γαλλική κοινωνία, η οποία πιστοποιείται με σχετική συνέντευξη του υποψηφίου προς πολιτογράφηση αλλοδαπού ενώπιον αρμόδιου κρατικού λειτουργού. Στην προϋπόθεση αυτή ανήκει και η επαρκής γνώση της γαλλικής γλώσσας. δ. Να μην έχει καταδικαστεί για ποινικά αδικήματα, τα οποία στρέφονται κατά των συμφερόντων του γαλλικού κράτους ή να μην έχει καταδικαστεί για αδικήματα που αφορούν σε τρομοκρατική δράση ή να μην έχει καταδικαστεί για οποιοδήποτε αδίκημα, το οποίο επισύρει ποινή ίση ή μεγαλύτερη της κάθειρξης διαρκείας έξι (6) μηνών. ε. Να μην εκκρεμεί μη υλοποιηθείσα απόφαση απέλασης ή απαγόρευσης εισόδου στην επικράτεια του γαλλικού κράτους. Εκτός των ανωτέρω προϋποθέσεων ισχύουν ορισμένες πρόσθετες περιοριστικές διατάξεις όσον αφορά στην πολιτογράφηση. Αυτές είναι οι ακόλουθες: α. Η πολιτογράφηση πραγματοποιείται με έκδοση διατάγματος, όχι με απλή υπεύθυνη δήλωση. β. Η πολιτογράφηση είναι προαιρετική και όχι υποχρεωτική, ήτοι δεν θεωρείται δικαίωμα του αλλοδαπού ή υποχρέωση της γαλλικής πολιτείας. γ. Η πολιτογράφηση επαφίεται στην βούληση της κυβέρνησης, ακόμη και αν ισχύουν όλες οι τυπικές προϋποθέσεις. Η αντίστιξη με το προτεινόμενο ελληνικό νομοσχέδιο είναι εμφανής, αφού σε αυτό προτείνεται η απόδοση της ιθαγένειας σε τέκνα αλλοδαπών κατά τρόπο αυτόματο με την γέννησή τους και όχι στην ηλικία των δεκαέξι ετών ή κατά την ενηλικίωση, όπως στην Γαλλία. Επίσης το προτεινόμενο ελληνικό νομοσχέδιο προβαίνει σε ενέργειες περιορισμού της κρατικής δικαιοδοσίας, καθώς υποχρεώνει το ελληνικό κράτος να αποδώσει κάθε φορά την ιθαγένεια, εφόσον έχουν εκπληρωθεί οι οριζόμενες προϋποθέσεις – σε αντίθεση με το γαλλικό νομοσχέδιο, στο οποίο προβλέπεται ότι η πολιτογράφηση επαφίεται στην βούληση της κυβέρνησης, ενώ επίσης το προτεινόμενο ελληνικό νομοσχέδιο υποχρεώνει το ελληνικό κράτος να αιτιολογεί τις απορριπτικές εκθέσεις βάσει των τεθεισών προϋποθέσεων ενώ στο γαλλικό νομοσχέδιο δεν προβλέπεται κάποια αντίστοιχη ρύθμιση.

2.1 Η περίπτωση της Ελλάδος

Το προτεινόμενο νομοσχέδιο της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, σε αντίθεση με την κυρίαρχη νομοθεσία στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, προβλέπει ιδιαίτερα συνοπτικές και ευνοϊκές για τους μετανάστες και λαθρομετανάστες προϋποθέσεις πολιτογράφησης: 1. Παρέχει την ελληνική ιθαγένεια κατά τρόπο αυτόματο, ήτοι χωρίς κάποια υποχρέωση υποβολής δήλωσης, με τη γέννηση, σε τέκνα μεταναστών, οι οποίοι έχουν συμπληρώσει πενταετία νόμιμης παραμονής στην Ελλάδα και αυτό μάλιστα με μία απλή υπεύθυνη δήλωση των γονέων τους. 2. Παρέχει την ελληνική ιθαγένεια κατά τρόπο αυτόματο, ήτοι χωρίς κάποια υποχρέωση υποβολής δήλωσης, με τη γέννηση σε τέκνα μεταναστών, τα οποία παρακολούθησαν έξι (6) έτη διδασκαλίας και μάλιστα όχι συνεχόμενα σε ελληνικό σχολείο, ανεξαρτήτως νομικού καθεστώτος των γονέων τους, με μία απλή υπεύθυνη δήλωση των γονέων τους. Σε περίπτωση δε που οι γονείς αμελήσουν να υποβάλουν την ανωτέρω δήλωση για ως άνω αναφερόμενες περιπτώσεις, τα τέκνα αποκτούν την ελληνική ιθαγένεια κατά τρόπο αυτόματο με μία απλή δήλωση κατά το χρονικό διάστημα που μεσολαβεί ανάμεσα στη συμπλήρωση των δεκαοκτώ έως και τα είκοσι ένα έτη. 3. Παρέχει την ελληνική ιθαγένεια σε τέκνα μεταναστών, τα οποία παρακολούθησαν τα τρία (3) πρώτα έτη της υποχρεωτικής πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης. Τα άτομα αυτά θα αποκτούν, όπως και στην περίπτωση (2) την ελληνική ιθαγένεια κατά τρόπο αυτόματο με μία απλή δήλωση κατά το χρονικό διάστημα που μεσολαβεί ανάμεσα στη συμπλήρωση των δεκαοκτώ έως και τα είκοσι ένα έτη. 4. Παρέχει την ελληνική ιθαγένεια κατά τρόπο αυτόματο, ήτοι χωρίς κάποια υποχρέωση υποβολής δήλωσης, σε τέκνα μετανάστη γονέα, ο οποίος γεννήθηκε και κατοικεί μόνιμα στην Ελλάδα από τη γέννησή του. 5. Σε περίπτωση, κατά την οποία ένας ενήλικας μετανάστης δεν εμπίπτει σε κάποια εκ των ανωτέρω τεσσάρων κατηγοριών, θεωρείται προϋπόθεση πολιτογράφησης η απλή διαμονή στην Ελλάδα επί πέντε (5) από τα τελευταία δέκα (10) έτη. 6. Δεν εξετάζει καθόλου την διάσταση του χαρακτήρα ή του υπόβαθρου του υποψηφίου προς πολιτογράφηση αλλοδαπού, καθώς δεν προβλέπεται, όπως συμβαίνει στην γαλλική νομοθεσία. 7. Δεν προβλέπει την δυνατότητα έλξης καταρτισμένου προσωπικού, όπως συμβαίνει στο νομοθετικό πλαίσιο της Γερμανίας, της Αυστρίας και της Δανίας, αντιθέτως δεν απαιτεί ούτε καν ελάχιστες εγγυήσεις για την προσωπικότητα του υποψηφίου προς πολιτογράφηση αλλοδαπού. 8. Δεν προβλέπει την αφομοίωση των μεταναστών στην ελληνική κοινωνία, αντανακλώντας ακραίες, παρωχημένες και ήδη αποτυχημένες σε όλη την Ευρώπη τοποθετήσεις περί μαξιμαλιστικής πολυπολιτισμικότητας. Στο σημείο αυτό εντάσσεται και το γεγονός ότι το προτεινόμενο ελληνικό νομοσχέδιο δεν προβλέπει την υποχρεωτική εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας σε επίπεδο επάρκειας από τον υποψήφιο προς πολιτογράφηση αλλοδαπό. Το προτεινόμενο νομοσχέδιο της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ συνιστά νομική υποχώρηση και αναχρονιστικό πλαίσιο αναφοράς της πολιτογράφησης των μεταναστών, όπως δε καταδείχθηκε αναλυτικά ανωτέρω, τελεί σε ριζική ασυμφωνία με την ισχύουσα ευρωπαϊκή νομοθεσία. Και αυτό διότι η διαδικασία της πολιτογράφησης πραγματοποιείται με ιδιαίτερα απλουστευμένο και πρόχειρο τρόπο για τους μετανάστες της δεύτερης γενιάς και εντελώς αυτόματα για τους μετανάστες της τρίτης γενιάς. Οι διαφορές ανάμεσα στο πρότυπο της Γερμανίας, της Ελβετίας, της Αυστρίας, της Δανίας και της Γαλλίας και στις αντίστοιχες προτεινόμενες νομοθετικές μεταβολές στην Ελλάδα είναι πολυάριθμες και δεν αφορούν απλώς στους τύπους, αλλά και την ουσία του νόμου. Το προτεινόμενο ελληνικό πλαίσιο ουσιαστικά προχωρεί στην πολιτογράφηση όλων σχεδόν των μεταναστών και των λαθρομεταναστών. Ενώ στα περισσότερα από τα ανωτέρω ευρωπαϊκά νομοθετικά πλαίσια απαιτείται η οικονομική αυτοσυντήρηση του μετανάστη και η επί εννέα έτη σταθερή παραμονή του και φυσικά η κατά το διάστημα αυτό άμεμπτη από νομικής άποψης συμπεριφορά του, στο προτεινόμενο ελληνικό νομοσχέδιο το διάστημα αυτό μειώνεται δραστικά στα πέντε έτη, χωρίς αυτό το χρονικό διάστημα να απαιτείται να είναι συνεχές, ενώ δεν υπάρχει ρήτρα για την ενδεχόμενη παραβατική συμπεριφορά του μετανάστη. Όσον αφορά δε στην εκπαίδευση των μεταναστών απαιτείται απλώς τριετής υποχρεωτική παρακολούθηση της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, δηλαδή ο μετανάστης να έχει φοιτήσει έως την Γ΄ Δημοτικού. Με αυτόν τον τρόπο το ελληνικό κράτος θα καταστεί πόλος έλξης ενός ακατάρτιστου και χωρίς υψηλό πολιτιστικό υπόβαθρο, πληθυσμού μεταναστών, ενώ στην Δανία και την Ελβετία το νομοσχέδιο λαμβάνει πρόνοια για την προσέλκυση μεταναστών με τεχνικές δεξιότητες και γνώσεις. Σε γενικές δε γραμμές η απόδοση της ιθαγένειας πραγματοποιείται πολύ πιο επιμελημένα και έπειτα από αυξημένο χρονικό διάστημα παραμονής στην εκάστοτε χώρα σε σχέση με το προτεινόμενο ελληνικό νομοσχέδιο. Ενώ στην Δανία απαιτείται η ταυτόχρονη αποποίηση της προγενέστερης ιθαγένειας, στην Ελλάδα ένα τέτοιο ενδεχόμενο δεν εξετάζεται. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, ωστόσο, συντηρείται το ψυχικό και ιδεολογικό ρήγμα με το ελληνικό κράτος και δυσχεραίνεται η διαδικασία ομαλής αφομοίωσης των μεταναστών. 2.2 Πρόταση ελληνικής μεταναστευτικής πολιτικής Ο ισχύων Κώδικας Ελληνικής Ιθαγένειας (Ν. 3284/2004, δημοσιευμένος στο ΦΕΚ 217/τ.Α΄/2004) παρέχει ένα ασφαλές πλαίσιο ανάπτυξης μίας σύγχρονης μεταναστευτικής πολιτικής, συγχρονισμένης με την πολιτική και νομοθετική πραγματικότητα των ευρωπαϊκών κρατών. Ιδίως η διατήρηση του άρθρου 5 του ισχύοντος Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας αποτελεί προϋπόθεση κοινωνικής σταθερότητας και ομαλής ένταξης των αλλοδαπών μεταναστών στην ελληνική κοινωνία. Το άρθρο έχει ως εξής: «Άρθρο 5. Για τον αλλοδαπό, που επιθυμεί να αποκτήσει την Ελληνική Ιθαγένεια με πολιτογράφηση, απαιτείται να: α) Είναι ενήλικος κατά το χρόνο υποβολής της αίτησης πολιτογράφησης. β) Μην έχει καταδικασθεί τελεσίδικα, κατά την τελευταία δεκαετία πριν από την υποβολή της αίτησης πολιτογράφησης, σε ποινή στερητική της ελευθερίας τουλάχιστον ενός έτους ή, ανεξαρτήτως ποινής και χρόνου έκδοσης της καταδικαστικής απόφασης, για εγκλήματα προσβολών του πολιτεύματος, προδοσίας της χώρας, ανθρωποκτονίας από πρόθεση και επικίνδυνης σωματικής βλάβης, εγκλήματα σχετικά με την εμπορία και διακίνηση ναρκωτικών, τη νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, διεθνή οικονομικά εγκλήματα, εγκλήματα με χρήση μέσων υψηλής τεχνολογίας, εγκλήματα περί το νόμισμα, αντίστασης κατά της αρχής, αρπαγής ανηλίκων, κατά της γενετήσιας ελευθερίας και οικονομικής εκμετάλλευσης της γενετήσιας ζωής, κλοπής, απάτης, υπεξαίρεσης, εκβίασης, τοκογλυφίας, του νόμου περί μεσαζόντων, πλαστογραφίας, ψευδούς βεβαίωσης, συκοφαντικής δυσφήμισης, λαθρεμπορίας, εγκλήματα που αφορούν τα όπλα, αρχαιότητες, την προώθηση λαθρομεταναστών στο εσωτερικό της χώρας ή τη διευκόλυνση μεταφοράς ή προώθησης τους ή της εξασφάλισης καταλύματος σε αυτούς για απόκρυψη ή για παραβάσεις της νομοθεσίας για την εγκατάσταση και κίνηση αλλοδαπών στην Ελλάδα, γ) Μην εκκρεμεί σε βάρος του απόφαση απέλασης. 2. Για τον αλλοδαπό που είναι αλλογενής απαιτείται επιπλέον να: α) Διαμένει νόμιμα στην Ελλάδα δέκα συνολικά έτη την τελευταία δωδεκαετία πριν από την υποβολή της αίτησης πολιτογράφησης. Για τον ανιθαγενή αλλοδαπό ή για τον αλλοδαπό που έχει αναγνωρισθεί ως πρόσφυγας αρκεί διαμονή στην Ελλάδα πέντε ετών μέσα στην τελευταία δωδεκαετία πριν από την υποβολή της αίτησης. Στον ανωτέρω κατά περίπτωση απαιτούμενο χρόνο δεν προσμετράται ο χρόνος που διάνυσε ο αλλοδαπός στην Ελλάδα ως διπλωματικός ή διοικητικός υπάλληλος ξένης χώρας. Η χρονική προϋπόθεση της δεκαετούς διαμονής δεν απαιτείται γι' αυτόν που είναι σύζυγος Έλληνα ή Ελληνίδας, διαμένει τουλάχιστον επί μία τριετία στην Ελλάδα και έχει αποκτήσει τέκνο, καθώς και για εκείνον που έχει γεννηθεί και κατοικεί συνεχώς στην Ελλάδα. Για τους συζύγους Ελλήνων διπλωματικών υπαλλήλων που έχουν συμπληρώσει, οποτεδήποτε, ένα έτος διαμονής στην Ελλάδα και υπηρετούν στο εξωτερικό, προσμετράται για τη συμπλήρωση του παραπάνω χρόνου και ο χρόνος παραμονής τους στο εξωτερικό λόγω της υπηρεσίας των Ελλήνων συζύγων τους. β) Έχει επαρκή γνώση της ελληνικής γλώσσας, της ελληνικής ιστορίας και γενικά του ελληνικού πολιτισμού. 3. Αθλητές Ολυμπιακών αθλημάτων που έχουν συμπληρώσει πενταετή νόμιμη παραμονή στην Ελλάδα κατά την τελευταία δωδεκαετία, μπορούν να αποκτήσουν την Ελληνική Ιθαγένεια, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 5 έως 9 του παρόντος Κώδικα, εφόσον έχουν δικαίωμα να αγωνιστούν στην αντίστοιχη ελληνική εθνική ομάδα, σύμφωνα με τους διεθνείς κανονισμούς του οικείου αθλήματος, μετά από εισήγηση της οικείας εθνικής ομοσπονδίας και σύμφωνη γνώμη της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής». Με βάση τον ισχύοντα Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας αποκτούν την ελληνική ιθαγένεια οι κάτωθι κατηγορίες: 1. Τα παιδιά που ο ένας από τους γονείς τους είναι Έλληνας ή Ελληνίδα, με τη γέννησή τους. 2. Όποιος γεννιέται στην Ελλάδα και δεν έχει άλλη ιθαγένεια. 3. Αλλοδαπός που υιοθετήθηκε από Έλληνα ή Ελληνίδα πριν από την ενηλικίωσή του, από την υιοθεσία. 4, Ομογενείς αλλοδαποί οι οποίοι εισήχθησαν σε σχολές των ενόπλων δυνάμεων ή κατετάγησαν ως εθελοντές. 5. Αλλοδαποί ενήλικες, με πολιτογράφηση, εφόσον διαμένουν νόμιμα στη χώρα για χρονικό διάστημα τουλάχιστον δέκα (10) ετών κατά την τελευταία 12ετία πριν από την υποβολή της αίτησης πολιτογράφησης, έχουν επαρκή γνώση της ελληνικής γλώσσας, της ελληνικής ιστορίας και στοιχείων του ελληνικού πολιτισμού. 6. Ομογενείς ενήλικες, με πολιτογράφηση, χωρίς να απαιτείται η παραμονή στην χώρα για χρονικό διάστημα τουλάχιστον δέκα (10) ετών, χωρίς παράβολο και χωρίς να περνούν από συνέντευξη από την Επιτροπή Πολιτογράφησης. 7. Αναγνωρισθέντες πρόσφυγες, εφόσον διαμένουν τουλάχιστον πέντε (5) έτη μέσα στην τελευταία 12ετία, πριν από την υποβολή της αίτησης πολιτογράφησης και έχουν επαρκή γνώση της ελληνικής γλώσσας, της ελληνικής ιστορίας και στοιχείων του ελληνικού πολιτισμού. 8. Σύζυγος Έλληνα ή Ελληνίδας που μένει τουλάχιστον τρία (3) χρόνια νόμιμα στη Χώρα και έχει αποκτήσει τέκνο και έχει επαρκή γνώση της ελληνικής γλώσσας, της ελληνικής ιστορίας και στοιχείων του ελληνικού πολιτισμού. 9. Όποιος έχει γεννηθεί, κατοικεί συνεχώς στην Ελλάδα και έχει επαρκή γνώση της ελληνικής γλώσσας, της ελληνικής ιστορίας και στοιχείων του ελληνικού πολιτισμού. 10. Τα παιδιά του αλλοδαπού που πολιτογραφήθηκε Έλληνας, χωρίς άλλη διατύπωση, εφόσον κατά την πολιτογράφηση είναι ανήλικα και άγαμα. 11. Οι αθλητές ολυμπιακών αθλημάτων, οι οποίοι έχουν συμπληρώσει μόνιμη και νόμιμη παραμονή στην Ελλάδα διαρκείας τουλάχιστον πέντε (5) ετών κατά την τελευταία δωδεκαετία, εφόσον έχουν δικαίωμα να αγωνιστούν στην αντίστοιχη ελληνική εθνική ομάδα, σύμφωνα με τους διεθνείς κανονισμούς του οικείου αθλήματος, μετά από εισήγηση της οικείας εθνικής ομοσπονδίας και σύμφωνη γνώμη της Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής. 12. Ομογενείς που κατοικούν σε χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, ύστερα από αίτηση στην οικεία ελληνική προξενική αρχή, εφόσον είναι ενήλικοι, δεν μπορεί να διαπιστωθεί η ελληνική ιθαγένειά τους βάσει των διεθνών συνθηκών και ύστερα από γνωμοδότηση τριμελούς επιτροπής υπό τον πρόξενο ότι είναι πράγματι ομογενείς. 13. Αλλοδαπός που προσέφερε στην Ελλάδα εξαιρετικές υπηρεσίες ή του οποίου η πολιτογράφηση μπορεί να εξυπηρετήσει εξαιρετικό συμφέρον της Χώρας (τιμητική πολιτογράφηση), χωρίς να απαιτούνται άλλες προϋποθέσεις. Άλλωστε η Ελλάδα συγκαταλέγεται μεταξύ των χωρών εκείνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι οποίες έχουν ήδη ενσωματώσει στο εθνικό δίκτυο όλες τις σχετικές με τους μετανάστες οδηγίες. Ειδικότερα: α) με το Π.Δ. 160/2006, το οποίο συμπληρώνει τον Ν.3386/2005 (Είσοδος, διαμονή και κοινωνική ένταξη υπηκόων τρίτων χωρών στην Ελληνική επικράτεια) ενσωματώνεται η οδηγία 2003/109/ΕΚ που αφορά στους επί μακρόν διαμένοντες υπηκόους τρίτων χωρών στην Ελλάδα. Δηλαδή, ρυθμίστηκε για πρώτη φορά το καθεστώς των επί μακρόν διαμενόντων στην Ελλάδα με την εξασφάλιση ίσης μεταχείρισής τους με τους ημεδαπούς σ’ ένα ευρύ φάσμα του οικονομικού και κοινωνικού γίγνεσθαι, διευκολύνοντας την κοινωνική ένταξή τους και την απόκτηση, σε δεύτερο χρόνο, πολιτικών δικαιωμάτων. β) με το Π.Δ.131/13-7-2006 λήφθηκε πρόνοια για τη διευκόλυνση της οικογενειακής επανένωσης γ) με το Π.Δ. 106/2007 περί ελεύθερης κυκλοφορίας και διαμονής στην ελληνική επικράτεια πολιτών της Ε.Ε. και μελών των οικογενειών τους ενσωματώθηκε η οδηγία 2004/38/ΕΚ. Ενδεχόμενες τροποποιήσεις στην ισχύουσα νομοθεσία είναι δυνατόν να αφορούν επιμέρους διατυπώσεις του Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας, όχι όμως την ουσία του. Οι υποψήφιοι προς πολιτογράφηση αλλοδαποί θα πρέπει να υποβάλλουν σχετικό αίτημα προς τις ελληνικές αρχές, το οποίο δέον, όπως εξετάζεται άπαξ, ήτοι δεν θα πρέπει να υφίσταται δυνατότητα εκ νέου υποβολής αιτήματος πολιτογράφησης ή η δυνατότητα άσκησης έφεσης κατά ενδεχόμενης απορριπτικής απόφασης. Οι ελάχιστες τυπικές προϋποθέσεις, τις οποίες θα πρέπει να πληροί ο υποψήφιος προς πολιτογράφηση, είναι δυνατόν να είναι οι εξής: α. Να είναι ενήλικος κατά τον χρόνο υποβολής της αίτησης πολιτογράφησης. β. Να είναι μόνιμος και νόμιμος κάτοικος του ελληνικού κράτους για συνεχόμενο χρονικό διάστημα δέκα (10) ετών πριν από την υποβολή της αίτησης πολιτογράφησης. [αντί για 12, όπως ίσχυε έως τώρα με τον Ν. 3284/2004] γ. Να έχει στην κατοχή του άδεια ή δικαίωμα διαμονής. δ. Να έχει λευκό ποινικό μητρώο. Να μην έχει καταδικαστεί σε κάποιο είδος φυλάκισης και να μην εκκρεμούν κατηγορίες εναντίον του. ε. Να αποδέχεται τις αρχές του ελληνικού Συντάγματος. στ. Να μη θέτει σε κίνδυνο την εσωτερική ή εξωτερική ασφάλεια του ελληνικού κράτους. ζ. Να γνωρίζει την ελληνική γλώσσα σε ικανοποιητικό επίπεδο. η. Να έχει αφομοιωθεί από πολιτιστικής άποψης, ήτοι να έχει επαρκή γνώση της ελληνικής γλώσσας, της ελληνικής ιστορίας και γενικά του ελληνικού πολιτισμού. θ. Να έχει την δυνατότητα οικονομικής συντήρησης τόσο του εαυτού του όσο και των μελών της οικογένειάς του, χωρίς να λαμβάνει κρατικό επίδομα. ι. Να αποποιηθεί της προηγούμενης ιθαγένειάς του. Εξαιρούνται οι πολίτες κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι οποίοι μπορούν να διατηρήσουν την ιθαγένεια της χώρας προέλευσής τους. Τα τέκνα αλλοδαπών γονέων, τα οποία έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα, λαμβάνουν την ελληνική υπηκοότητα μόνον σε περίπτωση που έχουν γεννηθεί μετά την 1/1/2010 και ισχύουν οι ακόλουθες προϋποθέσεις: α. τουλάχιστον ο ένας εκ των δύο γονέων του τέκνου πρέπει να διέθετε οκτώ (8) έτη νόμιμης και μόνιμης διαβίωσης στην Ελλάδα προτού το τέκνο γεννηθεί. β. να έχουν ολοκληρώσει τουλάχιστον την εννεάχρονη υποχρεωτική δημόσια εκπαίδευση, προϋπόθεση, η οποία θα πιστοποιεί τη συμμετοχή τους στην ελληνική παιδεία. γ. Και πάλι η ελληνική ιθαγένεια δεν θα απονέμεται κατά τρόπο αυτόματο, αλλά κατόπιν σχετικής υποβολής αίτησης κατά το χρονικό διάστημα που μεσολαβεί ανάμεσα στη συμπλήρωση των δεκαοκτώ έως και τα είκοσι τρία έτη. Εκτός των ανωτέρω προϋποθέσεων είναι δυνατόν να ισχύουν ορισμένες πρόσθετες περιοριστικές διατάξεις όσον αφορά στην πολιτογράφηση. Αυτές είναι οι ακόλουθες: α. Η πολιτογράφηση να πραγματοποιείται με έκδοση διατάγματος, όχι με απλή υπεύθυνη δήλωση. β. Η πολιτογράφηση να είναι προαιρετική και όχι υποχρεωτική, ήτοι να μην θεωρείται δικαίωμα του αλλοδαπού ή υποχρέωση της ελληνικής πολιτείας. γ. Η πολιτογράφηση να επαφίεται στην βούληση της κυβέρνησης, ακόμη και αν ισχύουν όλες οι τυπικές προϋποθέσεις. Η ενσωμάτωση των μεταναστών πρέπει να είναι σταδιακή και ομαλή, ώστε να αντιστοιχεί προς τις δυνατότητες του ελληνικού κράτους και προς την ικανότητα αφομοίωσης της ελληνικής κοινωνίας και οφείλει να λαμβάνει υπ’ όψιν της την ευαίσθητη γεωγραφική θέση της Ελλάδος, η οποία ευρίσκεται στο σταυροδρόμι διεθνών μεταναστευτικών ροών, οι οποίες είναι δυνατόν να αποτελέσουν κίνδυνο για την Εθνική Ασφάλεια. Κρίνεται επιτακτική η ίδρυση Υπουργείου Μετανάστευσης, Ενσωμάτωσης και Εθνικής Ταυτότητας κατά το πρότυπο του γαλλικού Υπουργείου Μετανάστευσης, Αφομοίωσης, Εθνικής Ταυτότητας και Κοινής Ανάπτυξης (Ministère de l’immigration, de l’integration, de l’identité nationale et du développement solidaire). Διακηρυγμένοι σκοποί του προτεινόμενου ελληνικού Υπουργείου είναι δυνατόν να είναι: α. Η ενσωμάτωση των μεταναστών στην ελληνική κοινωνία β. Ο έλεγχος των διεθνών μεταναστευτικών ροών. γ. Η προβολή της Κυρίαρχης Εθνικής και Ευρωπαϊκής Κουλτούρας στο πλαίσιο της πραγματικότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. δ. Η ενίσχυση της συλλογικής εθνικής ελληνικής ταυτότητας της ελληνικής κοινωνίας.

2010-01-13T10:42:00.000-08:00

"Τούτο να πείτε όμως του Possum: με βρόντο, όχι με λυγμό

μ' έναν βρόντο και όχι με λυγμό

Να κτίσουμε την πόλη του Διηόκη που οι ταράτσες της δίνουν

χρώμα στ' αστέρια"

Ezra Pound

* Possum: μικρόσωμο θηλαστικό, προσωνύμιο που απέδιδε ο Pound στον T.S. Eliot. Ο Eliot ήταν κατά δήλωσή του "αγγλοκαθολικός στο θρήσκευμα, κλασικός στην λογοτεχνία και μοναρχικός στα πολιτικά πιστεύω" (όπως αυτοχαρακτηρίστηκε στο δοκίμιό του "For Lancelot Andrews"). Όταν η αμορφωσιά κυριαρχεί στην Καμπούλ, οι αναρχικοί "αλωνίζουν" ενθυμούμενοι και τον καθολικό Guy Fawkes...

2009-12-25T01:51:00.000-08:00

Afrocentrism and the distortion of Greek history
Ioannis Kotoulas
(Translation into English by Filippaios)

On February 1993 in the College Wellesley of Massachusetts a lecture was given regarding the ancient Egyptian civilization. The speaker, Yosef A. A. Ben Jochannan was presented by the event organizers as a “distinguished Egyptologist”. During his lecture Jochannan more or less supported that the ancient Greeks practically stole their civilization from Egypt, that philosopher Aristotle went to Alexandria along with Alexander the Great to visit the library which Aristotle eventually sacked in order to write his works.
During questions, a professor of classical studies named Mary Lefkowitz asked the lecturer why he would claim something like that when Alexandria acquired its great library well after the death of Aristotle, and moreover, the Greek philosopher never visited Egypt. Jochannan refused to answer, accusing Lefkowitz for empathy and negative stance towards the opinions of the black population. After the lecture many students accused Lefkowitz for racism and a one way comprehension of history. Indeed, what is happening in the American universities?
Afrocentrism is an ideological movement with historical and political extensions, which has spread through many universities across the Atlantic especially during the 90s. It is a branch of a new wave of political correctness that swept the American society during the last decade.
The supposed basic core of the beliefs of afrocentrism is shaped as thus: Mother of civilization – especially of Western civilization – is the continent of Africa and the carriers of civilization are the African nations. Many high level societies were formed in Africa long before the white nations appeared in the foreground of history. Ancient Egypt was but a part of the black African civilization and also the Egyptians themselves were blacks (Negros) from an anthropological point of view.
The African civilization of Egypt influenced the Greek world and the birth of classical civilization significantly, since the ancient Greeks borrowed, or more appropriately “stole” their religion, science and philosophy, the artistic and mental achievements, from the ancient Egyptians, Canaanites and the Phoenicians. Great figures of the ancient world, such as Socrates, Cleopatra or Jesus Christ were blacks. But also in the more recent years the world famous musician Ludwig van Beethoven and empress Josephine of Austria. By and large, the whole of white western civilization or at least its noblest expressions are owed to the black people of Africa. Regardless of how unreal all of these sound, many members of the academic community and of other educational degrees in the United States have adopted them fully and have included them in their teaching program.
Apart from the basic core of teachings, Afrocenrtrism reaches to even more extreme and unhistorical views. Jochannan claims that Plato drew out his philosophical opinions from the Egyptian priesthood which had developed a complete system of ideas. In reality Plato never visited Egypt and the relative literature regarding the Greek - Egyptian philosophy under Hermes Trismegistus was developed during the first centuries after Christianity, 500 years after the death of Plato. Jochannan also mentions, as it was initially stated, that Aristotle went to Egypt where he studied the various Egyptian documents in the library of Alexandria. These manuscripts he translated in Greek and then re-published them as his own. One small detail the afrocentrist writer ignores is that the library of Alexandria started to be built during 300-290 BC from Ptolemy of Lagos, years after the death of Aristotle (322). The Stagirite absolutely never visited Egypt.
Cheikh Anta Diop in the book “Civilization or barbarism: An authentic anthropology” supports that even the inventor Archimedes stole (words referring to stealing are often used by afrocentrists) his mathematical knowledge from the Egyptians. Other afrocentrist writers assure us that that the discovery of America was due to the Africans, which had arrived on the continent well before Colombus, declaring the start of the Mesoamerican civilizations. Moreover, melanin, the substance with which the color of the skin is determined, makes black people superior both spiritually and physically to the whites. Thus, afrocentrism attracts immiscibly racist assumptions for which the other side is often blamed.
Writer Francis Welsing supports the manichaeistic cultural scheme that separates mankind into two wide categories: The Sun People and the Ice People. The first are naturally all blacks which have the calmer and civilized character, they also have a much evolved sense of community. The Ice People, the white race, are still into the mentality of the cave people. They tend to be expansive, separate the world, installing patriarchal systems and import the feeling of individualism and of the small group of common interests. The exaggerations of afrocentrism are indeed various and many, but it would be more appropriate to investigate the conditions that led to the birth of such views.

Origins and the historical descent of afrocentrism.

Afrocentrism appeared in a more specific and concentrated form during the 90’s in the United States. During this period, the American society –already a mixture of white Anglo-Saxons, blacks, Hispanics and various other nations and religions- was orientated towards the idea of multiculturalism. Under the guise of democratic equalization of all groups of the populations and minorities, the perspective of relativity and subjectivity of historical events arose. No more was there a single truth, just subjective statements; there was no solid history, just a sum of narrations. Every group of the population could (and should) construct its own historical background. In this way the self-awareness would be obtained and its distinguished character would be preserved.
For the favor of the constantly resurgent political correctness the historical correctness was neglected intentionally. Anything that did not decrease the particular egoism of these groups or did not go against their self-willed historical and political opinions could be characterized as real. The groups of blacks, feminists and homosexuals claimed the revision of history so that the establishment of their dogmatic and pre-formed opinions could be eased.
Classical education of ancient and Greek knowledge yielded considerably as they were replaced in many universities and other institutions by studies of minority group, feminist, gender and gay studies. Especially as far as afrocentrism is concerned, let it be noted that in many schools and universities the teaching of ancient Greek history and language was replaced by myths and traditions of the indigenous African tribes. It was within such a social and political framework of obsession that the defense of the Greek character of Macedonia using historically proven facts was mistaken for an egoistic attempt of blocking the Skopjan point of view.
Well before the 90’s there were many pseudo-literature studies that existed in the gutter of scientific research in which the aspects of the Afrocentrists were stated. However during that period the studies of this kind were enlisted in the same category with books that supported that earth was flat. If one wishes to find the roots of afrocentrism, then he should go back to the 19th century. After the American civil war (1861-1865) the movement against the slavery of blacks was enacted, and it virtually aimed towards the smiting of the political and economical areas of the South. It was during that period that the first assumptions for the African origins of the Egyptian civilization where stated. Writer Frederick Douglas (1817-1895) supported that the ancient Egyptians were normal blacks: “another unfortunate turn coincidence is that the ancient Egyptians were not whites, but undoubtedly they were as black as many of our co-patriots that are now considered genuine Negros.”
Similar were the beliefs of Edwart Wilmot Blyden (1832-1912), who had taken classical studies but held firmly to the African point of view. After he went to Egypt in 1866, he ended up to the conclusion that the pyramids could only be the work of black Africans. “This, I thought, was the work of my African forefathers. I thought I heard the sound of these great Africans, as if I felt the vehemence of their restless spirits who had sent civilization to the Greeks. If only my voice could reach every African on earth, I would say to him with great sincerity. Reclaim your glory!”
The belief that the Egyptian civilization was black continued with the amateur historian W.E.B. du Bois (1868-1963), but also with members of the American freemasons with African origin. In this way a utopian apprehension for ancient Egypt was preserved, where the black population achieved greatness in science, literature and philosophy. The same beliefs are distinguished in the work of Marcus Mosya Garvey (1887-1940), black activist and head of para-political organizations of the black community of America. Garvey wanted to use arguments of historical nature for purposes of pure political character.
By believing that the black race is obviously greater than the white, he considered that the white Greeks and Romans stole their civilization from Egypt. In his essay “Who and What is a Negro? -1923)” he writes “Every unprejudiced student of history knows that the Negro ruled the world when whites where merely savages living in caves; that in ancient years thousands of Negro teachers taught in the universities of Alexandria which was then the center of knowledge; that ancient Egypt gave civilization to the world, while Greece and Rome stole its arts and language and took all its glory to themselves.”
These first afrocentrist writers prompted repeatedly their readers to reject without question all white historians, in a very clear demonstration of racial intolerance. Addressing his readers, Garvey mentions that “The current educational system hides the truth for Negros. Read, for example, that the Egyptians where a great race, also the Carthaginians, the Libyans and others, but they will never tell you they were Negros or black. You should therefore go further than the simple recordings of those events and discover the truth that honors your race”.
The misappropriation of important ancient civilizations, like the Egyptian or Carthaginian, concerns a political reading of history and an ideological abuse of scientific data. And like then, the various shown arguments are in essence of political advisability nowadays. In the 19th century and until the full emancipation of the black population of America, the cultural creativity of the black citizens needed to be demonstrated. Today, within the framework of an arbitrary definition of the multicultural, their catalytic contribution in the birth of western civilization needs to be brought forth. According to a detailed study of afrocentrism “chauvinist historians (of Africa) consider the urgency of destroying the aspects that the Western historiography created. The Egyptian history can be called African in a racial sense, if one assumes that the blood of Negros run freely within the vains of ancient Egyptian” (John Markakis, Pan-Africanism: The Idea and the Movement, Ph.D.Dissertation, Columbia University, 1965).
After the African writers that evolved their afrocentrism as a reaction to the system of colonialism, the link with the recent re-appearance of the ideology is the book Stolen Legacy -1954 of George James. James was a professor of ancient Greek in middle education. In a quite dangerous statement he said that “the term Greek philosophy is in fact wrong because there is no such philosophy. The Greeks did not have a natural ability necessary for the development of philosophy. The Greek philosophy was not invented by Greeks but by the Blacks of Northern Africa, the Egyptians”. James counters the lack of any evidence what so ever using the argument that there is a white European conspiracy from the antiquity until today, in order to hide the contribution of the black race to civilization.
These points re-appeared renewed in the end of the 80’s causing much discussion and raising the reaction of many known scientists for the first time. This happened with a quite ambiguous book, the Black Athena.

The Black Athena and the forgery of history.

The title itself is provoking: Black Athena : The Afroasiatic Roots of Classical Civilization – the first tome was published in 1987, the second one in 1991. Athena, a symbol of the Greek world, of wisdom and of civilization was according to this book, black. The author of this book is Martin Bernal (born 1937), British from Hebrew descent. In reality Bernal is a sinologist, a researcher of the civilization of China and its neighboring people. As he mentions in the prologue of the first tome (The Fabrication of ancient Greece 1785-1985), his only activity with the subject of the origins of the ancient Greek civilization was a result of a personal crisis , that led him to the approach of his Hebrew roots and identity. During this research he examined the contacts between Greek and Semitic people and concluded to certain ideas that the historical, archaeological and linguist science has never acknowledged.
Bernal considers that the 25% of Greek language is of Semitic origin, 25% is of Egyptian origin, it then allows a percentage of 40-50% to be Indo-European. His basic belief is that the ancient Greek civilization is formed firstly from the civilization of Egypt, and secondarily from Canaanites and Phoenicians.
Bernal distinguishes two general categories of interpreting the origin of the Greek civilization. It is about the Ancient Model and the Aryan model (terminology by Bernal). The Aryan model is younger, it was founded in the 19th century mostly by German researchers and it mostly exists until today. It is the theory of the Indo-European origin of the Greek tribes, which came to Greece in the Bronze Age or sooner (various interesting alterations exist about the theory regarding the initial common cradle of the Indo-Europeans).
The Ancient Model, which according to Bernal the ancient Greeks themselves agreed to, wants the ancestors of the Greeks living as passive elements in simple and primitive societies. The evolution of civilization is attributed to Egyptians and Semites foreigners that dominated the Aegean space causing the cultural explosion of the Greek world. According to this way of thinking, the myths for the arrival of Kadmos are interpreted as an Egyptian – Semitic colonization of Boeotia following the founding of Thebes from eastern elements, while the tradition of Danaus that came to Argos from Egypt concerns the import of Egyptian civilization in the Peloponnese.
Bernal considers that an invasion of Semites Hyksos in the area of Egypt during 1700-1600 BC. The Hyksos, despite the fact that they were of Semitic origin, spread the Egyptian civilization in Greece. Bernal surpasses this paradox by using historical analogy to establish his case. During the spreading and territorial expanding of a nomadic population, that population transfers the civilization of countries it conquered. In the 4th and 5th century BC the arrival of the Huns in Western Europe resulted in the spreading of gothic cultural elements, not the Mongol ones. Also the invasion of the Normans in 1066 in England transferred the French culture to England, rather than the Viking culture which was the initial origin of the Normans. Something similar happened with the Hyksos, who transferred the Egyptian cultural practices. Here Bernal seems to be forgetting that the Egyptians hated the Hyksos as intruders and oppressors. Also that the Hyksos were Semites with a different civilization and that between the two groups there was fierce confrontation that led to the final banishment of the Hyksos from Egypt.
The special characteristics of the Greek civilization thus come from the mass influence resulting from the intruding African-Semitic groups. This fact was saved in the traditions of Greeks speaking of heroes from the East and Egypt, in the narration of Plato for Timaeus, references to the ancient Egyptian wisdom, as well as the names of the gods that are mostly of Egyptian origin.
But how is it that this supposed historical reality, that the ancient Greeks themselves acknowledged, was ignored? Was there a lack of scientific research and ignorance or deliberate suppression and lack of evidence? Bernal believes the second. Here enters the Aryan Model for the origin of the ancient Greek civilization. The forming of the Aryan model in the 19th century rejected the Semitic and Egyptian contribution in the forming of the Greek world for racial and anti-semitic reasons. The German philhellene scholars that established the Indo-European theory with their studies rejected all eastern involvement, because according to Bernal, they were moved by racist and Euro-centered motives. Evolving this opinion further, Bernal concludes that “Philhellenism always had Aryan and racist connections”. (Black Athena vol. I,291). He reaches to the point of accusing European scholars of the 19th century for racial prejudice against the Turks, as far as the Greek revolution was concerned, since they defended the Greeks –an ideal European group according to Bernal- against the Asian Turks. It was not by chance that the Black Athena was deified in Turkey from the local historians and a friendly review is hosted in the official web page of the Turkish Foreign Office. (www.mfa.gov.tr/grupa/percept, article by Orhan Kologlou).
The conscious devaluation and depreciation of the eastern civilization has brought according to Bernal a twisting of historical elements. The purpose of this (so far) two-tome book aims, as the writer himself suggests, “to decrease the European cultural arrogance (Time magazine 23/7/1991). It is a working with clear ideological origins and conscious political purposes.
The first dynamic response to the historical theories of Afrocentrism came from Mary Lefkowitz, a Professor of Classical Studies in the Wellesley College of Massachusetts. With a series of publications, articles, reviews and replies to the American and European press as well as the Internet, Lefkowitz disproved with perfectly structured arguments the positions of afrocentrists and of Bernal for the origins of the ancient Greek civilization.
Moreover Lefkowitz published two books for the whole subject in 1996. The first (Not Out of Africa: How Afrocentrism Became an Excuse to Teach Myth as History, Basic Books 1996) is her detailed review and critical investigation of various positions of afrocentrist writers and simultaneously a historical documentation of real date. In the second work (Black Athena Revisited, The University of North Carolina Press 1996) brings the scientific thoroughness of Lefkowitz and Guy MacLean Rogers and includes various scientific papers from researchers of various backgrounds, archaeologists, historians, linguists, anthropologists. The articles of this tome examine various claims of the Black Athena, rejecting them one at a time.
The impact of these two works has been catalytic for the discussion of afrocentrism in America. These studies highlighted the emptiness of the afrocentrist arguments and of Bernal, and they practically cleared the subject from the academic point of view. Despite all that, the afrocentrists return after their initial retreat. In 1999 the book of an American journalist named Richard Poe was published, called Black Spark, White Fire, underlying the essential contribution of the African civilizations in the development of the European civilization. Poe thinks that ancient Greece accepted a wide colonization of African groups which gave the initiation for cultural creativity. In the end of 2001 Martin Bernal came back with the collective tome Black Athena Writes Back (Duke University Press), where he tries to eliminate the points of various scientists from Black Athena Revisited and rekindle the interest for afrocentrism and its theories that were declining during the last 5 years.

The interpretation of the origin of afrocentrism.

The historical points of afrocentrism were developed as a reaction to two basic factors: the borderline position of the black population in the American society for decades, and the absence of a brightly recorded historical past. What afrocentrism really aims for is to seize the glory of the Greek civilization with indirect means.
It is common in the area of historiography, peoples and population groups that do not have a field of historical references, where they could go back to in order to confirm their confidence, to replace this lack of history with showing their own structured identities within other collectivities, recognized for their cultural contribution, like Hellenism. In our case the African American community has an indigenous disadvantage: it is historically hovering since their presence in America was the result of an adjacent commercial activity of the White Europeans and Arabs of Western Africa, called slavery.
More specifically, the historical and archaeological theories of afrocentrists and of Bernal, reverse consciously or unconsciously the interpreting scheme of cultural diffusionism from a supreme center. This scheme the afrocentrists reject officially as an ideological product of white colonialism and scientific anti-Semitism. They place ancient Egypt in the center of their scheme, since the Egyptian civilization was indeed a highly valued creation. Afrocentrist writers are not mentioned often, at least the wisest of them, in indigenous African civilizations such as the ones in Mali or Rhodesia because the absence of great historical leftovers does not make it easy for them to develop their theory for the African origin of civilization. On the contrary their efforts are focused on the usurpation of ancient Egypt, which is the real key in the whole debate about afrocentrism.

Were the ancient Egyptians black?

The whole discussion about whether or not the ancient Egyptians were black starts most likely from the confusion or a misreading of physical and cultural geography. Geographically speaking, Egypt belongs to the continent of Africa, but it does not belong there from the cultural point of view. There is no unified African civilization, only local displays. All of Northern Africa above the Sahara desert is culturally similar to the Mediterranean world and much less similar to Western and Central Africa. Before the investigation of racial consistency of ancient Egyptians, we should define that the term “black” does not completely relate to the opinions of ancient Greeks and Romans. As white peoples they would call any inhabitant of the Middle East or of Northern Africa that had even the slightest darker skin color as “black” “dark colored” “colored”. In any case the Greeks distinguished between the Egyptians and the Ethiopians (=people with dark look).
Today’s terminology suggests that the Negros (from latin niger) are blacks, and they historically come from the regions beneath the Sahara dessert. Already from the period of the Ancient Kingdom (3100-2270 BC) the blacks inhabited areas far away from Egypt, the area of Nubia (present day Soudan). The Nubians were indeed a black population and as such they are depicted in the Egyptian art. The Egyptians themselves are depicted as different from the Nubians and in contradistinction to them. The science of natural anthropology considers the ancient Egyptians a race of Mediterranean origin which appeared to have, in a considerable percentage, relativity with the white Indo-European nations. (Loring Brace in the collective tome Black Athena Revisited, The University of North Carolina Press, Chapel Hill and London 1996 and John Baker, Race, Oxford University Press 1974). There was an important percentage of the Egyptian population that resembled white characteristics.
The ancient Egyptian monuments give us many such indications. A mural from the period of the Ancient Kingdom depicts the daughter of Pharaoh Cheops queen Hetep-Heres B, having soft characteristics and blond hair. There are dozens of embalmed bodies widely known as mummies that preserve the Mediterranean anthropological characteristics. Mummies of important individuals, such as of Pharaoh Seti I (1306-1290 BC) have been described by experts to be of Mediterranean type. The case of the embalmed body of Ramses II is well known (exhibited in the Cairo Museum). This mummy has red hair and an anthropological type similar to findings in the European inland. In the same category belong the saved anthropological leftovers of most Pharaohs, especially of the older phases.
A differentiation in the anthropological material and in the yield of characteristics is observed with the declaration to the throne of the foreign dynasty of Nubian princes. In the 8th century BC the Egyptian state was invaded by Nubians, who established the 25th Dynasty (746-655 BC), with Tankhara as the first king. The Egyptians had conscience that they were a different people from their black southern neighbours. This can be also seen in the hieroglyph scriptures depicting the Nubians.
The conquest of Nubia from the Egyptians was complete in 1840 BC from Pharaoh Sesostris III. Sesostris constructed impressive forts in Nubia and in its borders with Egypt in order to defend his kingdom from a possible attack from the black Nubians. The offering column at Semmeh, raised by the Pharaoh characteristically reads “the south border was constructed in the 8th year by the glorious king of Upper and Lower Egypt Sesostris III, to avert any black trying to cross, from water or from land, on ship or any other flock of blacks. Excluded are the blacks coming to trade at Iken or passing through with permission.” (James H. Breasted, History of Egypt, London 1909, 69).
The ancient Egyptians where of Mediterranean origin, Nubians were blacks, as the historical data suggests. The black classical philosopher Frank Snowden urges the afrocentrist writers to study the Nubians as the first black civilization and not as the ancient Egyptians who were something else entirely. Bernal considers that Socrates was of African origin. As evidence he appeals the references of Plato’s and Xenophon’s students that he looked like a Satyr. Also some of the busts that were created after the death of Socrates picture him with a pug nose, wide nostrils and a big mouth, and all these are indications that he was black according to Bernal. In reality the ancient sculptures simply reproduced the ironic observations and the weird comments that spread back then for a man whose ideas attracted public attention. Besides, the ancient Greeks gave rug noses to both Ethiopians and the Scythes that inhabited Southern Russia. If Socrates or one of his ancestors had even slightly dark colored skin that wouldn’t escape the attention of his contemporaries, moreover the attention of the sophists or comedian Aristophanes who satirized Socrates mercilessly.
As far as the question of the anthropological type of queen Cleopatra is concerned, let it be reported that in all known depictions, sculptures and coins, Cleopatra has clearly Mediterranean characteristics. The dynasty of Ptolemy in Egypt had followed the tactic of endogamy while the Greek population kept its distance from the Egyptian residents. The afrocentrists consciously neglect that the dynasty of Ptolemy were princes of Greek origin, not Egyptian. The misconception about Cleopatra came most likely from the selective reading of Shakespeare’s play “Antony and Cleopatra”. The English poet calls Cleopatra tawny and black. However with these adjectives he does not refer to her origin. Shakespeare had relied on Plutarch’s Antony and knew that Cleopatra belonged to the Greek dynasty: “How good she is and worthy as a queen / born of king from a line of kings” (V. ii 326-27, translation by Vasilis Rotas). The adjective black given to her is due to the metaphorical figure of speech that Cleopatra had the sun as her lover while Antony was away.

Conclusions

Afrocentrism, as an ideological and political component, has a specific origin and use. In its current form it is not but a by-product of multicultural political correctness. These trends tend to abolish objectivity itself and the rational establishment of data. The past is relativized and made into a useful tool for anyone that wants to form a specific picture of history, to satisfy selfish political ambitions.

2009-11-12T05:53:00.000-08:00

Έρημη Χώρα
Περιοδικό Ανεξάρτητης σκέψης
Τεύχος 3, Οκτώβριος 2009

DOCEO, SED FRUSTA

Κυκλοφόρησε το τρίτο τεύχος του περιοδικού «Έρημη Χώρα» με πενήντα-έξι σελίδες γεμάτες άρθρα και μεταφράσεις ποικίλου ενδιαφέροντος, όπως : BLOG - αλήθειες και ψέμματα, Γεωπολιτική και συμμαχίες, Παιδεραστία-κοινωνική παθολογία και προστασία των παιδιών, Αναστάσιμοι στοχασμοί, Πατριωτισμός και επανάσταση, Arthur Moeller van der Bruck, Guillaume Faye, Jack London, Julius Evola, , βιβλιοπαρουσιάσεις και κριτικές. Το περιοδικό κοστίζει τρία ευρώ και διατίθεται στην Θεσσαλονίκη στο βιβλιοπωλείο «Αριστοτέλειο» (Ερμού 61), στην Αθήνα στα βιβλιοπωλεία «Ελεύθερη Σκέψις» (Ιπποκράτους 112) και «Η αλληλεγγύη των φίλων» (του κ. Γιαννάκενα Ιωάννου, στοά Χαριλάου Τρικούπη 14) και στο γνωστό περίπτερο της Κάννιγγος, ενώ στην υπόλοιπη Ελλάδα δια αντικαταβολής κατόπιν επικοινωνίας στην ηλεκτρονική διεύθυνση erimihora@hotmail.com. Από την ίδια διεύθυνση διατίθενται τα δύο προηγούμενα τεύχη του περιοδικού.

2009-10-15T00:15:00.000-07:00

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΤΡΟΜΟΣ

Όλα σύμφωνα με το σχέδιο λοιπόν. Σιγά σιγά οι λεπτομέρειες εφαρμόζονται. Πολλοί κατάλαβαν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά μ΄ αυτές τις εκλογές. Κανείς όμως δεν μπόρεσε να ενώσει όλες τις ψηφίδες για να σχηματίσει την μαγική εικόνα. Για να προσπαθήσουμε εμείς:

Α) όσον αφορά τις εκλογές του 2000, όλοι πλέον ξέρουμε (αν το θυμόμαστε βέβαια) ότι ήταν εκλογές νοθείας (όχι βίας). Εισαγγελέας ήταν αυτός που έστειλε φάκελο στην βουλή με 250.000 λαθροψηφίσαντες. Γνωστές οι εκπομπές του Τριανταφυλλόπουλου για τους Γεωργιανούς που ψήφιζαν χωρίς να έχουν δικαίωμα στα χωριά της Βέροιας. Πολλές οι εκπομπές του Τριανταφυλλόπουλου για τα αεροπλάνα από Γεωργία και Ρωσία που έρχονταν να ψηφίσουν Χρύσα Αράπογλου. Γνωστές οι ιστορίες στην Λάρισα που έστελναν οι κάτοικοι τους γεωργιανούς ψηφοφόρους που έρχονταν με τσάρτερ από Κύπρο σε άλλα χωριά από αυτά που είχαν «εγγραφεί». Σε επίμονες ερωτήσεις του Τριανταφυλλόπουλου προς βουλευτές της ΝΔ γιατί το κόμμα τους δεν αντιδρά στην νόθευση του αποτελέσματος, αυτοί απλώς δεν έλεγαν τίποτα. Ο Καρατζαφέρης κατήγγειλε νοθεία στις εκλογές. Έτσι τελικά, ενώ είχε κερδίσει η ΝΔ με 1% τελικά έχασε με 1%.
Τι σημαίνουν όλα αυτά; Προφανώς ότι είχε γίνει συμφωνία. Προφανώς επίσης, δεν ήμασταν παρόντες. Διατηρούμε όμως το δικαίωμα να είμαστε λογικοί (ακόμα).
Τι μπορεί να συμφωνήθηκε; Το έχουμε καταλάβει από τις εξελίξεις που ακολούθησαν:

α) Τα λεφτά των ολυμπιακών αγώνων του 2004 (βλ. Εργολάβοι) έπρεπε να τα διαχειριστεί το ΠΑΣΟΚ που για λόγους συντομίας δεν μπορούμε να αναλύσουμε σήμερα, αλλά τέλος πάντων είναι γνωστοί σε όλους. –ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΕΓΙΝΕ-
β) Στην συνέχεια ο Σημίτης θα έδινε δακτυλίδι στον εκλεκτό εξωελλαδικών κέντρων Γοδεφρείδο (Τζέφρεϋ) Ανδρέα Παπανδρέου (ΓΑΠ), για διαφόρους λόγους που για λόγους συντομίας δεν μπορούμε να αναλύσουμε αλλά τέλος πάντων και αυτοί είναι γνωστοί σε όλους. –ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΕΓΙΝΕ-
γ) ο Καραμανλής θα κέρδιζε τις επόμενες τις 2 εκλογικές αναμετρήσεις. –ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΕΓΙΝΕ (2004 & 2007)-
δ) η Ντόρα δεν θα έκανε εσωτερική αντιπολίτευση στον Καραμανλή. –ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΕΓΙΝΕ-
ε) μετά τις 2 εκλογικές αναμετρήσεις που θα κέρδιζε ο Καραμανλής, θα αναλάμβανε την εξουσία ο ΓΑΠ. –ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΕΓΙΝΕ-
στ) Η Ντόρα θα έπαιρνε (θα πάρει) το δακτυλίδι της διαδοχής από τον Καραμανλή, θα ανασυγκροτούσε την διαλυμένη ΝΔ και θα αναλάμβανε την αρχηγία της. –ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΖΕΤΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ-
ζ) η Ντόρα θα διαδεχθεί στην εξουσία τον ΓΑΠ μετά από μία ή δύο εκλογικές αναμετρήσεις. –ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΖΕΤΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ-

Αυτή ήταν η συμφωνία που δημοκρατικά κλείστηκε μεταξύ ξένων κέντρων και των ελλήνων πολιτικών.
w
Β) Η συμφωνία αρχίζει να εφαρμόζεται. Σε δύο πράγματα διαταράχθηκε ελαφρώς το σχέδιο:
i) ο Καραμανλής αποφάσισε ότι έχοντας τον κυβερνητικό χρόνο 2 θητειών, ότι όλα τα ΜΜΕ τον στήριζαν (μύθος είναι ότι δεν στηρίχθηκε απ΄ αυτά), μπορούσε να κάνει μια σχετικά πιο ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική και να κλείσει και καμιά καλή οικονομική συμφωνία. Άλλωστε οι συνομιλίες για τον Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη είχαν ξεκινήσει το 1996 επί ΠΑΣΟΚ. Γιατί να μην συνεχίσει; Αυτή είναι και η παρακαταθήκη που αφήνει ο Καραμανλής για το μέλλον. Η παρακαταθήκη που ίσως κάποτε του επιτρέψει να επιστρέψει:
- η στάση του στο σχέδιο Ανάν
- οι συμφωνίες Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη και Southstream
- το Όχι στο Βουκουρέστι. Είχε δεχθεί βέβαια την σύνθετη ονομασία αλλά ποντάροντας στην αδιαλλαξία των Σκοπίων, πίστεψε ότι εν τέλει ποτέ δεν θα βρισκόταν στην ανάγκη να την εφαρμόσει, κερδίζοντας έτσι χρόνο καθυστέρησης.
Αυτά τα πλήρωσε κυρίως με καταστροφική πυρκαϊά του 2007
ii) οι ντόπιοι νταβατζήδες βλέποντας ότι ο ΓΑΠ δεν τραβάει αποφάσισαν να τον αλλάξουν. Αυτός όμως ήταν επιλογή των ξένων νταβαντζήδων. Αυτοί κατά βάσει είχαν κλείσει την συμφωνία. Έρχονται εντολές απ΄ έξω. Αποτέλεσμα: Χρυσοχοΐδης και Διαμαντοπούλου στηρίζουν τον ΓΑΠ.
Ξεπεράστηκαν τα προβλήματα αυτά. Η Συμφωνία σταθεροποιήθηκε και συνεχίστηκε.

Δειλός και λίγος ο Καραμανλής περίμενε να περάσει ο χρόνος της 2ης θητείας και να παραδώσει, να ησυχάσει, να ξεκουραστεί.
“Πήγα να αποκλίνω λίγο της Συμφωνίας” σκέφτηκε, “αλλά τα πράγματα χοντραίνουν και γίνονται επικίνδυνα”. “Άσε που και ο λαός βαριέται, που να τον ξεσηκώσεις”.
... και οι μέρες προχωρούσαν μέχρι να έρθει η ώρα να παραδώσει ... και συνέχισε το play station αφού άλλωστε και ο λαός βαριόταν όπως άλλωστε και ο ίδιος. Δίπλα του τα Βατοπέδια, οι Ζαχόπουλοι, οι κουμπάροι, τα ομόλογα, ο Παυλίδης, η Siemens. Βαριόταν.
Να όμως που ξύπνησε πάλι για λίγο. Επίσκεψη Σαρκοζί στην Αθήνα. Προτείνει Συμμαχία σε όλα τα επίπεδα (για λόγους συντομίας δε μπαίνω στις λεπτομέρειες. Απευθυνθείτε στον λόγο του στην ελληνική βουλή). “Ας πάρω γαλλικά και ρωσικά όπλα” σκέφτεται ο Καραμανλής.
Οι γαλλικές μυστικές υπηρεσίες στέλνουν προειδοποίηση στην Αθήνα το φθινόπωρο του 2008. Δεν κινείται κανείς. Ο Πάκης κοιμάται. Πλήρως συντονισμένες συμμορίες αναρχικών και αλβανών καίνε την χώρα.
... και έβλεπε τις μέρες να περνούν....

Γ) Φτάνουμε στις Εκλογές.
Ο ΓΑΠ καθορίζει πλέον τις εκλογές, τουλάχιστον τον Μάρτιο του 2010. Ήθελε την νίκη νωρίτερα. Τα ποσοστά ήταν υπέρ του τουλάχιστον όσον αφορά την νίκη. Αρχίζει πλέον το κουβάρι να ξετυλίγεται πιο γρήγορα.
Η Ντόρα θέλει επίσης πιο γρήγορα εκλογές γιατί έπρεπε το ποσοστό ήττας να είναι διαχειρίσιμο. Δεν ήθελε να παραλάβει διαλυμένο κόμμα. Αφού έτσι κι αλλιώς αυτή θα συνέχιζε στην ηγεσία της ΝΔ βάσει της Συμφωνίας (του 2000) ....., αφού ο πρωθυπουργός βαριόταν...., επιβάλλει στον Καραμανλή πρόωρες εκλογές. Όχι μόνη της.
Ο Σουφλιάς (ο οποίος σημειωτέον αποτελεί τον σκληρό πυρήνα του οικονομικού ΠΑΣΟΚ) πάει για Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Το σχεδιάζει χρόνια. Τους ταΐζει όλους. Η ΝΔ πρέπει να χάσει πριν τον Μάρτιο του 2010. Ο Παπούλιας όντας 82 χρονών με καρδιακά προβλήματα, δηλώνει προς όλες τις ενδιαφερόμενες πλευρές ότι δεν θα είναι ξανά υποψήφιος (και να ήθελε πάλι δεν θα ήταν). Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας υποτίθεται βγαίνει από τους χαμένους των εκλογών. Βολεύει η ήττα. Άλλωστε και η Ντόρα θέλει ήττα τώρα. Ο Σαρακατσάνος έχει την απαιτούμενη υποστήριξη από το ΠΑΣΟΚ (Έθνος, Πρώτο Θέμα, Ημερησία, Αγγελιοφόρος, Mega κτλ). Χρειάζεται υποστήριξη και από την ΝΔ (Δεν είναι ανέκδοτο, είναι θλιβερή πραγματικότητα. Αυτοί είναι οι έλληνες πολιτικοί). Για τον σκοπό αυτόν ο Μπόμπολας αγοράζει λίγες μέρες πριν τις εκλογές τον “Ελεύθερο Τύπο” (ο οποίος κυκλοφορεί συντόμως) ώστε να παρέχει υποστήριξη, από την πλευρά της ΝΔ αυτή τη φορά, προς τον Σουφλιά στην προσπάθειά του για την προεδρία. Ο Σουφλιάς προτείνει στον Καραμανλή εκλογές. Οι Καραμανλής, Ντόρα & Σουφλιάς συμφωνούν:
1) Πρωθυπουργός ο ΓΑΠ
2) Πρόεδρος της Δημοκρατίας ο Σουφλιάς
3) Αρχηγός της ΝΔ (και μέλλον πρωθυπουργός) η Ντόρα.
Να σημειώσουμε εδώ ότι ο Καραμανλής ποτέ δεν ήταν Καραμανλικός. Απόδειξη ο ακραίος νεοφιλελεύθερος και παντελώς ανίκανος Αλογοσκούφης.
Έτσι κλείνεται η επιμέρους συμφωνία (ως τμήμα της μεγάλης του 2000) του καλοκαιριού του 2009. Οι φήμες φτάνουν στα αυτιά των Καραμανλικών. Αντιδρούν σύσσωμοι. Βγαίνουν στα κανάλια. Φωνάζουν. Πρέπει το κόμμα να προσπαθήσει, έχει 6 μήνες. Να ανασκουμπωθούν, να δουλέψουν. Άλλωστε και ο Σρέντερ στην Γερμανία έχανε με πολύ μεγάλο ποσοστό. Έγιναν οι πλημμύρες την τελευταία βδομάδα πριν τις εκλογές. Ο Σρέντερ έβαλε τις γαλότσες και τελικά κέρδισε τις εκλογές. Όλα γίνονται.
Οι καραμανλικοί ήξεραν ότι η συμφωνία είχε ήδη κλειστεί αλλά δεν μπορούσαν να διανοηθούν ότι θα παρέδιδαν αμαχητί την εξουσία ... και προσπάθησαν. Άρχισαν όμως ταυτόχρονα να καταλαβαίνουν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Ότι το σχέδιο είναι μεγαλύτερο. Ότι δεν έχουν όλες τις απαραίτητες ψηφίδες της μαγικής εικόνας.
Προκηρύσσονται οι εκλογές.
Η Ντόρα αναλαμβάνει πλήρως το κόμμα. Στα κανάλια, 10 (μόνο) λεπτά (!!!!) μετά το διάγγελμα Καραμανλή βρίσκονται και υπερασπίζονται την επιλογή του οι Ντόρα, Μεϊμαράκης (ντοράκι), Κυριάκος Μητσοτάκης. Λείπει ο Σουφλιάς. Δεν θέλει να εκτεθεί περισσότερο. Πάει άλλωστε για Πρόεδρος. Γι αυτό δεν εμφανίστηκε καθόλου προεκλογικά. Χρειάζεται τις ψήφους του ΠΑΣΟΚ. Ο Κουμουτσάκος (μητσοτακέικο) αναλαμβάνει την εκπροσώπηση του κόμματος. Το κόμμα είναι διαλυμένο αλλά ένας μηχανισμός λειτουργεί καλά. Της Ντόρας. Άλλωστε η ΝΔ δεν πρέπει να κερδίσει τις εκλογές. Ο Τσιτουρίδης αρχίζει να μιλά. Σταματά. Ο Μανώλης κάτι ξέρει. Δεν μιλά. Ο Λιάπης (ως γνήσιος εκφραστής του καραμανλισμού) εξοργίζεται αλλά απαξιώνεται ότι τάχα είπε αυτά που είπε διότι θα ήταν εκτός λιστών επειδή ήταν μπλεγμένος σε σκάνδαλο. Ο Σαμαράς δηλώνει δημοσίως ότι επικοινώνησε με τον πρωθυπουργό δηλώνοντάς του ότι διαφωνεί.
...................
Σωπαίνουν όλοι. Ήδη σκέφτονται την επόμενη μέρα.

4-10-2009 à 10%.
Αρχίζει ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΤΡΟΜΟΣ.
ΜΕΓΑΛΟΣ ΤΡΟΜΟΣ είναι η 10ετία που ακολουθεί, με εναλλαγές ΓΑΠ-Ντόρας.
Ποια είναι τα χαρακτηριστικά του ΜΕΓΑΛΟΥ ΤΡΟΜΟΥ;
Συντόμως στις οθόνες σας (ή σε επόμενο άρθρο).

Υ.Γ. 1: πιθανοί αστάθμητοι παράγοντες (λέω πιθανοί):
1) το ΛΑΟΣ (συνολικά ή κάποιοι εκ των βουλευτών του)
2) ο Αντώνης Σαμαράς
3) ο Θεός
4) άλλοι που δεν μπορώ να υπολογίσω

Υ.Γ. 2: στην περίπτωση που οι εξελίξεις διαφοροποιηθούν από τις προβλέψεις, θα είναι τέτοιες που όχι μόνο δεν θα ακυρώνουν την υπόθεση της “Συμφωνίας”, αλλά αντίθετα θα την επιβεβαιώνουν. Απλώς θα παρέμβουν οι αστάθμητοι παράγοντες.

Parsifal, 6-10-2009

2009-10-14T11:07:00.000-07:00

ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Ανωνύμου , «Αντίδοτο», τ.24

μέρος δεύτερο

Η βιολογική του συγκρότησι που καθορίζει την φυλετική του υπόστασι, αποτελεί το πραγματικό θεμέλιο της αναπτύξεως του πολιτιστικού του οικοδομήματος. Η βιολογική συνάρτηση της Φυλής είναι η καθοριστική αιτία του πολιτισμού και κάθε άλλης εκδηλώσεως της ανθρώπινης ζωής. Κέντρο του πολιτισμού είναι η φυλετική ψυχή, ως ιστορική εκδήλωση της φυλής στο συλλογικό επίπεδο, που η σύνθετη προβολή της στην πραγματικότητα παίρνει την μορφή του Λαϊκού και Εθνικού Πολιτισμού. Ο Όσβαλντ Σπένγκλερ θεωρεί ότι οι πολιτισμοί ως οργανικές πραγματικότητες, πηγάζουν μέσα από μία συγκεκριμένη συλλογική ψυχολογική συγκρότησι, που πραγματοποιεί όλες τις δυνατότητες που υπάρχουν μέσα της, σ’ ένα ορισμένο ιστορικό σύστημα αναφοράς, κάτω από την μορφή τεχνών, κρατών, επιστημών, φιλοσοφιών. Μία τέτοια οργανική πραγματικότητα σαμ τον πολιτισμό δεν καλύπτει στην διαχρονική της εξέλιξη ένα μόνο λαό, αλλά περισσότερους, πάντοτε όμως έχει μία συγκεκριμένη φυλετική αφετηρία, που της δίνει την ιδιοτυπία που την χαρακτηρίζει. Ποιες είναι όμως οι συγκεκριμένες φάσεις που διανύει ένας πολιτισμός και ποια είναι τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους; Η πρωταρχική φάσις κάθε πολιτισμού είναι η γένεσίς του. Γένεσις του πολιτισμού σημαίνει δημιουργία των πρωταρχικών εκείνων στοιχειωδών συστημάτων σκέψεων και ενεργειών του συλλογικού ανθρώπου, κι αποτελούν την αφετηρία για την μετέπειτα ανάπτυξι του πολιτιστικού οικοδομήματος. Η δημιουργία αυτών των στοιχειωδών σκέψεων και δράσεων έχει την αιτιολογία της στο γεγονός της προσπάθειας του συλλογικού ανθρώπου να δαμάσει και να κυριαρχήσει πάνω στον εξωτερικό κόσμο. Σ’ αυτόν τον αγώνα το περιβάλλον επιδρά στην ιδιαίτερη ψυχολογική συγκρότηση του συλλογικού ανθρώπου και προκαλεί μία σειρά από ανταποκρίσεις.
Η δεύτερη φάσις του πολιτιστικού κυκλώματος είναι η ανάπτυξι. Σ’ αυτό το στάδιο ανάμεσα στα στοιχειώδη συστήματα σκέψεων και δράσεων του συλλογικού ανθρώπου λειτουργεί ο νόμος της επιλογής. Ένα από αυτά τα στοιχειώδη συστήματα, εκείνο που προσαρμόζεται καλύτερα στις ιστορικές συνθήκες, επιλέγεται και αποτελεί τον κεντρικό άξονα του πολιτισμού. Αυτή είναι η εποχή της μεγάλης δημιουργίας. Σ’ αυτήν την φάσι εκείνο που χαρακτηρίζει τον φυλετικό φορέα του πολιτισμού είναι μία καθολική υποταγή του ατόμου στην κοινωνία και του πολίτη στο κράτος. Αντίθετα, στην τρίτη φάσι του πολιτιστικού κύκλου, την κατάρρευσι, το φαινόμενο αυτό παύει να υπάρχει και αντικαθίσταται από το φαινόμενο του ατομικισμού, γεγονός που έχει την αιτιολογία του στην ανυπαρξία μιάς ορισμένης κατευθύνσεως. Το στάδιο της καταρρεύσεως σημαίνει απλά ότι ένας πολιτισμός, μια ολόκληρη εποχή έχει γεράσει. Δεν έχει πιά το σφρίγος που την καθιστούσε προοδευτική, ούτε την δύναμι και την ρωμαλεότητα που την έκανε δυνατή. Το τελικό στάδιο ενός πολιτισμού είναι η αποσύνθεσις, έσχατη συνέπεια του νόμου της αποπροσαρμογής. Στο στάδιο αυτό το πολιτιστικό πλέγμα αποσυντίθεται και τα στοιχεία του διαλύονται. Ο πολιτισμός είναι τώρα ένα πτώμα. Μέσα στον συλλογικό φορέα του τώρα παρουσιάζονται κοινωνικά σχήματα που εκδηλώνονται με την αποκοπή των ηγουμένων μειοψηφιών της πολιτικής, της τέχνης, της οικονομίας από το κοινωνικό σώμα και την εμφάνισι ενός κοινωνικού χάους και αναστατώσεων, συγκρούσεων και αντιφάσεων. Οι άνθρωποι δεν είναι πια τα υποκείμενα της ιστορίας, αλλά απλά αντικείμενά της. Η μοίρα τους καθορίζεται από συνθήκες που βρίσκονται πέρα από τις δυνάμεις τους και οι προσωπικές προσπάθειές δεν έχουν πιά κανένα νόημα.

2009-10-07T08:41:00.000-07:00

ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Ανωνύμου , «Αντίδοτο», τ.24

μέρος πρώτο

Φιλοσοφία του πολιτισμού είναι εκείνη η φιλοσοφική επιστήμη που μελετά , αναλύει και ερμηνεύει το περιεχόμενο, τις αρχές και τα αίτια του φαινομένου του πολιτισμού. Πολιτισμός, στην πιο γενική του έννοια, σημαίνει το σύνολο των πνευματικών και πρακτικών δημιουργικών εκδηλώσεων της συλλογικής ανθρώπινης ζωής. Από τον ορισμό αυτόν βγαίνει το συμπέρασμα της διακρίσεως του πολιτισμού σε πνευματικό (KULTUR) και σε υλικό πολιτισμό (CIVILIZATION). Ο πνευματικός πολιτισμός συνδέει όλες τις ανθρώπινες θεωρητικές δημιουργίες σε σύστημα αγωγής του ίδιου του ανθρώπου. Αντίθετα υλικός πολιτισμός είναι το σύνολο των ενεργειών με τις οποίες ο άνθρωπος μεταβάλλει τον γύρω του φυσικό κόσμο και χρησιμοποιεί τις δυνάμεις του για την εξυπηρέτηση του εαυτού του.

Και στις δύο περιπτώσεις έχουμε να κάνουμε με συστήματα οργανωμένων σκέψεων και ενεργειών του συλλογικού ανθρώπου. Το κεντρικό πρόβλημα της φιλοσοφίας του Πολιτισμού είναι το ζήτημα της φύσεως του Πολιτισμού, που η λύσι του εξαρτάται από την κοσμοθεωρητική βάσι απ’ όπου ξεκινά η μελέτη και η ανάλυσί του. Έτσι ο ιδεαλισμός δέχεται ότι η φύσι του πολιτισμού είναι πνευματική. Αποτελεί δηλ. ο πολιτισμός προβολή των πνευματικών προδιαθέσεων του ανθρώπου στον εξωτερικό κόσμο. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο η φιλοσοφία του πολιτισμού στον ιδεαλισμό αποτελεί ένα απλό παράρτημα της φιλοσοφίας του πνεύματος. Για τον ιδεαλισμό ο πολιτισμός είναι ένας, σταθερός και ενιαίος για όλον τον κόσμο, αφού και το πνεύμα είναι ένα, σταθερό και ενιαίο. Δεν υπάρχουν επιμέρους πολιτισμοί, αλλά μόνο παγκόσμιος πολιτισμός. Αυτή είναι η συνεπής ιδεαλιστική άποψι. Όσο για τον υλικό πολιτισμό αυτός δεν είναι παρά αντανάκλασι του πνευματικού στην υλική πραγματικότητα. Ο υλισμός από το άλλο μέρος, ακολουθώντας πάντα την πάγια τακτική της αντιστρέψεως, δέχεται ότι η φύσι του πολιτισμού είναι υλική. Αποτελεί δηλ. ο πολιτισμός αντανάκλασι του εξωτερικού κόσμου και μάλιστα της υλικής παραγωγής στην συνείδησι του ανθρώπου. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο η φιλοσοφία του πολιτισμού στον υλισμό είναι απλά παράρτημα της Κοινωνιολογίας. Δεν υπάρχουν πολιτισμοί, αλλά μία σειρά πολιτιστικών φαινομένων που προχωρούν εξελικτικά σε ανώτερα επίπεδα. Την άποψι αυτή την στηρίζει στην συνεχή μέσα στον χρόνο ανάπτυξι της τεχνικής, που την ταυτίζει με τον υλικό πολιτισμό. Ο πνευματικός πολιτισμός είναι η αντανάκλαση του υλικού. Η κοσμοθεωρία της Βουλήσεως απορρίπτει παρόμοιους τρόπους θεωρήσεως. Για την κοσμοθεωρία της Βουλήσεως η φύσι του πολιτισμού δεν είναι ούτε πνευματική ούτε υλική. Ούτε ένα απλό παράρτημα την φιλοσοφίας του πνεύματος ούτε της κοινωνιολογίας, αλλά ειδική φιλοσοφική επιστήμη που εξετάζει μία ορισμένη πλευρά της πραγματικότητας. Το φαινόμενο του πολιτισμού δεν είναι ενιαίο, αλλά αποτελείται από διαφορετικούς κάθε φορά πολιτιστικούς κύκλους που ο καθένας πάντοτε έχει την δική του ιδιοτυπία και σύνθεσι. Είναι λάθος να ταυτίζεται η τεχνική με τον υλικό πολιτισμό. Η τεχνική γνωρίζει μία ανάπτυξι, όχι συνεχώς, αλλά σταδιακή, ο δε υλικός πολιτισμός αποτελείται από συστήματα ενεργειών που προσαρμόζονται κάθε φορά στην ιδιοτυπία του γενικού πολιτισμού και αντικειμενοποιούνται σε διάφορα χρήσιμα έργα. Ο πνευματικός πολιτισμός δεν αποτελεί αντανάκλασι του πνευματικού ή αντιστρόφως αλλά και οι δύο αποτελούν ιστορικές εκφράσεις του ίδιου βιολογικού υποστρώματος μιας κοινωνίας, της φυλετικής της υποστάσεως. Για την κοσμοθεωρία της Βουλήσεως κάθε πολιτισμός είναι ένα οργανικό σύνολο που χαρακτηρίζεται από μία ιδιαίτερη δομή πνευματικών και υλικών στοιχείων, που γεννιέται, αναπτύσσεται, καταρρέει και αποσυντίθεται, όπως κάθε οργανικό σύνολο. Η πραγματική λοιπόν φύσι του πολιτισμού, του κάθε πολιτισμού, δεν ούτε πνευματική ούτε υλική, αλλά οργανική, γι’ αυτό και όλοι οι πολιτισμοί χαρακτηρίζονται από πρωτοτυπία. Το γεγονός αυτό δείχνει ότι οι πολιτισμοί δεν μπορούν να υπαχθούν κάτω από ένα καθολικό σχήμα. Κάθε πολιτισμός είναι ιστορικό γεγονός μοναδικό. Αναπτύσσεται, καταρρέει και ποτέ πια δεν επανέρχεται. Στοιχεία μπορεί να κληρονομήσουν κι άλλοι πολιτισμοί, αλλά η ιδιαίτερη δομή του είναι ιστορικά ανεπανάληπτη. Σε κάθε πολιτισμό ξεχωρίζει, μέσα από την συνάρτησι των δομικών πνευματικών και υλικών του στοιχείων, ένα, που αποτελεί τον κεντρικό άξονα πάνω στον οποίο αναπτύσσεται το πολιτιστικό του πνεύμα. Ο κεντρικός αυτός άξονας είναι μία αξιολογική κατεύθυνση για τον πολιτισμό, δηλ. από αυτόν προέρχεται ο χαρακτήρας όλων των άλλων στοιχείων του πολιτισμού. Τέτοια αξιολογική κατεύθυνσι μπορεί να είναι η επιστήμη, η φιλοσοφία, η αισθητική, η θρησκεία κτλ, οπότε και ο ίδιος πολιτισμός παίρνει τον ανάλογο χαρακτήρα. Αυτό είναι ένα αποτέλεσμα της προσπάθειας του συλλογικού ανθρώπου να ολοκληρώσει τις δυνατότητες που υπάρχουν στην ιδιαίτερη ψυχολογική του συγκρότηση και να τις προβάλλει στην πραγματικότητα, μέσα σε ένα συγκεκριμένο σύστημα αναφοράς. Η επιλογή αυτού του συγκεκριμένου συστήματος αναφοράς είναι το ιστορικό αποτέλεσμα της προκλήσεως του περιβάλλοντος πάνω στην ιδιαίτερη ψυχολογική συγκρότηση του συλλογικού ανθρώπου και της ανταποκρίσεως του συλλογικού ανθρώπου σ’ αυτήν την πρόκλησι. Ο συλλογικός άνθρωπος αποτελεί τον φορέα του πολιτισμού. Μέσα σε αυτόν βρίσκονται οι αρχές και οι καθοριστικές αιτίες του ίδιου του πολιτισμού και όχι έξω από αυτόν σε ένα παγκόσμιο πνεύμα ή στην παραγωγική διαδικασία.

2009-08-12T09:23:00.000-07:00

EVITA PERON

Μπουένος Άιρες, Απρίλιος, 1952

Πρώτα απ' όλα θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους τους συντρόφους για την αγάπη και το ενδιαφέρον τους, όσο εγώ ήμουνα στο νοσοκομείο. Η αφοσίωσή σας προς το πρόσωπό μου ήταν το καλύτερο φάρμακο για να ξανασταθώ στα πόδια μου. Σας ευχαριστώ με όλη μου την καρδιά. Τώρα που αισθάνομαι καλύτερα θ' αγωνιστώ με το ίδιο πάθος με πριν, για τα δίκαια της πατρίδας μας, να πολεμήσω στο πλάι του ηγέτη μας Περόν, για σας και με εσάς, για τον Περόν και την Αργεντινή ως τον θάνατο.Κι αν εγώ χαθώ, ξέρω ότι σείς θα πάρετε τ' όνομα μου και θα το κάνετε σύμβολο για τη νίκη. Ο Θεός είναι μαζί μας διότι μόνο εμείς αγωνιζόμαστε κατά της φτώχειας, εναντίον της αδικίας, εναντίον της ολιγαρχίας και των συντηρητικών. Γι' αυτό η νίκη θα είναι μαζί μας αργά ή γρήγορα. Θα ήθελα να σας πω πάρα πολλά πράγματα αλλά οι γιατροί μου έχουν απαγορέψει να μιλάω προς το παρόν πολύ ώρα.

Εγώ σας δίνω όλη την καρδιά μου και σας δηλώνω ότι είμαι σίγουρη ότι σε λίγο καιρό θα βρίσκομαι στον αγώνα, πλάι σας, με περισσότερες δυνάμεις, με περισσότερη αγάπη για τον αγώνα αυτού του λαού που τόσο αγαπώ, όπως αγαπώ τον Περόν.Γνωρίζω τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το κόμμα μας και την φτηνή προπαγάνδα των αντιπάλων μας. Αυτή η χυδαία προπαγάνδα επικεντρώνεται σε δύο σημεία, που θα ήθελα να σχολιάσω όπως εγώ κάνω καλύτερα, δίχως να με διακόψετε.

Το πρώτο σημείο είναι που κατηγορούν τον Περόν ως φασίστα. Εγώ μέχρι σήμερα δεν ήξερα ότι είναι κακό να είσαι φασίστας! Τώρα τελευταία αρχίζω να το μαθαίνω! Όταν ο Περόν πήρε στα χέρια του τις τύχες της Αργεντινής και του λαού της, εφάρμοσε ένα πολιτικό πρόγραμμα που εξασφάλισε την εθνική ανεξαρτησία της χώρας μας και την κοινωνική ευημερία του λαού μας. Δεν ξέρω αν συτό το πρόγραμμα ήταν τότε "φασιστικό"! Εκείνο που ξέρω είναι ότι είχε την επιδοκιμασία και την αποδοχή όλου του λαού μας και σίγουρα "δημοκρατικό" δεν ήταν. Διότι αν ήταν θα συνέχιζε την εκμετάλευση του λαού όπως έκαναν τόσες και τόσες "δημοκρατικές" κυβερνήσεις πριν από τον Περόν. Ξέρω ακόμα ότι ο χαρακτηρισμός του "φασίστα" που αποδίδουν στον Περόν δεν προέρχεται από τους εργάτες και τους αγρότες, οι οποίοι βρίσκονται ψυχή και σώμα δίπλα στον ηγέτη τους, αλλά από την αριστοκρατία, τους ψηλομύτες απομεινάρια της φεουδαρχίας, που δυστυχώς δεν έχουμε εξαλείψει οριστικώς από την κοινωνία σύντροφοι. Αυτοί οι "αριστοκράτες" φοβούνται την επιτυχία του σοσιαλιστικού προγράμματος του Περόν και αγωνίζονται να τορπιλίσουν τους αγώνες του κόμματός μας. Εμείς πάντως σύντροφοι δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα αν μείνουμε ενωμένοι ως το τέλος. Από την στιγμή που ο Αργεντινός εργάτης είναι πλάι μας, η νίκη θα είναι με το μέρος μας.

Στο δεύτερο σημείο που κατακρίνουν τον Περόν είναι στο ότι παντρεύτηκε μια "πόρνη". Παρακαλώ σύντροφοι μην ταράζεστε. Θα ήθελα να δώσω απ' αυτό το βήμα μια απάντηση σ' αυτούς τους υπερασπιστές της "ηθικής". Κύριοι και κυρίες "ηθικολόγοι" από τη στιγμή που οι γυναίκες σας παριστάνουν τις κυρίες ντυμένες στα γουναρικά και χρυσαφικά τους, ξενυχτώντας σε λέσχες αντί να κοιμίζουν τα παιδιά τους, φλερτάροντας με τον πρώτο τυχόντα ψευτοαριστοκράτη, σπαταλώντας τα λεφτά της οικογένειάς τους, ντύνοντας τους αγαπητικούς τους, και τις περισσότερες φορές εν γνώσει σας, γίνεστε ευσυνειδητά κερατάδες, τότε πολύ ευχαρίστως εγώ θ' αποδεχθώ τον χαρακτηρισμό της "πόρνης". Διότι αν δεν κάνω λάθος, και η Μαρία Μαγδαληνή "πόρνη" ήταν, και βρισκόταν στο πλάι του Χριστού όπως κι εγώ βρίσκομαι στο πλευρό του Περόν και του Αργεντίνικου λαού! Μακάρι να υπήρχαν κι άλλες γυναίκες στον κόσμο που να έχουν την αμέριστη αγάπη ενός ολόκληρου λαού, όπως έχω εγώ, η "πόρνη", που λένε οι "ηθικολόγοι".

Σύντροφοι την ομιλία μου θα την κλείσω κάπου εδώ. Δυστυχώς δεν έχω συνέλθει πλήρως από την αρρώστια μου. Θα επαναλάβω και πάλι ότι θα βρίσκομαι για πάντα στο πλευρό σας, στον Περόν, στον αγώνα του λαού μας και της πατρίδας μας. Εύχομαι ότι μετά από εμάς, ο Θεός θα στείλει κι άλλους "φασίστες" κι άλλες "πόρνες" για να υπηρετήσουν την Αργεντινή όπως εγώ και ο Περόν. Και τώρα πιστοί μου σύντροφοι θα ήθελα, για να για να ξαναθυμηθούμε τους αγώνες μας και να ξαναβρούμε το κέφι μας, να τραγουδήσουμε πάλι το "θα γυρίσω από το θάνατο και θα είμαστε χιλιάδες". Ευχαριστώ που με ακούσατε.

Το κείμενο αυτό δημοσιεύθηκε μετεφρασμένο στο δεύτερο τεύχος του περιοδικού "ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΗΣ" , υπήρξαν, ωστόσο, κάποιες εκ μέρους μας παρεμβάσεις στην αρχική μετάφραση.

2009-04-02T08:39:00.000-07:00

Παρουσιάζουμε και το πέμπτο μέρος του δοκιμίου "Η Μεταφυσική του εθνικομπολσεβικισμού" , το οποίο περιέχει ιδέες και απόψεις που κατά πάσα πιθανότητα θα προξενήσουν απορίες, αντιθέσεις και αντιδράσεις. Επισημαίνουμε πάλι οτι δεν ασπαζόμαστε την θεωρία του εθνικομπολσεβικισμού και περιμένουμε τίς απόψεις σας επί των θεμάτων που θέτει ο Dugin στο δοκίμιό του.

5. Η μεταφυσική του Έθνους

Το άλλο μέρος του όρου «εθνικομπολσεβικισμός» , δηλαδή το «εθνικό», χρήζει επεξηγήσεως. Ο ίδιος ο όρος «έθνος» απέχει πολύ από το να χαρακτηρισθεί απλός. Υπάρχουν οι βιολογικές, πολιτικές, πολιτιστικές και οικονομικές ερμηνείες. Ο εθνικισμός μπορεί να σημαίνει ταυτόχρονα «φυλετική καθαρότης» ή «εθνική ομοιογένεια» αναδεικνύοντας και την ατομικιστική εδραίωση του ατόμου προκειμένου να επιτύχει τις μέγιστες οικονομικές συνθήκες στον περιορισμένο κοινωνικό και γεωγραφικό χώρο.
Η «εθνική» συνιστώσα του εθνικομπολσεβικισμού (τόσο του ιστορικού εθνικομπολσεβικισμού όσο και του απόλυτου μετα-ιστορικού) είναι όλως ιδιαίτερη. Διαμέσου της ιστορίας οι εθνικομπολσεβικικοί κύκλοι διακρίνονταν για την αυτοκρατορικής, γεωπολιτικής προελεύσεως ερμηνεία του έθνους. Οι οπαδοί του Ustrialov και οι ομόδοξοί τους αριστεροί ευρασιανιστές, ας μην αναφέρουμε και τους Σοβιετικούς εθνικομπολσεβίκους, ερμήνευαν τον «εθνικισμό» ως «υπερεθνικό» σχετιζόμενο με τον γεωπολιτικό μεσσιανισμό, με τον «χώρο αναπτύξεως», με τον πολιτισμό, με το φαινόμενο της ηπειρωτικής εκτάσεως πατρίδας. Στα έργα του Niekisch και τον Γερμανών οπαδών του συναντούμε , επίσης, την ιδέα της ηπειρωτικής αυτοκρατορίας «από το Βλαδιβοστόκ ως το Φλέσσινγκ» και την ιδέα της «τρίτης αυτοκρατορικής μορφής» (Das dritte imperiale Figur).
Σε όλες τις περιπτώσεις το ερώτημα αφορά στην γεωπολιτική και την πολιτιστική ερμηνεία του έθνους, απαλλαγμένες ακόμα και από νύξεις περί φυλετισμού, υπερεθνικισμού ή σκοπούς «εθνικής καθαρότητας»
Αυτή η γεωπολιτική και την πολιτιστική ερμηνεία του έθνους βασίστηκε στον θεμελιώδη γεωπολιτικό δυϊσμό, ο οποίος αρχικά προσδιορίστηκε στα έργα του MacKinder και έπειτα βελτιώθηκε από την σχολή του Haushofer στην Γερμανία και από τους Ρώσους ευρασιανιστές. Η αυτοκρατορική συνένωση των ανατολίτικων εθνών που περιβάλλουν την Ρωσία, η «καρδιογαία», δημιουργεί τον πιθανό ηπειρωτικό σκελετό, που ενισχύεται από την «ιδεοκρατική» επιλογή και την απόρριψη της «πλουτοκρατίας», από τον σοσιαλισμό και την επαναστατική προέλευση εναντίον του καπιταλισμού και της «προόδου».
Είναι σημαντικό ότι ο Niekiesch επέμενε στον ισχυρισμό του ότι το εν Γερμανία «Τρίτο Ράιχ» θα έπρεπε να βασισθεί στην δυνάμει σοσιαλιστική και προτεσταντική Πρωσία, γενετικά και πολιτιστικά συνδεόμενη με την Ρωσία και τον σλαβικό κόσμο, και όχι στην δυτική καθολική Βαυαρία, η οποία έκλινε προς το ρωμαϊκό και καπιταλιστικό πρότυπο4. Μαζί, όμως, με την εκδοχή του «μεγάλου ηπειρωτικού» εθνικισμού, η οποία, παρεμπιπτόντως, συνάδει ακριβώς με ουνιβερσαλιστικές μεσσιανικές αξιώσεις του ιδιόμορφου ρωσικού εθνικισμού, ο οποίος είναι εσχατολογικός και πανανθρώπινος, υπήρχε στον εθνικομπολσεβικισμό και μία στενότερη ερμηνεία του έθνους, η οποία δεν αντιτίθετο στην αυτοκρατορική βαθμίδα, αλλά τον όριζε ακριβέστερα σε ένα χαμηλότερο επίπεδο.
Στην περίπτωση αυτήν το «έθνος» παρουσιαζόταν κατά τρόπο ανάλογο με αυτόν που οι Ρώσοι ναροντνικοί αντιλαμβάνονταν την έννοια narod (λαός, έθνος), δηλαδή ως κάτι οργανικό, ολιστικό, με μία ουσία που δεν ενέδιδε σε κάποια ανατομική υποδιαίρεση, που είχε την δική της ξεχωριστή μοίρα και μοναδική δομή.
Σύμφωνα με το Παραδοσιακό Δόγμα, σε κάθε άγγελο, σε κάθε ουράνια οντότητα έχει ανατεθεί η φροντίδα κάθε έθνους στην Γή. Ο άγγελος αυτός αποτελεί την δοτή ιστορική ουσία του έθνους, καθώς βρίσκεται εκτός χρόνου και χώρου, αλλά διαρκώς παρών σε όλες τις περιπέτειες του έθνους. Ο μυστικισμός ενός έθνους βασίζεται σε αυτό. Ο άγγελος ενός έθνους δεν αποτελεί κάτι ασαφές ή συναισθηματικό, ακαθόριστα θολό. Είναι ένα διανοητικό, ακτινοβόλο όν, «η σκέψη του Θεού», όπως το προσδιόρισε ο Gerder. Μπορεί κάποιος να εντοπίσει την δομή του στα ιστορικά επιτεύγματα του έθνους, στους κοινωνικούς και θρησκευτικούς θεσμούς, που χαρακτηρίζουν το έθνος, στην εθνική κουλτούρα. Όλη η ουσία της υποθέσεως της εθνικής ιστορίας είναι μόνον το κείμενος αφήγησης περί της ποιότητας και της μορφής αυτού του φωτεινού εθνικού αγγέλου. Στην παραδοσιακή κοινωνία ο εθνικός άγγελος συνήθιζε να έχει μία προσωποποιημένη έκφραση σε «θεϊκούς» βασιλείς, μεγάλους ήρωες, ιερείς και αγίους. Όντας, όμως, υπερ-ανθρώπινη πραγματικότητα, ο άγγελος αυτός δεν εξαρτάται από τον ανθρώπινο κομιστή. Μετά από την πτώση των μοναρχικών δυναστειών, επομένως, μπορεί να ενσαρκωθεί σε μία συλλογική μορφή, για παράδειγμα, ως ένα τάγμα, μία τάξη ή ακόμα ως ένα κόμμα.
Το «έθνος», λοιπόν, ως μία μεταφυσική κατηγορία δεν συνταυτίζεται με το συμπαγές πλήθος ατόμων του ίδιου αίματος, πολιτισμού και γλώσσας, αλλά με την μυστηριώδη αγγελική προσωπικότητα, εμφανιζόμενη διαμέσου της ιστορίας. Αποτελεί το ανάλογο της Απόλυτης Ιδέας του Hegel, αλλά σε μικροσκοπική μορφή. Είναι η εθνική διάνοια, που έχει αποξενωθεί στο πλήθος των ατόμων και έχει συγκεντρωθεί στην ελίτ του έθνους (στην συνειδητή, «απονευρωμένη» μορφή) κατά την διάρκεια εσχατολογικών ιστορικών περιόδων.
Εδώ φτάνουμε σε ένα πολύ σημαντικό σημείο: αυτές οι δύο ερμηνείες του έθνους, εξίσου αποδεκτές από την εθνικομπολσεβικική ιδεολογία, έχουν έναν κοινό τόπο, το μαγικό σημείο, όπου συνδυάζονται όλα μαζί. Το ζήτημα τίθεται για την Ρωσία και την ιστορική της αποστολή. Είναι ξεκάθαρο ότι στον γερμανικό εθνικομπολσεβικισμό η ρωσοφιλία αποτελούσε τον θεμέλιο λίθο , επί του οποίου βασίζονταν οι γεωπολιτικές, κοινωνικές, οικονομικές απόψεις τους. Η ρωσική και σε μεγαλύτερο βαθμό η σοβιετική ερμηνεία του ρωσικού έθνους ως μία ανοικτή μυστικιστική κοινότητα, προορισμένη να φέρει το φώς της σωτηρίας και της αλήθειας σε ολόκληρο τον κόσμο όταν θα βρισκόμαστε στο τέλος του χρόνου, συναντά και τις μεγάλες ηπειρωτικές και τις ιστορικές, πολιτισμικές όψεις του έθνους. Ο ρωσικός και ο σοβιετικός εθνικισμός στην περίπτωση αυτήν μετατρέπονται στο ιδεολογικό πρίσμα του εθνικομπολσεβικισμού όχι μόνον εντός των πλαισίων της Ρωσίας και της Ανατολικής Ευρώπης, αλλά, επίσης, και σε πλανητικό επίπεδο. Ο άγγελος της Ρωσίας ανακαλύπτεται ως ολοκληρωμένος άγγελος, ως ένα ακτινοβόλο όν, το οποίο αναζητά να ενώσει τελεολογικά εντός αυτού και άλλα αγγελικά όντα, δίχως να ακυρώνει την ατομικότητά τους, αλλά ανυψώνοντάς την στα συμπαντικά αυτοκρατορικά επίπεδα. Διόλου τυχαίο το ότι ο Erich Mueller, συνεργάτης και ιεραπόστολος του Ernst Niekisch, έγραψε στο βιβλίο του «Εθνικομπολσεβικισμός»: «Εάν το πρώτο Ράιχ ήταν καθολικό και το δεύτερο ήταν προτεσταντικό, το τρίτο Ράιχ θα έπρεπε να είναι ορθόδοξο». Ορθόδοξο και σοβιετικό ταυτόχρονα.
Συναντάμε εν προκειμένω το πολύ ενδιαφέρον ζήτημα. Διότι οι άγγελοι κάθε έθνους αποτελούν διαφορετικές οντότητες, την μοίρα κάθε έθνους στην διάρκεια της ιστορίας και αντιστοίχως οι κοινωνικοί, πολιτικοί και θρησκευτικοί θεσμοί αντανακλούν το σχήμα διατάξεων δυνάμεων στο ίδιο το αγγελικό πεδίο. Είναι εκπληκτικό, αλλά αυτή η απολύτως θρησκευτική ιδέα υποστηρίζεται λαμπρά από γεωπολιτικές μελέτες, που καταδεικνύουν την αλληλοσυσχέτιση μεταξύ γεωγραφικών και τοπογραφικών συνθηκών με τον πολιτισμό, την ψυχολογία, ακόμη και τις κοινωνικές και πολιτικές προτιμήσεις ενός έθνους. Με τον τρόπον αυτόν εξηγείται προοδευτικά ο δϋισμός μεταξύ Ανατολής και Δύσεως, με αντίγραφό του τον εθνικό δυισμό: η ήπειρος, η «ιδεοκρατική» Ρωσία (ο σλαβικός κόσμος μαζί με άλλα ευρασιατικά έθνη) εναντίον της νησιωτικής, «πλουτοκρατικής» αγγλοσαξωνικής Δύσεως. Την αληθή φύση του «αγγέλου» του Καπιταλισμού (στην Παράδοση το όνομα αυτού είναι «Μαμμωνάς») μπορείς κάποιος εύκολα να μαντεύσει…

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ

4. Ο Niekisch είχε προφητικά διαβλέψει ήδη από το 1932 και καταγράψει στο βιβλίο του «Ο Χίτλερ αποτελεί κακή μοίρα για την Γερμανία» τον καταστροφικό χαρακτήρα της βαυαρικής και αυστριακής σλαβόφοβης πολιτικής νίκης του Χίτλερ. Εκπληκτικό, ο Niekisch είχε προβλέψει όλες τις τραγικές συνέπειες της νίκης του Χίτλερ για την Γερμανία, την Ρωσία και τον Τρίτο Δρόμο εν γένει.

2009-03-24T02:09:00.000-07:00

Tην ομιλία που ακολουθεί εξεφώνησε ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης στις 7 Οκτωβρίου 1838 (σε ηλικία 68 ετών) στην Πνύκαο στους νέους του Α΄ Γυμνασίου της Αθήνας.

Παιδιά μου! Εις τον τόπο τούτο, οπού εγώ πατώ σήμερα, επατούσαν και εδημηγορούσαν τον παλαιό καιρό άνδρες σοφοί και άνδρες με τους οποίους δεν είμαι άξιος να συγκριθώ και ούτε να φθάσω τα ίχνη των. Εγώ επιθυμούσα να σας ιδώ,παιδιά μου, εις την μεγάλη δόξα των προπατόρων μας, και έρχομαι να σας ειπώ, όσα εις τον καιρό του αγώνος και προ αυτού και ύστερα απ’ αυτόν ο ίδιος επαρατήρησα, και απ’ αυτά να κάμωμε συμπερασμούς και δια την μέλλουσαν ευτυχίαν σας, μολονότι ο Θεός μόνος ηξεύρει τα μέλλοντα. Και δια τους παλαιούς Έλληνας, οποίας γνώσεις είχαν και ποία δόξα και τιμήν έχαιραν κοντά εις τα άλλα έθνη του καιρού των, οποίους ήρωας, στρατηγούς, πολιτικούς είχαν,δια ταύτα σας λέγουν καθ’ ημέραν οι διδάσκαλοί σας και οι πεπαιδευμένοι μας. Εγώ δεν είμαι αρκετός.Σας λέγω μόνον πως ήταν σοφοί, και από εδώ επήραν και εδανείσθησαν τα άλλα έθνη την σοφίαν των. Εις τον τόπον, τον οποίον κατοικούμε, εκατοικούσαν οι παλαιοί Έλληνες, από τους οποίους και ημείς καταγόμεθακαι ελάβαμε το όνομα τούτο. Αυτοί διέφεραν από ημάς εις την θρησκείαν, διότι επροσκυνούσαν τες πέτρες και τα ξύλα. Αφού ύστερα ήλθε στον κόσμο ο Χριστός, οι λαοί όλοι επίστευσαν εις το Ευαγγέλιό του, και έπαυσαν να λατρεύουν τα είδωλα. Δεν επήρε μαζί του ούτε σοφούς ούτε προκομμένους, αλλ’ απλούς ανθρώπους, χωρικούς καίψαράδες, και με τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος έμαθαν όλες τες γλώσσες του κόσμου, οι οποίοι, μολονότι όπου και αν έβρισκαν εναντιότητες και οι βασιλείς και οι τύραννοι τους κατέτρεχαν, δεν ημπόρεσε κανένας να τους κάμη τίποτα. Αυτοί εστερέωσαν την πίστιν. Οι παλαιοί Έλληνες, οι πρόγονοί μας, έπεσαν εις την διχόνοια και ετρώγονταν μεταξύ τους, και έτσι έλαβαν καιρό πρώτα οι Ρωμαίοι, έπειτα άλλοι βάρβαροι καί τους υπόταξαν.Ύστερα ήλθαν οι Μουσουλμάνοι και έκαμαν ό,τι ημπορούσαν, δια να αλλάξη ο λαός την πίστιν του. Έκοψαν γλώσσες εις πολλούς ανθρώπους, αλλ’ εστάθη αδύνατο να το κατορθώσουν. Τον ένα έκοπταν, ο άλλος το σταυρό του έκαμε. Σαν είδε τούτο ο σουλτάνος, διόρισε ένα βιτσερέ [αντιβασιλέα], έναν πατριάρχη, και του έδωσε την εξουσία της εκκλησίας. Αυτός και ο λοιπός κλήρος έκαμαν ό,τι τους έλεγε ο σουλτάνος. Ύστερον έγιναν οι κοτζαμπάσηδες [προεστοί] εις όλα τα μέρη. Η τρίτη τάξη, οι έμποροι και οι προκομμένοι, το καλύτερο μέρος των πολιτών, μην υποφέρνοντες τον ζυγό έφευγαν, και οι γραμματισμένοι επήραν και έφευγαν από την Ελλάδα, την πατρίδα των, και έτσι ο λαός, όστις στερημένος από τα μέσα της προκοπής, εκατήντησεν εις αθλίαν κατάσταση, και αυτή αύξαινε κάθε ήμερα χειρότερα• διότι, αν ευρίσκετο μεταξύ του λαού κανείς με ολίγην μάθηση, τον ελάμβανε ο κλήρος, όστις έχαιρε προνόμια, ή εσύρετο από τον έμπορο της Ευρώπης ως βοηθός του ή εγίνετο γραμματικός του προεστού. Και μερικοί μην υποφέροντες την τυραννίαν του Τούρκου και βλέποντας τες δόξες και τες ηδονές οπού ανελάμβαναν αυτοί, άφηναν την πίστη τους και εγίνοντο Μουσουλμάνοι.Καί τοιουτοτρόπως κάθε ημέρα ο λαός ελίγνευε καί επτώχαινε. Εις αυτήν την δυστυχισμένη κατάσταση μερικοί από τους φυγάδες γραμματισμένους εμετάφραζαν και έστελναν εις την Ελλάδα βιβλία, και εις αυτούς πρέπει να χρωστούμε ευγνωμοσύνη, διότι ευθύς οπού κανένας άνθρωπος από το λαό εμάνθανε τα κοινά γράμματα, εδιάβαζεν αυτά τα βιβλία και έβλεπε ποίους είχαμε προγόνους, τι έκαμεν ο Θεμιστοκλής, ο Αριστείδης και άλλοι πολλοί παλαιοί μας, και εβλέπαμ και εις ποίαν κατάσταση ευρισκόμεθα τότε. Όθεν μας ήλθεν εις το νου να τους μιμηθούμε και να γίνουμε ευτυχέστεροι. Και έτσι έγινε και επροόδευσεν η Εταιρεία. Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα ούτε πως δεν έχομε άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε «πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα», αλλά ως μία βροχή έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και ο κλήρος μας και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση. Εις τον πρώτο χρόνο της Επαναστάσεως είχαμε μεγάλη ομόνοια και όλοι ετρέχαμε σύμφωνοι.Ο ένας επήγεν εις τον πόλεμο, ο αδελφός του έφερνε ξύλα, η γυναίκα του εζύμωνε, το παιδί του εκουβαλούσε ψωμί και μπαρουτόβολα εις το στρατόπεδον και εάν αυτή η ομόνοια εβαστούσε ακόμη δύο χρόνους, ηθέλαμε κυριεύσει και την Θεσσαλία και την Μακεδονία, και ίσως εφθάναμε και έως την Κωνσταντινούπολη. Τόσον τρομάξαμε τους Τούρκους, οπού άκουγαν Έλληνα και έφευγαν χίλια μίλια μακρά. Εκατόν Έλληνες έβαζαν πέντε χιλιάδες εμπρός, και ένα καράβι μιαν άρμάδα. Αλλά δεν εβάσταξε! Ήλθαν μερικοί και ηθέλησαν να γένουν μπαρμπέρηδες εις του κασίδη το κεφάλι. Μας πονούσε το μπαρμπέρισμά τους. Μα τι να κάμομε; Είχαμε και αυτουνών την ανάγκη. Από τότε ήρχισεν η διχόνοια και εχάθη η πρώτη προθυμία και ομόνοια. Και όταν έλεγες τον Κώστα να δώσει χρήματα διά τας ανάγκας του έθνους ή να υπάγει εις τον πόλεμο, τούτος επρόβαλλε τον Γιάννη. Και μ’ αυτόν τον τρόπο κανείς δεν ήθελε ούτε να συνδράμει ούτε να πολεμήσει. Και τούτο εγίνετο, επειδή δεν είχαμε ένα αρχηγό και μίαν κεφαλή. Άλλά ένας έμπαινε πρόεδρος έξι μήνες, εσηκώνετο ο άλλος και τον έριχνε και εκάθετο αυτός άλλους τόσους, και έτσι ο ένας ήθελε τούτο και ο άλλος το άλλο.Ίσως όλοι ηθέλαμε το καλό, πλην καθένας κατά την γνώμη του. Όταν προστάζουνε πολλοί, ποτέ το σπίτι δεν χτίζεται ούτε τελειώνει. Ο ένας λέγει ότι η πόρτα πρέπει να βλέπει εις το ανατολικό μέρος, ο άλλος εις το αντικρινό και ο άλλος εις τον Βορέα, σαν να ήτον το σπίτι εις τον αραμπά και να γυρίζει, καθώς λέγει ο καθένας. Με τούτο τον τρόπο δεν κτίζεται ποτέ το σπίτι, αλλά πρέπει να είναι ένας αρχιτέκτων, οπού να προστάζει πως θα γενεί. Παρομοίως και ημείς εχρειαζόμεθα έναν αρχηγό και έναν αρχιτέκτονα, όστις να προστάζει και οι άλλοι να υπακούουν και να ακολουθούν. Αλλ’ επειδή είμεθα εις τέτοια κατάσταση, εξ αιτίας της διχόνοιας, μας έπεσε η Τουρκιά επάνω μας και κοντέψαμε να χαθούμε, και εις τους στερνούς επτά χρόνους δεν κατορθώσαμε μεγάλα πράγματα. Εις αυτή την κατάσταση έρχεται ο βασιλεύς, τα πράγματα ησυχάζουν και το εμπόριο και ή γεωργία και οι τέχνες αρχίζουν να προοδεύουν και μάλιστα ή παιδεία. Αυτή η μάθησις θα μας αυξήσει και θα μας ευτυχήσει. Αλλά διά να αυξήσομεν, χρειάζεται και η στερέωσις της πολιτείας μας, η όποία γίνεται με την καλλιέργεια και με την υποστήριξη του Θρόνου. Ο βασιλεύς μας είναι νέος και συμμορφώνεται με τον τόπο μας, δεν είναι προσωρινός, αλλ’ η βασιλεία του είναι διαδοχική και θα περάσει εις τα παιδιά των παιδιών του, και με αυτόν κι εσείς και τα παιδιά σας θα ζήσετε.Πρέπει να φυλάξετε την πίστη σας και να την στερεώσετε, διότι, όταν επιάσαμε τα άρματα είπαμε πρώτα υπέρ πίστεως και έπειτα υπέρ πατρίδος. Όλα τα έθνη του κόσμου έχουν και φυλάττουν μια Θρησκεία. Και αυτοί, οι Εβραίοι, οι όποίοι κατατρέχοντο και μισούντο και από όλα τα έθνη, μένουν σταθεροί εις την πίστη τους.Να μην έχετε πολυτέλεια, να μην πηγαίνετε εις τους καφενέδες και τα μπιλιάρδα. Να δοθείτε εις τας σπουδάς σας και καλύτερα να κοπιάσετε ολίγον, δύο και τρεις χρόνους και να ζήσετε ελεύθεροι εις το επίλοιπο της ζωής σας, παρά να περάσετε τέσσαρους - πέντε χρόνους τη νεότητά σας, και να μείνετε αγράμματοι. Να σκλαβωθείτε εις τα γράμματα σας. Να ακούετε τας συμβουλάς των διδασκάλων και γεροντοτέρων, και κατά την παροιμία, “μύρια ήξευρε και χίλια μάθαινε”. Η προκοπή σας και ή μάθησή σας να μην γίνει σκεπάρνι μόνο διά το άτομό σας, αλλά να κοιτάζει το καλό της κοινότητος, και μέσα εις το καλό αυτό ευρίσκεται και το δικό σας [καλό]. Εγώ, παιδιά μου, κατά κακή μου τύχη, εξ αιτίας των περιστάσεων, έμεινα αγράμματος και δια τούτο σας ζητώ συγχώρηση, διότι δεν ομιλώ καθώς οι δάσκαλοι σας. Σας είπα όσα ο ίδιος είδα, ήκουσα και εγνώρισα, δια να ωφεληθήτε από τα απερασμένα και από τα κακά αποτελέσματα της διχονοίας, την οποίαν να αποστρέφεσθε, και να έχετε ομόνοια. Εμάς μη μας τηράτε πλέον. Το έργο μας και ο καιρός μας επέρασε. Και αι ημέραι της γενεάς, η οποία σας άνοιξε το δρόμο, θέλουν μετ’ ολίγον περάσει. Την ημέρα της ζωής μας θέλει διαδεχθή η νύκτα του θανάτου μας, καθώς την ημέραν των Αγίων Ασωμάτων θέλει διαδεχθή η νύκτα και η αυριανή ήμερα. Εις εσάς μένει να ισάσετε και να στολίσετε τον τόπο, οπού ημείς ελευθερώσαμε• και, δια να γίνη τούτο, πρέπει να έχετε ως θεμέλια της πολιτείας την ομόνοια, την θρησκεία, την καλλιέργεια του Θρόνου και την φρόνιμον ελευθερία. Τελειώνω το λόγο μου.
Ζήτω ο Βασιλεύς μας Όθων! Ζήτω οι σοφοί διδάσκαλοι! Ζήτω η Ελληνική Νεολαία!